บทที่ 631 เพลิงลุกท่วมท้องฟ้า

เจี้ยนเหล่ารีบดึงชวีจงเทียนกลับมาทันทีและตะโกนว่า: "ไอ้หนู! เจ้าอยากตายไง?"

ความอาฆ่าตของเซียวเฉวียนนับไม่ถ้วนได้เติมเต็มล้อมรอบแล้ว

ความอาฆาตพวกนี้ถูกแปลงเป็นบทกวีของเซียวเฉวียนและชวีฝาน การแข่งขันระหว่างเซียวเฉวียนและชวีฝาน ถูกกำหนดให้เต็มไปด้วยเลือดที่มองไม่เห็นและความรุนแรง!

"เสี่ยวเฉวียนสัมผัสกวีสมุทรคุนหลุน! อาฆาตเหล่านี้ มันเป็นต้นแบบถ้อยคำของเขา!"

เจี้ยนเหล่าตะโดอกใส่ชวีจงเทียน: "เจ้าบุกโจมไป!อาฆาตเหล่านี้สามารถตัดผู้คนเป็นชิ้นๆได้!"

เซียวเฉวีนและฮ่องเต้ปิดบังเรื่องกวีสมุทรคุนหลุน เจี้ยนเหล่าดูออก ในขณะนี้ อารมณ์เจี้ยนเหล่าพลุ่งพล่านลาว เขาหันไปตะโกนใส่ฮ่องเต้: "ทุกคนออกไปจากพระตำหนักฉางหมิง!”

“ถ้อยคำของเสี่ยวเฉวียน! มันควรจะเสร็จสิ้นเร็วๆนี้!”

“เสี่ยวเฉวียนวิกลจริต หากมีใครอยู่ที่นี่ อาจมีเหตุฆ่าคนตายได้!”

ฮ่องเต้พยักหน้า: "เอาล่ะ! ถอย!"

ดังนั้น ทุกคนก็ล่าถอยออกไปกันหมด เหลือเพียงชวีจงเทียนที่ไม่ยอมออกไป

มือของเจี้ยนเหล่าเต็มไปด้วยเส้นเอ็น เขาใช้มือเดียวก็ดึงชวีจงเทียนขึ้น: "ตั้งสติหน่อย! นั่นเป็นเพียงแค่ชี่เลือดของหลานสาวของเจ้า! เธอเสียชีวิตไปนานแล้ว! เธอจะพูดกับคุณได้อย่างไร!"

แม้ว่าคำพูดของเจี้ยนเหล่าจะเป็นกลาง แต่ก็เจ็บปวดอย่างยิ่ง ชวีจงเทียนก็หลั่งน้ำตาทันที:

“เธอยังไม่ตาย! เธอยังไม่ตาย! เธอยังพูดอยู่!”

"ไปสัก!"

เจี้ยนเหล่าไม่อยากพูดเรื่องไร้สาระกับเขา ดังนั้นเขาจึงลากเขาออกไปอย่างไม่เกรงใจ เจี้ยนเหล่าไม่มีภรรยาและลูก และเขามุ่งความสนใจไปที่การทำดาบเท่านั้น ชายผู้นี้ซึ่งแข็งกว่าเหล็กอีก โดยธรรมชาติแล้วไม่เข้าใจความเจ็บปวดจากความเศร้าโศกอันไม่มีที่สิ้นสุดของชวีจงเทียน

ไม่ว่าชวีจงเทียนจะกระพือมือและเท้าอย่างไร เขาก็ถูกเจี้ยนเหล่าลากไป

"เสียงปิดประตู"

ประตูของพระราชวังฉางหมิงถูกปิด

ฮ่องเต้ยืนรออยู่นอกประตูอย่างกระวนกระวายใจ

“เสี่ยวเฉวียนจะใช้เวลานานแค่ไหน?” เขาเงยหน้าขึ้นแล้วถามเจี้ยนเหล่า เจี้ยนเหล่าเคยเป็นเพื่อนที่ดีของปีศาจกวี และมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องถ้อยคำมาบ้าง

“อีกนิดเดียว” เจี้ยนเหล่าพยักหน้าด้วยแววตาที่ตื่นเต้นและกังวล เขากลัวว่าสุดท้ายแล้ว เซียวเฉวียนอีกนิดเดียว เกือบเรียนไม่รู้เรื่องถ้อยคำ

เขาไม่รู้ว่าเสี่ยวเฉวียนไม่เคยทำให้ใครผิดหวังในแง่ของความสามารถในการเรียนรู้

“ข้าจะค่อยดูว่าลูกศิษย์ของปีศาจกวี นั้นมีความสามารถหรือไม่”

เจี้ยนเหล่ากล่าวด้วยสีหน้าอาวุโส ชวีจงเทียนร้องไห้อยู่ในมือของเขา เจี้ยนเหล่ามุ่งเน้นพูดคุยกับฮ่องเต้ ไม่ได้สนใจเขา

เว่ยอวี๋ทำเสียงเชอะ ทำไมสีหน้าและพฤติกรรมของผู้ชายเหล่านี้ ทำอย่างกับว่าเสี่ยวเฉวียนกำลังจะคลอดลูก?

ยิ่งกว่านั้น เสี่ยวเฉวียนยังคลอดลูกยากด้วย?

“ ไม่ต้องกังวล เหล่าเซียวจะให้บุตรชายอ้วนใหญ่แก่เจ้าอย่างแน่นอน”

“......”

ทุกคนมองดูเขา พูดไม่ออกและสำลักกับคำพูดของเขา

“โอ้ ข้าหมายถึงว่า ใต้เท้าเซียวจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง เฮ้เฮ้”

เว่ยอวี๋นั่งลงที่ประตูและพูดอย่างใจลอยว่า:"ใช่แล้ว เว่ยเชียนชิวกล่าวว่า จะเผาทรัพย์สินของเซียวเฉวียน"

"เฮอ"

ฮ่องเต้พูดเบาๆ และตะคอกอย่างเย็นชา: "จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเขาคงคิดพลาดไปแล้ว"

หากเซียวเฉวียนเรียนรู้ถ้วยคำ มันจะไม่ใช่แค่การทำลายผนึกจูเสินเท่านั้นแล้ว

ถ้วยคำเป็นสัญลักษณ์ของความสามัคคีของสวรรค์และมนุษย์

ตั้งแต่นั้นมา ไม่ว่าราชองครักษ์ ชาวยุทธ์แท้ อยู่ที่ถ้วยคำก็ไม่ต่างกันอะไรเลย

ต่อบนท้องฟ้า นักกวี ราชองครักษ์ ชาวยุทธ์แท้ล้วนได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน พวกเขาล้วนเป็นชีวิตที่ได้รับการหล่อเลี้ยงจากสวรรค์และโลก หากสายฟ้าฟาดลงมา พระเจ้าก็ยังทรงสนพระทัยว่าคุณซึ่งเป็นกวีจะเขียนบทกวีได้หรือไม่? ทำไมถึงไม่ผ่าเจ้าเพียงเพราะเจ้าซึ่งเป็นชาวยุทธ์แท้สามารถสับอิฐได้สิบก้อนงั้นเหรอ?

สุภาษิตกล่าวไว้ว่า ในฐานะพ่อแม่ เรามีแผนการที่กว้างขวาง หมายความว่าความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกคือความรักที่พ่อแม่มีต่อลูกๆ พ่อแม่คุ้นเคยกับการวางแผนระยะยาวให้กับลูกๆ และต้องการให้ลูกมีอนาคตที่ดี

แม้ว่าปีศาจกวีจะเก่งเรื่องถ้อยคำ แต่เขาก็เก็บความคิดหนึ่งไว้ในใจอยู่เสมอ นั่นคือการซ่อนความสามารถของเขาในการถ้อยคำ

เมื่อก่อนทุกคนคิดว่า ถ้อยคำไม่สามารถฆ่าชาวยุทธ์แท้ได้ ในความเป็นจริง ถ้อยคำสามารถฆ่าชาวยุทธ์แท้ได้ อย่างน้อย มันก็ไม่ใช่ปัญหาที่จะฆ่าชาวยุทธ์แท้ที่มีความแข็งแกร่งระดับปานกลางหรือสูงกว่าได้

เพียงแต่ว่าปีศาจกวีไม่เคยใช้มัน

เนื่องจากตอนนั้นเขาไม่มีลูกศิษย์ เขาจึงเก็บมันไว้ เขากลัวว่าคนอื่นจะรู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของถ้อยคำ ดังนั้นเขาจึงแสดงความแข็งแกร่งของถ้อยคำเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น

ด้วยวิธีนี้ หากปีศาจกวีมีลูกศิษย์แล้ว ลูกศิษย์ก็ต้องเรียนรู้ถ้อยคำ แล้วโลกก็จะไม่หวาดกลัวขนาดนี้

อาจารย์ อาจารย์ อาจารย์ก็เหมือนพ่อ ปีศาจกวีดูเหมือนไร้กังวลและตั้งใจและไม่ยับยั้งชั่งใจ เพื่อลูกศิษย์ของเขาแล้ว เรียกได้ว่าทุกอย่างล้วนมีความรอบคอบ แต่การแสดงออกของเขาค่อนข้างหยาบคาย ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกได้ยาก