บทที่ 59 ไม่ละอายใจ

ศาลาคุนหวูเป็นที่รู้จักกันดีในแคว้นต้าเว่ย ว่าเป็นที่ทำดาบ อันดับหนึ่งไม่เป็นรองใคร

ศาลาคุนหวูเปลี่ยนเป็นบ้าน และเป็นบ้านที่เจริญรุ่งเรือง มั่งคั่งและสง่างาม ร่ำรวยพอที่จะแข่งขันกับราชวงค์ได้ บรรพบุรุษของตระกูลอี้ ในสามชั่วอายุคนไม่ได้เข้าสู่ราชสำนักอย่างเป็นทางการ แต่ทุกคนในราชสำนักรู้เรื่องนี้ ทักษะการทำดาบของพวกเขาทำให้ความแข็งแกร่งของกองทัพต้าเว่ยเพิ่มขึ้น และฮ่องเต้ยังให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับตระกูลอี้

ตระกูลอี้มีอิทธิพลอย่างกว้างขวางต่อต้าเว่ย แม้แต่ดาบในมือของฉินเฟิงก็ถูกสร้างขึ้นโดยตระกูลอี้ ตระกูลอี้สอนการทำดาบให้กับราชสำนักและราชสำนักจึงสามารถสร้างดาบที่ดีได้

หัวหน้าของศาลาคุนหวูดูเป็นคนร่วมสมัย เย็นชา หยิ่งยโสและไม่มีปฏิสัมพันธ์กับขุนนางในราชสำนัก มีข่าวลือว่าตระกูลอี้ เป็นตระกูลสูงศักดิ์เดียวในเมืองหลวงของแคว้น

ในอดีต ทั้งตระกูลฉินและตระกูลจู ไม่เคยสามารถเชิญเขาได้ แต่ตอนนี้อี้กุยอ้างตัวว่าเป็นเพื่อนของเซียวเฉวียนและมาเยี่ยมเขาด้วยตัวเองอย่างนั่นหรือ?

ฉินเฟิงยืดเสื้อผ้าและรูปลักษณ์ของเขาให้ตรง ทำความเคารพจูเหิงและพูดว่า "นายน้อยจู ข้าต้องขอโทษ ข้าต้องออกไปพบคุณชายอี้"

อี้กุยเป็นหัวหน้าของศาลาคุนหวูตั้งแต่อายุยังน้อยและสถานะของเขาสูงกว่าจูเหิง ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่ฉินเฟิงจะละทิ้งเขาเพื่อไปพบกับแขกผู้มีเกียรติ

จูเหิงรู้สึกเสียใจมาก ดังนั้นเขาจึงนั่งลงและดื่มชา เขานั่งอยู่ในห้องโถงด้านข้าง หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความวุ่นวาย และเขาไม่มีความสุข! เซียวเฉวียนปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้สูงของอี้กุยได้อย่างไร?

การมาถึงของอี้กุยทำให้แม่เฒ่าฉินตื่นตระหนก ตระกูลฉินเป็นตระกูลนายพลและพวกเขาให้ความสำคัญกับอาวุธเป็นอย่างมาก ต่อหน้าอาวุธ ชื่อเสียงและความมั่งคั่งทั้งหมดมีความสำคัญยิ่ง ผู้ที่สร้างอาวุธถือว่าเป็นขุนนางในหมู่ขุนนาง

ศาลาคุณหวูถือได้ว่าเป็นบรรพบุรุษของดาบแห่งต้าเว่ยผู้ยิ่งใหญ่ ไม่มากเกินไปที่จะบอกว่าดาบทุกเล่มที่ใช้โดยกองทัพตระกูลฉินเป็นของตระกูลอี้

อี้กุยและฉินเฟิงพูดคุยทักทายกันอยู่พักหนึ่ง และแม่เฒ่าก็รีบพูดขึ้นว่า "ข้าขอโทษที่หยาบคายที่ไม่สามารถทักทายคุณชายอี้ต่อหน้าได้ หยาบคายจริงๆ"

ใบหน้าของฉินเฟิงเหยเกเล็กน้อย แม่เฒ่าเห็นของเหล่านั่นและขอให้อี้กุยนั่งลงอย่างใจเย็น บนโต๊ะในห้องโถงใหญ่มีทองคำห้าร้อยตำลึง เครื่องประดับคุณภาพสูงหลายอย่างและอาหารราคาแพงจากในวัง แม่เฒ่าฉินพูดอย่างอ่อนโยนว่า "คุณชายอี้เป็นการเคารพอย่างยิ่ง และการที่ท่านมาที่บ้านฉินทำให้ตระกูลฉินรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับท่าน"

"ท่านผู้หญิง ท่านสุภาพมาก เพราะอี้มีพี่น้องอยู่ในบ้านฉิน วันนี้มาหาเขา แต่กลายเป็นว่าเขาไม่อยู่ที่นี่ ของขวัญเหล่านี้เป็นของขวัญสำหรับการพบเขา มันเป็นเรื่องเล็กน้อย และไม่ได้ดูเป็นการเคารพอะไรเลย"

อี้กุยดูอบอุ่นและชุ่มชื้นราวกับหยกเย็น มีกลิ่นอายของสุภาพบุรุษ แม่เฒ่าฉินผงะ นี่ไม่ใช่ของขวัญสำหรับตระกูลฉินหรอกหรือ นางเหลือบมองไปที่ฉินเฟิงที่ดูเหมือนปกปิดความลำบากใจของเขาด้วยรอยยิ้ม "คุณชายอี้มีพี่น้องอยู่ในจวนฉินอย่างนั้นหรือ?"

"ขอรับ พี่น้องที่อี้พูดถึงคือเซียวเฉวียนลูกเขยในจวนของท่าน"

แม่เฒ่าฉินรู้สึกตัว สีหน้าของนางตกใจพอๆ กับฉินเฟิง หัวใจของนางเต้นรัว นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้ว "คุณชายอี้ เซียวเฉวียนเป็นลูกเขยของ ตระกูลฉิน ใช่แล้ว เขาช่างพูดและเจ้าเล่ห์ คุณชายอี้เรียกเขาในฐานะเพื่อนและพี่น้อง ท่านถูกเกลี้ยกล่อมโดยปากดีๆของเขาอย่างนั่นหรือ?”

อี้กุยแสดงความประหลาดใจที่แม่เฒ่าฉินประเมินลูกเขยของนางด้วยวิธีนี้ ตระกูลฉินเป็นตระกูลของนายพลและควรมีความเสมอภาคสำหรับทุกคน แต่การประเมินเซียวเฉวียนของแม่เฒ่าฉินนั้นลำเอียงและแฝงไปด้วยเป้าหมาย

ฉินเฟิงแอบขยิบตาให้แม่เฒ่าฉิน เป็นการห้ามพูดถึงเซียวเฉวียนต่อหน้าคุณชายอี้ เมื่อตอนที่เขาคุยกับคุณชายอี้ เขาชื่นชมเซียวเฉวียนและรับรู้อย่างอธิบายไม่ได้ว่าเซียวเฉวียนเป็นคนที่ดูดีต่อเขา ตอนที่แม่เฒ่าเหยียบพื้นเมื่อมาถึง ใบหน้าของคุณชายอี้แสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

แม่เฒ่าฉินไม่เข้าใจความหมายของอี้กุยหลังจากเห็นลมและคลื่นลูกใหญ่ นางก็ยังยืนยันว่า "เซียวเฉวียนเป็นความอัปยศของตระกูลฉิน มีเรื่องในเมืองหลวงได้ทุกวัน ตระกูลฉินไม่เพียงแต่ไม่ต้องการเห็นเขา แต่เกลียดพฤติกรรมของเขาด้วย ข้าเองมาเพื่อบอกความจริงกับท่านในวันนี้ ข้าหวังว่าคุณชายอี้จะไม่ถูกเขาหลอก หากเซียวเฉวียนสร้างปัญหาให้ตระกูลอี้ในอนาคต ตระกูลฉินจะไม่ช่วยเขาแก้ปัญหาอีกครั้ง”