บทที่ 56 ล้างออกไปทั้งหมด

วันนี้เซียวเฉวียนว่าง เดินตามสายลมอยู่ในศาลาคุนหวูทั้งวัน และเมื่อเขาออกมา ก็เป็นเวลาพระอาทิตย์ตกดินเสียแล้ว

แสงตะวันลับขอบฟ้าบนถนน คนเดินถนนต่างรีบกลับบ้านเพื่อเตรียมอาหารเย็น ระหว่างทาง เด็กๆ หัวเราะและพูดคุยกัน เสียงคนขายของผ่านไปผ่านมา กลิ่นของดอกไม้ไฟทำให้ผู้คนมีความสุขมาก

ไป๋ฉี่ถือดาบ ดูทรงพลัง หลังของเขาเหยียดตรง

อาวุธที่ทาสคุนหลุนได้รับเมื่อพวกเขากลายเป็นองครักษ์ที่ได้รับการคัดเลือกมาอย่างดี เจ้านายส่วนใหญ่จะเลือกอาวุธราคาไม่แพงและใช้งานได้จริง มีเพียงเซียวเฉวียนเท่านั้นที่ไปหาดาบที่ดีที่สุดในเมืองหลวง ทุ่มเงินลงไปมาก ใช้ความรู้เป็นตัวต่อรอง และพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อต่อสู้กับความเห็นต่างของผู้คน เพื่อให้ได้อาวุธที่เหมาะสมที่สุด

ไป๋ฉี่ติดตามเซียวเฉวียนไปทีละนิด และยิ่งรู้สึกประทับใจ เขาแอบสาบานในใจว่าจะปกป้องเจ้านายของเขาตลอดไป

“อย่าใจร้อน ข้าทำเอง”

เซียวเฉวียนจับมือที่แกว่งไปมาและพูดขึ้น ไป๋ฉี่ไม่ได้พูดอะไรระหว่างทาง บางทีเขาอาจจะกลัวน้ำตาไหล ซึ่งมันไม่ดีแน่ถ้าเขาเห็น ดังนั้นมันจึงไม่เหมือนอย่างเคย

“นายท่าน… หากท่านทำเช่นนี้กับข้า ท่านอาจมีปัญหาได้” ดวงตาของไป๋ฉี่เปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีที่เขาเปิดปากพูด

เซียวเฉวียนโบกมือและยิ้ม "ทำไมหรอ? มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ข้าไม่กลัว!"

ไป๋ฉี่บ่นพึมพำ เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง เซียวเฉวียนหันศีรษะและพูดด้วยเสียงกึกก้อง: "ไป๋ฉี่ ข้าพูดเยินยอไปนิดหนึ่งในศาลาคุนหวู! ว่าเจ้าคือฮีโร่ เจ้าคู่ควรกับดาบเล่มนี้! จากนี้ไป ไม่ว่าใครก็ตามที่เจ้าขอแต่งงานใหม่ เจ้าต้องจำไว้ว่าในใจของเจ้าว่า เซียวเฉวียนบอกเจ้าว่าเจ้าจะเป็นวีรบุรุษในอนาคตอย่างแน่นอน เป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่!"

ไป๋ฉี่ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาเป็นภาพลักษณ์เช่นนั้นในใจของเซียวเฉวียน!

เซียวเฉวียนมองเขาอย่างเคร่งขรึม "ในเมื่อเจ้าบอกว่าข้าเป็นเจ้านาย เจ้าก็ต้องเห็นด้วยกับข้า! คิดเห็นเหมือนกัน! อย่าเลย อย่าพูดถึงคำว่า "ไม่คู่ควร" อีก! เจ้าต้องจำไว้ในชีวิตนี้ โลกนี้เต็มไปด้วยความรุ่งโรจน์ สิ่งดีๆ นับพันๆ อย่าง เจ้าสมควรได้รับมัน! เซียวเฉวียนสมควรได้รับมัน! เจ้าสมควรได้รับมันเช่นกัน! และเซียวเฉวียนก็สมควรได้รับมันเช่นกัน! ไม่มีใครมีค่าพอที่จะบอกว่าเจ้าและข้าไม่สามารถจ่ายได้! ตระกูลฉินก็ทำไม่ได้ ไม่มีใครทำได้ทั้งนั้น!"

คำพูดเหล่านี้ทำให้ก้อนหินก้อนใหญ่ที่หน้าอกของไป๋ฉี่ระเบิดออก ทำให้เกิดเสียงดังกึกก้อง ล้างเลือดและกระดูกของไป๋ฉี่จนหมดสิ้น!

เขาก้มศีรษะและพูดว่า "ขอรับ!"

เซียวเฉวียนพยักหน้า เขามองไปที่ท้องฟ้าสูงและพูดด้วยเสียงทุ้มว่า "แม้ว่าคน ๆ หนึ่งจะถูกฝังลึกลงไปในโคลนตมแล้วก็ตาม"

มิฉะนั้น เขาอาจจะเป็นเหมือนพี่น้องคนแรกที่มาถึงต้าเว่ย เหลือเพียงดาบเล่มเดียวที่ปักอยู่

สันนิษฐานว่าพี่น้องคนนั้นเมื่อมาถึงคงต้องการเปลี่ยนต้าเว่ย แต่เขาไม่มีอำนาจ

ต้าเว่ยเป็นชิ้นส่วนของโคลนลึกที่ผูกมัดผู้คน เขาต้องทะลวงผ่านพื้นดิน ไม่ว่าจะเป็นดาบ เสียม หรือมือ เขาจะต้องยืนอยู่บนยอดของต้าเว่ยโดยมีไป๋ฉี่คอยช่วยเหลือ ขจัดศัตรูหรือสิ่งที่มากีดขว้างให้ทลายไป!

เฉาซิงจือพูดถูก เส้นทางสู่ต้าเว่ยนั้นไม่ง่ายที่จะเดิน แต่เซียวเฉวียนไม่เคยคิดว่าเขาจะเดินไม่ได้ แม้พู่กันของเขาต้องเปื้อนเลือดเพื่อร่ายบทกวีที่ไม่รู้จบ แม้ดาบของเขาจะต้องเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด เพื่อยืนอยู่บนยอด เพื่อให้ได้ชี้ไปที่ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์อย่างโกรธเคือง!

ถ้าพู่กันของเขาไม่เปื้อนเลือดและดาบของเขาไม่มีกลิ่นคาวเลือด เซียวเฉวียนจะไม่สามารถเดินได้แม้แต่ก้าวแรก และคงไม่ต้องพูดถึงถนนยาวข้างหน้า

เนื่องจากมีคนปรากฏตัวต่อหน้าเขา บนถนนที่กว้างมาก เขายืนอยู่กลางถนนขวางทางของเซียวเฉวียน

คนๆ นี้แต่งตัวหรูหรา มีท่าทางอาฆาต และเคาะไปที่ด้ามพัด เขามองเซียวเฉวียนขึ้นและลง และยิ้มอย่างเหยียดหยาม "ข้าก็คิดว่าคนที่ข้าจะต้องฆ่าเป็นคนแบบไหน ที่แท้ก็แค่เด็กยากจน ฮ่าๆ ตายซะ! แต่แค่ฆ่าคนแบบเจ้าจะต้องใช้ของหนักให้เปลืองทำไม มันก็แค่นั้นแหละ เจ้ารีบจัดการตัวเองให้ตายดีกว่า ข้าเกรงว่าคนอื่นจะว่าข้ารังแกบัณฑิตผู้ไร้อำนาจ”

ตอนที่อยู่ในศาลาคุนหวูบุคคลนี้เฝ้าดูความตื่นเต้นท่ามกลางฝูงชน และกลิ่นอายแห่งการฆาตกรรมก็ออกมาจากเขา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือมืออาชีพ