บทที่ 58 ทำสิ่งที่ถูกต้อง

ความตั้งใจดั้งเดิมของระบบการคุ้มครองผู้มีความสามารถคือการปกป้องบัณฑิต

เมื่อ 30 ปีที่แล้ว ผู้มีอำนาจของแคว้นต้าเว่ยมีอำนาจ ด่าทอและรังแกผู้อื่นในทางที่ผิด

ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับกังวลอย่างมากเกี่ยวกับอำนาจที่มากเกินไปของขุนนางในต้าเว่ย ดังนั้นพระองค์จึงคิดค้นระบบป้องกันความสามารถเพื่อตรวจสอบและถ่วงดุล

ทุกวันนี้มีขุนนางน้อยมากที่กล้าฆ่าขุนนางและพลเรือนระดับต่ำเพราะพวกเขาเข้าใจความหมายของฮ่องเต้ พวกเขาอนุญาตให้พลเรือนดูแลความสามารถของตนเอง

หลังจากสามทศวรรษของการแก้ไข ขุนนางได้ควบคุมการใช้โทษทัณฑ์ในทางที่ผิด เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกฆ่าโดยขุนนางระดับสูง ขุนนางส่วนใหญ่ ยกเว้นระบบราชการซางกงจิ่วชิงและขุนนางระดับสูงคนอื่นๆ ตั้งใจที่จะไม่สนับสนุนความสามารถ

ขุนนางที่มีความสามารถในการป้องกันจะปล่อยให้พวกเขาทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันเท่านั้น และพวกเขาไม่ค่อยถูกใช้เพื่อประหารชีวิตผู้อื่น

นับตั้งแต่การเกิดขึ้นของระบบการคุ้มครองผู้มีความสามารถ ขุนนางได้ควบคุมตัวเองอย่างมาก แต่กองกำลังมืดยังคงฝังรากลึกอยู่ และหากไม่มีการประจานที่ชัดเจน ก็จะมีการรุมประชาทัณฑ์อย่างลับๆ แคว้นมีคนตายจำนวนมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา คนส่วนใหญ่คิดว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่ที่จริงมันเกิดขึ้นโดยเจตนา และพวกเขายังกุอุบายผีและเทพเจ้าว่าชะตากรรมของพวกเขาไม่ดีพอ จนทำให้ประชาชนหวาดกลัว

สิ่งที่ฮ่องเต้ไม่คาดคิดก็คือคนส่วนใหญ่ไม่เข้าใจระบบการปกป้องความสามารถนี้ และบัณฑิตส่วนใหญ่ไม่กล้ายอมรับทาสคุนหลุน

บัณฑิตเหล่านี้ไม่เข้าใจว่ายิ่งพวกเขากลัว คนเหล่านั้นก็จะยิ่งแข็งแกร่ง

ยิ่งพวกเขาไม่กล้าที่จะปกป้องความสามารถของพวกเขามากเท่าไหร่ ขุนนางที่ละเมิดอำนาจก็จะยิ่งหยิ่งผยองมากขึ้นเท่านั้น

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะปกป้องพรสวรรค์ของเขาได้ในวันนี้ แต่พวกเขาก็จะหาเหตุผลอื่นที่จะฆ่าเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนจะเป็นเหมือนผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ที่จู่ๆ ก็หายตัวไป ไม่มีใครรู้ว่าเขาตายที่ไหน และก็ไม่มีใครสนใจเขาอีกต่อไป

นับตั้งแต่ก่อตั้งระบบป้องกันความสามารถ เซียวเฉวียนเป็นคนธรรมดาคนแรกที่ใช้ประโยชน์จากมัน

การสังหารครั้งนี้สร้างความตกตะลึงให้กับหลายๆฝ่าย

บุคคลสำคัญและขุนนางทุกคนรู้ว่าศีรษะของเฉิ่นหยางอยู่ในสถานที่อื่น และศพของเขาถูกทิ้งไว้บนถนน

เป็นเวลาหลายปีแล้วที่พลเรือนและขุนนางในราชสักฆ่ากันเองในแคว้นต้าเว่ยอันยิ่งใหญ่ ดาบของเซียวเฉวียนชี้ตรงไป ขุนนางทุกคนพูดถึงเรื่องนี้ แต่ไม่มีใครรายงานเรื่องนี้ต่อฮ่องเต้

ขุนนางคนหนึ่งทักษะไม่ดีเท่าคนอื่น ๆ และอีกคนหนึ่งเป็นเพียงคนธรรมดา ตามระบบป้องกันความสามารถ เซียวเฉวียนไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ ถ้าเกิดเป็นข่าว ฝ่าบาทจะพูดแค่เพียงว่าขุนนางระดับเจ็ด ไม่เก่งเท่าเซียวเฉวียน

ในห้องโถงฉางอาน ฮ่องเต้กำลังฝึกคัดลายพระหัตถ์อย่างสบายๆ ด้วยพู่กันในมือ ขันทีหม่าอยู่ที่ด้านข้าง และหลังจากไตร่ตรองคำพูดของเขาเป็นเวลานาน เขาก็ยิ้มและพูดว่า "ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม"

ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นมองเขา "ขันทีหม่า เจ้ามีอะไรจะพูดอย่างนั้นหรือ"

“ฝ่าบาท ทรงดูมีพระเกษมสำราญมาก และยังทรงเสวยเกือบหมด เหตุใดจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้?”

ฮ่องเต้หยิบพู่กันขึ้นมาและแกว่งตัวอักษรต่อไป และพูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ว่า "เจ้าคิดอย่างไร"

ขันทีหม่าส่ายไม้ปัดแมลงวัน คิ้วและดวงตาของเขาขมวดกัน “กระหม่อมขอแสดงความคิดเห็นต่อหน้าฝ่าบาท และพูดถึงสิ่งที่กระหม่อมคนนี้คิด เซียวเฉวียนเป็นคนที่กล้าคิดและลงมือทำ และดูเข้าใจกฎต่าง ๆ ชัดเจน เขาไม่เคยทิ้งอะไรไว้เบื้อหลัง กระหม่อมเดาว่าถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยมาเข้าเฝ้าพระองค์แต่เขาก็รู้ว่าพระองค์รับสั่งอะไร"

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาฮ่องเต้ให้ความสำคัญกับการจัดอันดับการสอบระดับมาก เขามอบเครื่องประดับทอง และสมบัติทั้งสี่ของการศึกษา

มีเพียงเซียวเฉวียนเท่านั้นที่เข้าใจรับสั่งของฮ่องเต้ ในบรรดาอัญมณี มีกำไลหยกขาวสิบแปดลูก ซึ่งมักจะมอบให้กับญาติผู้หญิง แต่กับมอบให้เซียวเฉวียนเพื่อบอกเขาว่าหยินและหยางกลับหัวกลับหางและจำเป็นต้องแก้ไข

หยางที่ว่าคือฮ่องเต้และหยินคือต้าเว่ย เพื่อนำระเบียบออกจากความโกลาหลและกลับสู่ความชอบธรรม เป็นเรื่องปกติที่จะช่วยให้หยางเข้าสู่ความชอบธรรม

พู่กันของฮ่องเต้จดลงบนกระดาษอย่างหนักหน่วง "บางทีเขาอาจเข้าใจความหมายของของรางวัล แต่เขาเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานสูง ดังนั้นเขาจึงแสดงความกล้าหาญ"

ครั้งแรกก็มีไป๋ฉี่

ครั้งที่สองฆ่าซ่งเฉียนเวิ่น

ครั้งที่สามฆ่าเฉิ่นหยาง