บทที่ 60 คำถามทั้งสิบข้อ

ฉินซูโหรวปิดปากอาเซียง "หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว! ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าเขาคงจะหัวเราะเยาะกัน!"

อาเซียงยิ้มและพูดเสียงเบาว่า "นายน้อยจูมีความสามารถมากกว่าเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนสร้างปัญหาข้างนอกทุกวัน และเขาไม่มั่นคงเท่านายน้อยจู นายน้อยจูเต็มไปด้วยความรู้ แต่เขาซ่อนทุกอย่างไว้อย่างมิดชิด แต่ก็ดีกว่าเซียวเฉวียนมาก”

เมื่อพูดถึงจูเหิงการแสดงออกของฉินซูโหรวก็อ่อนลงมาก พรุ่งนี้เป็นวันสอบ และท่านย่าก็อยู่กับจูเหิงเพื่อทานอาหารเย็น ดังนั้นจึงไม่ต้องบอกว่านางให้ความสำคัญกับจูเหิงมากแค่ไหน

"คุณหนู ออกไปรับประทานอาหารเย็นคืนนี้เถอะ เซียวเฉวียนไม่อยู่ที่นี่ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวจากนายน้อยจู นายน้อยจูเป็นคนที่อาวุโสกว่าและมาร่วมรับประทานอาหารเย็น พวกเราอยู่ในจวน ท่านจะกลัวอะไร? นอกจากนี้ ท่านไม่อยากถามนายน้อยจูเกี่ยวกับบทกวีหรอ?” วันนี้ก็แค่ไปถาม ไม่งั้นเกรงว่าท่านจะหมกหมุ่นกับมันจนปวดหัวได้! "

"อาเซียง! วันนี้เจ้าพูดแทนท่านจูเยอะไปแล้วนะ เจ้าชอบเขาอย่างนั้นหรือ" ฉินซูโหรวรู้สึกละอายใจและโกรธ

"ไม่ใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ คุณหนู ไปทานอาหารเย็นเถอะ วันนี้นายน้อยจูนำเหล้าที่ดีที่สุดในเมืองหลวงมาให้ชิมด้วย มันดีกว่าเหล้าจากร้านจุ้ยซิงสียอีก! อย่าพลาดเลย!"

ลูกสาวนายพลทุกคนรู้วิธีดื่มเหล้า และหัวใจของฉินซูโหรวก็เต้นแรงเมื่อได้ยินอาเซียงพูดว่า "เหล้าที่ดีที่สุด"

"เหล้าใหม่จากร้านเล็กๆ บนถนนจูเชวี่ยนั้นดีมาก ตอนนี้คนรวยและผู้มีอำนาจต่างสั่งเหล้าจากบ้านของเขา!"

อาเซียงหัวเราะอย่างเอร็ดอร่อยพูดเสียงใสว่าเหล้านั้นดีเพียงใดและมันเอาชนะต่อมรับรสของสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษของตระกูลต่างๆ ได้อย่างไร ตอนนี้เหล้าไหนี้ควรมีไว้ในงานเลี้ยงของผู้มั่งคั่งและผู้มีอำนาจ

ฉินซูโหรวกึ่งไม่เชื่อกึ่งเห็นด้วย และเดินไปที่โต๊ะ

วันที่สองของการสอบ

การสอบแบ่งออกเป็นสองวิชา และการทดสอบจะเสร็จสิ้นในหนึ่งวัน คณิตศาสตร์ในช่วงเช้าและคัดลายมือในช่วงบ่าย

การสอบทั่วไปสามารถเสร็จสิ้นได้ในวันเดียวกัน และขันทีไม่ได้นำสิ่งของมามากมาย มีเพียงอาหารและสมบัติสี่อย่างของการศึกษาเท่านั้น

ครั้งนี้เซียวเฉวียนไม่ได้มาสอบเพียงลำพังอีกต่อไป ไป๋ฉี่เดินตามหลังเขาพร้อมกล่องดินสอ สูงตระหง่านสง่างามและโอ่อ่า ในบรรดาผู้เข้าสอบจากทั่วแค้นต้าเว่ย มีเพียงเซียวเฉวียนเท่านั้นที่นำองครักษ์ของเขามา ส่วนคนอื่นๆ นำคนรับใช้มาเท่านั้น

ทันทีที่เซียวเฉวียนปรากฏตัว มือขวาของเขาที่ห้อยด้วยแถบผ้าก็ดึงดูดความสนใจของทุกคน และทุกคนก็ประหลาดใจเล็กน้อย มีข่าวลือว่ามือขวาของผู้เป็นหนึ่งในเมืองเมืองหลวงได้รับบาดเจ็บ และกลายเป็นความจริง !

แม้ว่าอาการบาดเจ็บจะไม่ร้ายแรง แต่เกรงว่าจะจับพู่กันไม่ได้ด้วยซ้ำ การเขียนพู่กันนั้นมือต้องมีความนิ่งมาก การเขียนพู่กันของเซียวเฉวียนนั้นอาจจะต้องตัดทิ้งไป 100%

ผู้คนกำลังกระซิบกัน แต่ไม่มีใครมาพูดคุยกับเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนแสดงความเฉียบแหลมและทำให้ขุนนางในเมืองหลวงโกรธแม้ว่าคนประเภทนี้จะเข้าสู่ราชสำนักในอนาคตเขาจะไม่ได้รับความชื่นชมจากขุนนาง

ผู้เข้าสอบในเมืองหลวงและผู้เข้าสอบนอกเมืองหลวงเป็นเหมือนวงกลมสองวงที่ติดต่อกัน ผู้เข้าสอบส่วนใหญ่ในเมืองหลวงเกิดมาสูงส่ง มองลงมาที่ประตูด้านนอกเมืองหลวง และรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นๆ

และผู้เข้าสอบในเมืองหลวงตอนนี้แบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งคือเซียวเฉวียน และอีกส่วนคือคนอื่น ๆ ยกเว้นเซียวเฉวียน

เมื่อเซียวเฉวียนและไป๋ฉี่ซึ่งโดดเดี่ยวกำลังรอการตรวจสอบโดยเจ้าหน้าที่ด้านนอก ไม่มีใครเข้าใกล้พวกเขา ในระหว่างการตรวจสอบ คนเหล่านั้นอยู่ห่างออกไปสามเมตร แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ห่างออกไปอย่างน้อยห้าเมตร

เห้อ! เซียวเฉวียนก่นด่าในใจ แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ วิถีทางที่ต่างกันย่อมไม่สมคบคิดกัน ถ้าใจไม่ตรงกัน พูดมากไปก็ไม่แสดงความรักใคร่กัน

เซียวเฉวียนรู้สึกสบายและอิ่มเอมใจ จนผิวปากอย่างอารมณ์ดี

วันนี้เซียวเฉวียนเดินไปทั่ว และบทกวี "ปีนขึ้นสูง" ของเขาก็เป็นที่นิยมอย่างมาก ก่อนสอบ เมื่อทุกคนแต่งบทกวีแย่ๆ เกี่ยวกับเขา เขาก็ยังไม่ลืมที่จะพูดถึงบทกวีของเขา "ปีนขึ้นสูง" ให้ได้ลิ้มลอง

หลังจากวางรากฐานมานาน เมื่อเขาชนะที่หนึ่งในการสอบ บทกวีต่อไปของเขาจะคุ้มค่า!

“พี่เซียว! พี่เซียว!”

คนคนหนึ่งรีบวิ่งไปยืนตรงหน้าเซียวเฉวียน เขามองซ้าย ขวา บนและล่าง "ท่านสบายดีไหม ทำไมมือท่านเจ็บแบบนี้"

คนนี้คือเว่ยชิงที่มาเข้าร่วมการสอบ วันนั้นเขาใช้เงินจำนวนมากในหอจืออี้เพื่อให้ได้ข่าวว่ามีคนกำลังจะฆ่าเซียวเฉวียน ดังนั้นเขาจึงรีบมาที่จวนของเซียวเฉวียนแต่กลับไม่มีใครอยู่ที่นั่น

ต่อมาเขาได้ยินว่ามีการต่อสู้บนถนน ดังนั้นเขาจึงรีบไปที่ถนนอีกครั้ง เพียงเพื่อเห็นเฉิ่นหยางชายหนุ่มหน้าหล่อเหลาที่มีศีรษะและตัวแยกจากกัน