บทที่ 57 ระบบป้องกันผู้มีความสามารถ

เซียวเฉวียนรู้สึกประหลาดใจที่เฉิ่นหยางชายหนุ่มหน้าหล่อเหลามีความมั่นใจมาก ในแคว้นแห่งนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวเฉวียนเห็นคนที่แสดงเจตจำนงในการฆ่าที่จัดเจน

ทั้งๆที่ขนบธรรมเนียมและกฎหมายของแคว้นค่อนข้างเคร่งคัด

ครั้งล่าสุดที่โจรรากหญ้าพยายามจะฆ่าเขา เขาเลือกตรอกร้าง แต่สำหรับเฉิ่นหยาง ซึ่งเป็นขุนนางในราชสำนัก ไม่เพียงแต่เขาไม่อายที่จะทำเช่นนั้น แต่เขายังดูจริงจังด้วยท่าทางที่สง่างามนั้นอีกด้วย

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะยังไม่ได้เป็นขุนนางอย่างเป็นทางการแต่ก็ถือว่าเขาก็ยังเป็นหนึ่งในนั้น เฉิ่นหยางเป็นคนหยิ่งผยองและอาจไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำสิ่งนี้ ดูเหมือนว่าเฉิ่นหยางจะอยู่เหนือเขา และมีคนระดับสูงคอยปกป้องเขาอยู่

เซียวเฉวียนส่ายหัว คนรวยและมีอำนาจสามารถจัดการกับผู้เข้าสอบได้ตามต้องการ ไม่น่าแปลกใจที่ฮ่องเต้จัดสอบขุนนางทุกปีเพื่อคัดเลือกผู้เข้าชิง แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์นี้แล้ว การจัดสอบขุนนางสิบครั้งต่อหนึ่งปีนั้น ก็ยังไม่เพียงพอสำหรับความสามารถที่ต้องการ

ตอนนี้มีคนเดินเท้าไม่กี่คน ซึ่งที่ที่เซียวเฉวียนอยู่คือร้านน้ำชา ร้านน้ำชาเป็นร้านขนาดเล็ก เจ้าของร้านเห็นไป๋ฉี่ชักดาบอย่างเย็นชา และชายหนุ่มหน้าหล่อเหลาที่มีท่าทางอาฆาต เขาก็รีบเอาโต๊ะและเก้าอี้ยกเข้าร้านและปิดประตูไป

มีคำกล่าวในเมืองหลวงว่ามีวิญญาณมังกรที่สิงสถิตในเมืองหลวงเป็นเหมือนกับสวรรค์แห่งการพักผ่อน ฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งแคว้นต้าเว่ยเห็นว่าสถานที่นี้เป็นหัวของมังกร ดังนั้น พระองค์จึงตัดสินใจวางเมืองหลวงไว้ที่นี่ ทุกๆ ปีในการสอบขุนนาง หากผู้แก่เรียนมีดวงไม่ดี ไม่แข็งแกร่งพอในโชคชะตา และไม่สามารถต้านทานวิญญาณมังกรแห่งเมืองหลวงได้ เขาจะตายในเมืองหลวงด้วยเหตุผลหลายประการ

ดังนั้นคนธรรมดาจึงเรียกการสอบขุนนางว่าถนนแห่งเลือด

ทุกๆ ปี คนที่มีรายชื่อต้นๆ ในเมืองหลวงจะต้องหลั่งเลือดออกมา เหตุผลที่การสอบในชนบทของเซียวเฉวียนเป็นไปอย่างราบรื่นเป็นเพราะคนเหล่านั้นไม่ได้ตั้งเป้าหมายไว้ที่เซียวเฉวียน ใครจะคิดว่าบัณฑิตที่สอบตกสามปีจะก้าวเข้าสู่โชคชะตาและกลายเป็นอันดับต้น ๆ ของรายชื่อในการสอบในเมืองหลวง?

ด้วยรูปลักษณ์เช่นนี้ คนบางคนอาจจะไม่ปล่อยให้เขาเข้าร่วมการสอบ

เซียวเฉวียนไม่เชื่อในทฤษฎีแห่งโชคชะตา เช่น ลางบอกเหตุของ ดินแดนอันล้ำค่าแห่งนี้ หรือคำว่าดวงไม่ดี ร้อยละ 90 ของข่าวลือเหล่านี้แพร่กระจายโดยคนรวยและผู้มีอำนาจเพื่อปกปิดความจริงของการกระทำความชั่ว

เซียวเฉวียนยืนพิงประตูร้านน้ำชาที่ปิดอยู่อย่างสบาย ๆ และพูดอย่างเฉยเมยว่า "เพิ่งจะพักมาหยกๆ ยังไม่หายเหนื่อย ท่านก็มาพอดี ไป๋ฉี่ตัดสินใจเอาเลย"

"ขอรับ นายท่าน"

ไป๋ฉี่กลายเป็นคู่ต่อสู้ เฉิ่นหยางหัวเราะ ตัดสินใจแล้วหรอ? เขาเป็นสุภาพบุรุษหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อและเขาไม่เคยพลาดสักนัด!

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนเย่อหยิ่งเช่นนี้! ถ้าเขาไม่จัดการทั้งเจ้านายและคนรับใช้ด้วยตัวเขาเอง เขาคงหงุดหงิดมาก!

“วันนี้ข้าจะไม่เรียกคนให้ช่วย ข้าจะสอนบทเรียนให้เจ้าเอง!”

เฉิ่นหยางจ้องมองที่เซียวเฉวียนอย่างชั่วร้าย เมื่อเห็นว่าเขาหยิบกำไลหยกขาวจำนวนสิบแปดลูกออกมาจากแขนเสื้อของเขา กำไลข้อมือนี้ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ เซียวเฉวียนไม่ได้สนใจรางวัลอื่น ๆ เขาสนใจเพียงกำไลหยกขาวสิบแปดลูกนี้เท่านั้น

ในสมัยโบราณของฮว๋าเซี่ย กำไลข้อมือชนิดนี้มักจะเป็นรางวัลที่ฮ่องเต้มอบให้กับนางสนม แต่ตอนนี้มันเป็นรางวัลให้กับเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนได้เห็นของเก่าจำนวนมาก และพบว่ากำไลหยกขาวสิบแปดลูกอันนี้แตกต่างจากฮว๋าเซี่ยเล็กน้อย จี้ด้านล่างของกำไลข้อมือของฮว๋าเซี่ยจะเป็นอัญมณี แต่ต้าเว่ยใช้ก้านวานิลลาเป็นจี้ มันเกี่ยวข้องกับข้อเท็จจริงที่ว่าบัณฑิตในต้าเว่ยเปรียบเทียบตัวเองเป็นก้านวานิลลาหรือไม่?

กำไลหยกขาวสิบแปดลูกในฮว๋าเซี่ยไม่เพียงเป็นสัญลักษณ์ของลูกชายและพรมากมายเท่านั้น แต่ยังมีความเกี่ยวข้องกับศาสนาพุทธด้วย แต่แคว้นต้าเว่ยยังไม่ได้มีการเผยแพร่ศาสนาพุทธ ฮ่องเต้ให้รางวัลกำไลหยกที่มีก้านวนิลาเป็นจี้ ซึ่งความหมายของมันคืออะไรกันนะ ?

คนโบราณไม่เคยให้สิ่งของโดยที่ไม่มีความหมาย และพวกเขาพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ ด้วยวิธีการต่าง ๆ อย่างมีไหวพริบ ตอนนี้พวกเขาไม่ได้ใช้งานเซียวเฉวียน ชักจะเริ่มสงสัยแล้วว่าฮ่องเต้หมายถึงอะไร

เมื่อเฉิ่นหยางส่งเสียงดังเพื่อข่มขู่เขา และเขาก็เริ่มนับหยกขาวทีละเม็ดและนิ่งเงียบไป

เมื่อถูกละเลย เฉิ่นหยางโกรธจนหน้าแดง ใครก็ตามที่เห็นเขาตะโกนเสียงดังต้องร้องขอความเมตตาด้วยความตื่นตระหนก ในขณะที่เซียวเฉียวกำลังนับหยกขาวที่ข้อมือ!

เขานับลูกปัดหยกขาวและเขาก็หลับตา!

สบายๆ เงียบไม่ไหวติง!

เฉิ่งหยางดึงดาบอันคมกริบของเขาออกมา วิ่งไปข้างหน้าและตะโกนว่า "เจ้าบังอาจทำให้ข้าขุ่นเคือง ไม่เคารพผู้อาวุโส จงตายไปซะเถิด!"

ไป๋ฉี่ผู้สูงส่งและทรงพลังไม่เคยพูดมากขนาดนี้ เขาถือโอกาสและต่อสู้ทันที!

เซียวเฉียนหลับตาและนับลูกปัดหยกขาวอย่างเงียบ ๆ ด้วยนิ้วหัวแม่มือของเขา

หนึ่ง เจตนาฆ่าเพิ่มขึ้น