บทที่ 62 เลือกวันประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะ

พูดจบ เขาก็ยกอาวุธสังหารที่ใช้ได้อย่างคล่องมือขึ้นมาอีก และพูดด้วยเสียงทุ้มๆ ว่า "ลองดูสมองสาดพื้นว่ารสชาติเป็นไง ดีไหม"

”อ๊ะ! อย่านะ! อย่านะ!”

ขณะที่เซียวเฉวียนกำลังจะทุบเขาจนตาย ด้วยลูกไม้วิธีของเซียวเฉวียนอย่างไม่ลังเล ทำให้จูเหิงหวาดผวาจนสูญเสียสัญชาตญาณปกป้องตนเองจนหมดสิ้นลง!

เขาไม่เคยเห็นคนไหนใจกล้าและหยิ่งผยองลำพองถึงขนาดนี้มาก่อน!

เลือดพุ่งออกจากปากของเขา ขณะตะโกนติดต่อกันว่า "ฉันผิดแล้ว! ฉันผิดแล้ว!"

คิ้วของเซียวเฉวียนดูยิ่งเย็นเยือกขึ้น “มันสายไปแล้ว คุณขู่ฆ่าทั้งตระกูลของฉันเมื่อกี้ มันเป็นคนละเรื่องกันไปแล้ว”

จูเหิงจ้องตากลมด้วยความโกรธ ราวกับว่าคำขอโทษของเขามีค่ามาก “ฉันขอโทษแล้ว คุณจะเอาอะไรอีก”

"คำขอโทษของคุณไม่มีค่าสักกะนิด!" คำพูดของเซียวเฉวียนเย็นชายิ่งกว่าสายตา เซียวเฉวียนที่ผ่านมาท่าทางดูนุ่มๆ นิ่มๆ แต่ตอนนี้เขาสู้ไม่ถอยไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น!

ผู้ใดให้เกียรติฉัน ฉันก็ให้เกียรติผู้นั้นเป็นการตอบแทน

ผู้ใดทำให้ฉันขุ่นเคือง ฉันจะยอมให้มันสามส่วน

แต่ถ้ามีผู้ใดมาทำให้ฉันขุ่นเคืองซ้ำสอง ฉันจะตัดต้นถอนโคนมันให้สิ้นซาก!

เซียวเฉวียนไม่สนใจคำขอโทษของจูเหิง พร้อมยกมือขึ้นสูง!

"หยุด!"

มีคนหนึ่งวิ่งเหยาะๆ วิ่งเข้ามาทางนี้อย่างเร่งรีบ

”อ๊ะ!” จูเหิงตกใจจนฉี่รดกางเกง หลับตาสนิดเพื่อรอความตาย!

"ตูม!" เสียงของภาชนะทองสัมฤทธิ์กระแทกพื้นทำให้เกิดเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าร้อง

จูเหิงหลับตา เพียงได้ยินเสียงดังนี้ แต่กระถางธูปไม่มาโดนหัวของเขา เขาลืมตาขึ้นอย่างไว คนที่เรียกให้หยุดนั้นปรากฏว่าเป็น เหวินเจี้ยวยวี่!

เซียวเฉวียนมีทรัพย์สินของจักรพรรดิอยู่ในมือ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามเซียวเฉวียนได้ แต่เหวินเจี้ยวยวี่ทำได้!

"เหวินเจี้ยวยวี่! ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!"

จูเหิงต้องการที่จะลุกขึ้นยืน แต่อาการปวดหัวของเขารุนแรงมากจนเขาได้แต่นั่งอยู่กับพื้นและกอดขาของเหวินเจี้ยวยวี่

"เกิดอะไรขึ้น?" เหวินเจี้ยวยวี่มองไปที่เซียวเฉวียน หนวดเคราของเขาสั่นกระพือด้วยความโกรธ ก่อนหน้าการสอบ กล้าที่จะมาทะเลาะต่อยตีกันต่อหน้าสาธารณะ! ดูไม่ใช่สิ่งที่เซียวเฉวียนจะทำได้ไม่ว่าด้วยอารมณ์หรือสติปัญญา!

เซียวเฉวียนยืนตัวตรงอย่างเอ้อระเหย มองจูเหิงอย่างเย็นชาและพูดว่า "วันนี้ จูเหิงพูดจาล่วงเกินกระถางธูป สมควรลงโทษถึงตาย ส่วนว่าอะไรที่เขาพูดไปนั้น ไหนจูเหิงพูดใหม่อีกทีซิ"

จูเหิงส่ายหัว "ฉันไม่ได้พูด ฉันไม่ได้พูด!"

เหวินเจี้ยวยวี่ตะโกนว่า "จูเหิง เจ้ากล้าดีเกินไปเสียแล้ว นี่คือกระถางธูปที่ฝ่าบาทพระราชทาน เหตุใดเจ้าจึงพูดจาสามหาวเช่นนี้"

”ฉันไม่ได้พูดเลย!” จูเหิงผงะ “เหวินเจี้ยวยวี่! ท่านต้องถามให้กระจ่างก่อนครับ!”

เพื่อนกินเพื่อนตายของจูเหิงที่อยู่ข้างๆ ต่างพยักหน้ากันเพื่อเป็นพยานให้จูเหิง เหวินเจี้ยวยวี่หันไปมองเซียวเฉวียนและถามว่า "จูเหิงได้พูดอะไรกันแน่?"

"เขาบอกว่าจะสังหารทั้งตระกูลฉัน” เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชา ในที่สุดผู้คนที่อยู่ตรงนั้นก็ไหวตัว ตกอยู่ในความเงียบสงัด......มันจบแล้ว......

จูเหิงสะดุ้ง อะไรนะ?

เขาเพิ่งรู้สึกตัว เขายืมตัวฉินซูโหรวมาเหยียดหยามเซียวเฉวียนเป็นเรื่องเล็ก!

ในวันสอบที่จักรพรรดิทรงจัดให้มีขึ้นนี้ ต่อหน้าทรัพย์สินของจักรพรรดิ เขาพูดตรงๆ ว่าเขาจะสังหารทั้งตระกูลของเจี่ยเหยียนที่จักพรรดิทรงแต่งตั้งมา นี่ละเป็นเรื่องใหญ่!

ตอนเขาเอาเรื่องซุปหนึ่งชามมายั่วยุเซียวเฉวียน เขาจงใจพูดด้วยเสียงเบาๆ มีเพียงไม่กี่คนที่ได้ยิน