บทที่ 711 มันก็แค่เพียงผลส้ม

โอ้โฮ ยังกล้าที่จะช่วงชิงคุณสมบัติผู้คุมสอบของเซียวเฉวียน แต่เซียวเฉวียนก็ดันทำให้เจ้าส่งคุณสมบัตินี้คืนกลับมา!

“ทหาร!”

เซียวเฉวียนโยนตราคำสั่งราชครูออกมา “เจ้าจงไปเรียกหมอทุกคนในเมืองหลวงมาให้หมด และบอกทุกคนว่าข้าทรงพระประชวรอย่างหนัก”

เด็กรับใช้ที่รับคำสั่งมาก็ตกตะลึง ตอนนี้นายท่านเต็มไปด้วยความเยาว์วัย ร่างกายแข็งแรง พูดจาฉะฉาน ดวงตาของนายท่านยังคงสดใสและกระฉับกระเฉง จะประชวรได้อย่างไร?

" เจ้าอึ้งอะไร?" เซียวเฉวียนโยนตราคำสั่งราชครูในมือของเขา "เร็วเข้าสิ"

นายท่าย! เด็กรับใช้ยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อยและรู้สึกลำบากใจอย่างมาก "ให้เรียกหมอทุกคนมาอย่างนั้นหรือขอรับ? "

" ใช่ เมื่อหมอทุกคนมา ก็ได้รายงานว่า นายท่านของข้าป่วยเป็นโรคไตอย่างรุนแรง และต้องการรับรักษาเร็วที่สุด"

นายท่านมีภาวะไตวายซึ่งมีความหมายต่อผู้ชายอย่างไร? ผู้ชายทุกคนนั้นเข้าใจดี

" ห๋า? " เสียงของเด็กรับใช้ เมื่อมองตาของท่านเซียวเฉวียน เขาก็เต็มไปด้วยความเห็นใจ " นายท่านนี่มันอะไรกันขอรับ ถ้าเป็นเยี่ยงนั้น เราต้องปกปิดมันไว้ มิฉะนั้นคนนอกจะมองนายท่านอย่างไร! "

กลัวว่าพวกเขาจะไม่การแจ้งรายงาน จากนั้นเซียวเฉวียนก็เข้าใจชัดเจน และให้ข้อมูลที่ชัดเจนแก่พวกเขา "เจ้าชื่ออะไร? "

หายากจริงๆที่ยังมีคนคิดเช่นนั้นเกี่ยวกับท่านเซียวเฉวียนในเวลานี้

" ข้าพเจ้าคือปาเยว่ "

เด็กรับใช้เกาหัวและเซียวเฉวียนขมวดคิ้วขึ้น "เหมิงเอ้าตั้งชื่อให้เจ้าว่าอะไร?

ท่าทางแบบนี้ เหมือนกับที่เหมิงเอ้าไม่มีผิด

"ใช่แล้ว คือท่านอาจารย์เหมิง " ปาเยว่พยักหน้า เขาดูผอม ขาดสารอาหาร ตัวซีด

รูปร่างถือว่าต่ำกว่าค่าเฉลี่ยในหมู่เด็กชาย อย่างไรก็ตามตอนนี้สถานการณ์ของเซียวเฉวียน ยังคงสามารถหาซื้อคนรับใช้เพิ่มได้ ปาเยว่นั้นอาจไม่มีที่ไปแล้วจึงได้มาที่จวนเซียว

นี่เป็นครั้งแรกที่ปาเยว่ได้พบกับท่านเซียวเฉวียน

เมื่อพวกเขาพบกันครั้งแรก เซียวเฉวียนบอกกล่าวว่าตนนั้นเป็นโรคไตอย่างรุนแรงและต้องไปพบหมอทุกคนในเมืองหลวง ซึ่งสร้างตกใจให้ปาเยว่อย่างมาก

"ไม่เป็นไร เจ้าเอาแค่ตราคำสั่งแล้วไปได้เลย "

เซียวเฉวียนให้ส้มลูกหนึ่งแก่ของปาเยว่ " นี่เป็นรางวัลแก่เจ้า ไปได้แล้ว "

สมัยโบราณมีเพียงราชวงศ์หรือคนใกล้ชิดเท่านั้นที่มีตราคำสั่ง เช่น จักรพรรดิ หรือเช่น คนอย่างตระกูลฉินที่มีความสัมพันธ์กับราชวงศ์อย่างแน่นแฟ้น

เมื่อเห็นตราคำสั่ง ก็เหมือนกับไปด้วยตนเอง

เซียวเฉวียนรู้ตัวดี เขารู้ว่าถ้าหากว่าไปเชิญหมอในนามของเขาเอง จะไม่มีใครมาแม้แต่คนเดียว ท้ายที่สุดตัวเขาเองจะมีชื่อเสียงที่ไม่ดี

สถานะของราชครูที่มีอยู่ก็แตกต่างกัน ถ้าไม่มาถือว่าไม่ไว้หน้าฮ่องเต้ การมีตราคำสั่งอยู่ในครอบครองสามารถทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

ปาเยว่ถือตราคำสั่งที่ทําจากหยกเนื้อดี เขากลืนน้ำลายและกังวลอย่างมาก "นายท่าน ท่านยังไม่เคยได้เห็นปาเยว่เลย ก็เอาตราคำสั่งที่มีค่ามากขนาดนี้ให้ง่ายๆแบบนี้หรือขอรับ?"

“ข้าเชื่อในตัวเจ้า”

เซียวเฉวียนมองเขาอย่างตั้งใจและยิ้มเล็กน้อย ในความเป็นจริง เซียวเฉวียนกลับไม่ได้เชื่อใจปาเยว่ คนผู้นี้ถูกเลือกโดยจิ่นเซ่อและเหมิงเอ้า ปาเย่วได้รับมอบหมายให้รับใช้เซียวเฉวียนอย่างใกล้ชิดและจะต้องผ่านการพิจารณาอย่างรอบคอบและการประเมินอย่างเข้มงวดโดยจิ่นเซ่อและเหมิงเอ้า

แทนที่จะบอกว่าเซียวเฉวียนเชื่อปาเยว่ ควรบอกว่าเซียวเฉวียนเชื่อใจจิ่นเซ่อและเหมิงเอ้าเสียมากกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น เด็กคนนี้ยังกล้าที่จะเข้าไปในจวนเซียว ไม่ว่าจะเพื่อเงินเดือนหรือที่อยู่อาศัย แต่คำพูดของเขาที่แสดงความห่วงใยเซียวเฉวียน ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกสบายใจและโล่งใจที่จะฝากเรื่องนี้ให้ปาเยว่ทำ

หากอาสือไม่อยู่ เซียวเฉวียนต้องมีเด็กรับใช้ที่มีประโยชน์คอยติดตามเขา และปาเยว่ก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

คำชมของเซียวเฉวียนทําให้ปาเยว่ซาบซึ้งใจมาก เขาพยักหน้าซ้ำๆ “ขอรับ ข้าน้อยต้องทําให้ดีที่สุด! นายท่านโปรดวางใจ!"

“ช้าก่อน”