บทที่ 515เขียนได้สำเร็จ

พูดจบ เซียวเฉวียนก็ลุกขึ้นและเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเลย

ในห้องโถงใหญ่ที่ว่างเปล่า เหลือเพียงแม่ฉินและสาวใช้ของนาง

อย่าว่าคนของตระกูลเซียว แม้แต่แมลงวันตัวหนึ่งก็ไม่เห็นบินผ่าน

“เซียวเฉวียน! กลับมาหาข้านะ! เซียวเฉวียน!” แม่ฉินโมโหอย่างแรง แต่ไม่มีใครมาตอแยนาง

ผู้คนในจวนเซียวล้วนคล้อยตามนายของพวกเขาเซียวเฉวียน ไม่เห็นผู้คนอยู่ในสายตา! เลยเถิดเกินควร!

เซียวเฉวียนรู้จักแม่ฉินเป็นอย่างดี แม่ฉินเป็นคนที่ไปสนามรบกับฉินเซิ่ง ทั้งยังคิดว่าตัวเองมีสถานะสูงส่งและมีเขี้ยวเล็บที่แข็งกล้า มาคุมเชิงกับนางเป็นการเสียเวลาเท่านั้น

คอยให้แม่ฉินคิดได้กระจ่างแล้วเท่านั้น เขากับนางถึงจะทำข้อตกลงกันได้

เซียวเฉวียนทิ้งแม่ฉินไว้ ปล่อยให้นางรับลมหนาวคนเดียวไปก่อน เขาเดินตรงเข้าไปในห้องหนังสือ ทันทีที่เขาเข้ามา ไป่ฉีกำลังจะยื่นหนังสือเล่มหนึ่งมาให้ แต่เซียวเฉวียนนั่งลงและหลับตาพัก ทำทีเพื่อผ่อนคลาย

เครื่องหมายระหว่างคิ้วของเซียวเฉวียนยังดูเลือนราง ถ้าไม่ตั้งใจดู ก็ดูไม่ออก

ไป่ฉีเหลือบมองที่เครื่องหมายนั้น ไม่พูดอะไร และเริ่มฝนหมึกให้เซียวเฉวียนอีก เสียงฝนหมึกนั้นช้าและมั่นคง เซียวเฉวียนเคยกล่าวว่าแขนจะต้องมั่นคงเพื่อให้หมึกที่ฝนออกมามีความละเอียดอ่อน

ดังนั้น ไป่ฉีจึงฝึกฝนเรื่องหมึกอย่างหนักมาตลอด และตอนนี้เขาก็ประสบความสำเร็จแล้ว

เซียวเฉวียนขมวดคิ้วและลืมตาขึ้น "เจ้าทำไมมาอยู่นี่? "

เขาเหลือบมองฝีไม้ลายมือการฝนหมึกที่คุ้นเคยของไป่ฉี รู้สึกไม่เบิกบานใจ

ไป่ฉีตะลึงกับคำถามนี้ "ก็เจ้านายอยู่ที่ไหน ข้าน้อยก็จะอยู่ที่นั่น"

เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกันแล้ว

“ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าไปทำอย่างอื่นแล้วหรือ? ทำไมเจ้าถึงทำเหมือนคนรับใช้ มายื่นหนังสือ ฝนหมึกพวกนี้?”

เซียวเฉวียนเงยหน้าขึ้นมอง "งานพวกนี้ มีชิงกั่วและอวิ๋นกั่วทำ เจ้าไม่ต้องมาทำ"

นับตั้งแต่เซียวเฉวียนมอบหมายให้ไป่ฉีไปสร้างกองกำลังพิเศษ คนที่ได้รับการฝึกทหารก็คือพวกเจ้าหนึ่งถึงเจ้าสิบ

ไป่ฉีจึงมีงานยุ่งมาก ทุกวันท้องฟ้ายังไม่ทันสว่าง ไก่ยังไม่ทันขัน ไป่ฉีจะพาพวกเจ้าหนึ่งไปวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า

ผู้อารักขาที่ขึ้นชื่อว่าเจ้ารุ่นนี้ดีสู้ไป่ฉีและเหมิงเอ้าไม่ได้ในแง่ของความแข็งแกร่งทางกายภาพ ทักษะและความว่องไว ไป่ฉีฝึกฝนพวกเขาเท่าที่ร่างกายของเขารับได้ ในตอนท้ายของวัน พวกเจ้าหนึ่งก็เหนื่อยจะร้องไห้อยู่แล้ว

ผู้ที่รับการฝึกฝนนั้น ไม่รวมเหมิงเอ้า

เย่าเหล่าเคยกล่าวว่า เหมิงเอ้าเป็นผู้อารักขาคนที่สองที่เชื่อมวิญญาณกับเซียวเฉวียน วันที่หลุดพ้นจากบังคับของตราประทับจูเสินใกล้จะมาถึงแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องฝึกฝนอย่างพินิจพิจารณา

ไป่ฉีถูกเซียวเฉวียนอบรมไปคำหนึ่งรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย "ข้าน้อยแค่คิดอยากอยู่เป็นเพื่อนกับเจ้านาย"

ไป่ฉีนั้นถูกเซียวเฉวียนนำออกมาจากอ้านย้วน ตลอดเวลาที่ผ่านมา เซียวเฉวียนเป็นทั้งครู เพื่อน และพี่ ตอนนี้ ไป่ฉีอายุยังไม่มาก เขาติดนิสัยมาพึ่งพาตัวเซียวเฉวียนหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ

อันที่จริงไป่ฉีเป็นแบบนี้ยังดี เซียวเฉวียนทนอยู่กับเด็กหนุ่มเหมิงเอ้าแทบไม่ไหว เขาเป็นซูเปอร์แฟนคลับของ เซียวเฉวียนเลย

ทุกวัน เซียวเฉวียนทำอะไร กินอะไร พูดอะไรไป เหมิงเอ้าจดจำไว้ได้อย่างชัดเจน

เหมิงเอ้ายังมีสมุดบันทึกขนาดเล็ก ที่คอยบันทึกทุกเรื่องเกี่ยวกับเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนกล่าวว่า "วันนี้ไร้เมฆเป็นหมื่นลี้ ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า อากาศดีมาก"

แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว เหมิงเอ้าก็เบิกตากว้างทันที "ว้าว! เจ้านายมีพรสวรรค์ดีมาก! ฉันจะบันทึกมันไว้ก่อน!"

เซียวเฉวียนหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่เหมิงเอ้าเพิกเฉย ลวดลายประจบประแจงมีมาอย่างต่อเนื่อง เขายังจ่อหน้าถามด้วยดวงตาอันสดใสและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระหายอยากรู้ "เจ้านาย ทำไมท่านถึงมีพรสวรรค์ขนาดนี้? พูดประโยคดีๆ แบบนี้ออกมาได้ยังไง สมองของท่านทำไมดีเลิศขนาดนี้ทุกเวลาทุกนาที?”

โอ้ เทพเจ้า ทุกคนต่างพูดไม่ออกเมื่อได้ยิน เซียวเฉวียนแค่อยากพูดว่า อากาศดีมาก เท่านั้นเอง จริงๆ......

อย่างไรก็ตาม เหมิงเอ้าก็เหมือนกับแฟนคลับตัวยง แม้ตดของเซียวเฉวียนก็มีกลิ่นหอมสำหรับเขา

หลายวันมานี้ เซียวเฉวียนจึงหลบไป่ฉีและเหมิงเอ้าเมื่อเห็นพวกเขา มาติดกันเหนียวแน่นเกินไป

มีสุดยอดเทพเจ้าแห่งสงครามทั้งสองมาเลื่อมใสชื่นชม เซียวเฉวียนรู้สึกยินดี ในใจฟุ้งเฟ้อสะใจนิดๆ ฮ่าๆ!

ถึงอย่างไร ไป่ฉีและเหมิงเอ้ามีตัวตนเป็นเอกเทศ วันหนึ่งพวกเขาจะเป็นอิสระและจะไม่เป็นเหมือนตอนนี้อีกต่อไป มาลุกลิกอยู่รอบๆ ตัวเขาทุกวัน

หากเราอยู่ห่างกันก่อนสักนิด เซียวเฉวียนจะได้คุ้นเคยกับมันเร็วขึ้นในอนาคต

หลังจากอบรมไป่ฉีไปสองสามคำแล้ว เซียวเฉวียนก็ไม่พูดอะไรอีกเลย ไป่ฉีวางหินฝนหมึกลงแล้วพูดอย่างเชื่อฟัง "ตกลง ฉันจะพาพวกเจ้าหนึ่งไปปีนเขากัน"

พบจบ ไป่ฉีก็เดินจากไปอย่างเงียบ ๆ ภาพแผ่นหลังอันผิดหวังนั้นดูเหมือนเพื่อนเด็กน้อยอารมณ์เศร้าหมอง

เซียวเฉวียนมือปิดหน้าอกที่หัวใจเต้นแรง ไป่ฉีตอนนี้เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามแล้ว เขาอบรมไปสองคำ โชคดีที่ ไป่ฉีไม่โมโห ไม่งั้น เซียวเฉวียนเจ้านายคนนี้ก็เอาชนะเขาไม่ได้

มาอบรมเทพเจ้าแห่งสงครามเช่นนี้ เซียวเฉวียนรู้สึกตื่นเต้นและเสียวไส้เล็กน้อย

ในบ้าน สุดท้ายก็เหลือเพียงเซียวเฉวียนอยู่คนเดียว

เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา

ด้านซ้ายของกระดาษสีขาวเขียนว่าตราประทับจูเสิน ด้านขวาเขียนว่าตราประทับเหวินอิ้น

เย่าเหล่ากล่าวว่า ตราประทับจูเสินมีไว้เพื่อปราบชาวคุนหลุนโดยเฉพาะ รวมทั้งผู้อารักขาด้วย

ส่วนตราประทับเหวินอิ้นของราชวงศ์ต้าเว่ยมีไว้ปราบผู้รู้หนังสือ