บทที่ 514 ไม่เคารพผู้หลักผู้ใหญ่

ตาย?

ฮ่าๆ !

สิ่งที่เซียวเฉวียนกลัวน้อยที่สุดในตอนนี้ คือล่วงเกินบรรดาผู้มีอำนาจเหล่านี้

หลังจากกลับมาจากเกาะจูเสิน เมืองไป๋ลู่ก็ได้รับชัยชนะ ทุกคนได้รู้อย่างกระจ่างว่าองค์จักรพรรดิเลื่อนตำแหน่งให้เขาขึ้นระดับที่ 4 และให้สิทธิ์แก่เขาในการใช้ประโยชน์พื้นที่ครึ่งหนึ่งของเมืองไป๋ลู่

แต่โดยทางลับๆ รางวัลที่มีประโยชน์ที่สุดคือป้ายทองละเว้นโทษตายที่องค์จักรพรรดิมอบให้เขา

เรื่องนี้ นอกจากตัวเซียวเฉวียนและองค์จักรพรรดิ ไม่มีใครอื่นรู้เรื่องอีกเลย

ถ้าเซียวเฉวียนไม่ทำให้ผู้มีอำนาจเหล่านี้ต้องอับอายซะบ้าง เขาจะต้องรู้สึกละอายใจต่อป้ายทองละเว้นโทษตายนี้ ฮ่าๆ!

“ข้าไม่กลัวตาย” เซียวเฉวียนเลิกคิ้วแล้ววางถ้วยชาในมือลง ดวงตาของเขาดูขี้เกียจและเย็นชา "แต่ลูกชายของเจ้ากลัว ลูกสาวของเจ้าก็กลัว"

"เจ้า!"

เซียวเฉวียนเหลือบมองของขวัญที่นางมอบให้เขา "โสมพันปี โบราณวัตถุอายุร้อยปีพวกนี้ของเจ้า ข้าไม่เห็นอยากได้ ของพวกนี้ในจวนเซียวมีมากมาย"

เช่อะ! แม่ฉินกลอกตา จวนเซียวจะมีของพวกนี้ได้ยังไง!

โสมพันปีในมือของนางนี้ เสด็จพ่อมอบให้นางเป็นของขวัญในปีนั้น มันมีแค่หนึ่งเดียวในต้าเว่ย!

เซียวเฉวียนแสร้งทำหน้าเซ่ออวดมี คงแค่อยากจะรักษาหน้าอันน่าสมเพชของเขากระมัง?

อันที่จริง เซียวเฉวียนไม่ได้โกหกนาง เดิมที แน่ละ จวนเซียวก็ไม่มีโสมพันปีอะไรหรอก

แต่หลังจากที่เย่าเหล่ามาอยู่ อย่าว่าแต่พันปี ยาสมุนไพรล้ำค่าเก่าแก่ปีไหน เยาเหล่าเขามีหมด

ลานบ้านของเย่าเหล่า เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของยา หากนำยาที่อยู่ข้างในมาตีราคา ทุกอย่างล้วนมีค่ามหาศาล

เย่าเหล่ากล่าวแล้วว่าเซียวเฉวียนอยากได้ยาอะไรก็หยิบได้ตามสบาย

ถ้าหาไม่ได้ เย่าเหล่าจะจัดให้ด้วยตนเอง

สำหรับความปรารถนาของเย่าเหล่า เซียวเฉวียนยังคงผลัดไปก่อน เย่าเหล่าทำยาเหล่านั้นเหมือนกับของหวานหลังอาหาร อารมณ์หงุดหงิดก็มากิน 2 เม็ดได้ แต่เซียวเฉวียนเป็นคนไม่ชอบกินยา

ดังนั้น โสมเลอะเทอะของแม่ฉินต้นนี้ เซียวเฉวียนจึงไม่ขอต้อนรับ

กินแล้วมีประโยชน์อะไร สู้มาลอง “ลิ่วเว่ยตี้หวังหวัน” สักเม็ดยังดีกว่า รักษาภาวะไตวายและปลอดน้ำตาล

เซียวเฉวียนยิ้มเหน็บแนม "ถ้าเจ้าต้องการช่วยฉินเฟิงและฉินซูโหรว ไปเอาใบผ่านแดนภูมิภาคตะวันตกมา"

นอกจากนี้ เซียวเฉวียนไม่ต้องการอะไรอีก

แม่ฉินผงะ นางไม่เข้าใจ "ก่อนหน้านี้ ตอนเจ้าแต่งงานกับองค์หญิงต้าถง เจ้าสามารถไปที่ภูมิภาคตะวันตกเป็นเขยเข้าบ้านได้ ไม่ต้องมีอะไรซับซ้อนด้วย ตอนนี้เจ้าจะอยู่ในต้าเว่ย แต่ดิ้นรนจะไปภาคตะวันตก เพื่ออะไรกัน?”

เพื่ออะไร?

น่าขัน!

แม่ฉินพูดอย่างกะว่าเซียวเฉวียนอยากเป็นเขยแต่งเข้าบ้านเขาจนตัวสั่น!

เซียวเฉวียนจ้องตาเขม็ง "ข้าเกิดที่นี่ เติบโตที่นี่ พ่อแม่อยู่ที่นี่ น้องสาวอยู่ที่นี่ และพี่น้องเพื่อนฝูงล้วนอยู่ที่นี่กันหมด จะไปภูมิภาคตะวันตกทำไม?"

เป็นเขยเข้าบ้าน? ข้าไปภาคตะวันตกเพียงเพื่อหาของที่ต้องการ เมื่อได้แล้ว ก็กลับบ้านเดิม! "

เซียวเฉวียนอยากมีใบผ่านแดนไปยังภูมิภาคตะวันตกให้ได้ แม่ฉินไม่ชอบใจอย่างมาก นางก้มหน้าลงแล้ว เซียวเฉวียนควรจะพอได้แล้ว แต่เซียวเฉวียนกลับไม่ยอมลดละสักที!

ปีกแข็งแล้วเหรอ?

สถานที่ในภูมิภาคตะวันตกนั้นทั้งยากจนและห่างไกล กำลังของประเทศยังด้อยกว่าต้าเว่ยอยู่ห่างมาก เซียวเฉวียนเสียสติไปแล้วหรือ เขาถึงอยากไปสถานที่ห่างไกลความเจริญนั้น?

หรือว่า ที่จะไปภูมิภาคตะวันตกเป็นเรื่องโกหก แต่จงใจทำให้นางลำบากเป็นเรื่องจริง?

แม่ฉินตะคอกอย่างเย็นชา "โอ้ ใต้เท้าเซียวเป็นเขยเข้าบ้านตระกูลฉินได้ แต่เป็นเขยเข้าบ้านทางภูมิภาคตะวันตกไม่ได้?"

พูดจบ นางก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ถึงนางจะมาขอร้องเขา แต่นางก็ยังไม่ลืมเชิดหัวอันสูงส่งนั้น

นางจะเตือนเซียวเฉวียน เจ้าลืมความอับจนตอนต้นของเจ้าแล้ว แต่จวนฉินของเรายังจำได้ จงเพลาๆ ลงบ้างเถอะ!

เรื่องของหน้าตา เซียวเฉวียนไม่ติดใจอยู่แล้ว เพราะเขาเป็นคนไม่หวงหน้า

วีระบุรุษไม่ถามแหล่งกำเนิด โจรไม่ถามทางที่มา วาจาโกรธเกรี้ยวของแม่ฉินผู้หญิงคนหนึ่ง สำหรับเซียวเฉวียนแล้วแค่ให้ความรู้สึกคันผิวหนังนิดๆ

แม้เซียวเฉวียนจะไม่ติดใจ แต่เขาก็ไม่คิดที่จะปล่อยให้ปากร้ายของแม่ฉินนั้นได้เหลิง "คุณนายฉิน ที่ข้าเป็นเขยของตระกูลฉิน ถือเป็นเกียรติให้แก่ตระกูลฉินพวกเจ้าแล้ว"

“เขยเข้าบ้านนี้ ข้าอยากเป็นก็เป็น ไม่อยากเป็นก็ได้ไม่เห็นหรืออย่างตอนนี้?”