บทที่ 723 ค่าหัวหนึ่งแสน

เสี่ยวเซียนชิวพุ่งไปก็พุ่งไปสิ ยังสังหารขันทีจูกงกงไปด้วย

ร่างของขันทีจูกงกงล้มลงกับพื้น ไทเฮากำหมัดไว้แน่นๆ โกรธมากๆ บังอาจ เจ้าบังอาจมากเกินไปแล้ว!

เธอมีเครื่องประดับบนหัวที่งดงามและเสื้อผ้าที่เทอะทะ ทันทีที่เธอหันกลับมา ปิ่นปักผมบนตัวของเธอก็ส่งเสียงดังขึ้นมา เธอก็ตะโกนด้วยความโกรธ: "ปล่อย!"

"หึ่ง!"

ทันใดนั้นตราประทับเหวินอิ้นก็ใหญ่ขึ้น และพุ่งเข้าไปหาเซียวเฉวียนและลูกสาวของเขาอย่างบ้าคลั่ง!

เซียวเฉวียนหน้าบูดบึ้งด้วยความเจ็บปวดมาก อันที่จริงความเจ็บปวดนั้นไม่สำคัญ แต่พลังดาบของกระบี่ฉุนจุนพุ่งทะลุร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่งและทำให้กล้ามเนื้อและเส้นลมปราณของเขาฉีดออก เขาไม่สามารถใช้กำลังของเขาได้!

ตราประทับเหวินอิ้นกำลังใกล้เข้ามา ภาพรุ่งอรุณฤดูใบไม้ผลิมาบังไว้ข้างหน้าเซียวเฉวียน มันโอบรับทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ไม่สามารถดูดซับแสงจากตราประทับเหวินอิ้นได้

เซียวเฉวียนมีอาการปวดหัวอย่างหนัก แต่พู่กันเฉียนคุนไม่อยู่ที่นั่น การทำสิ่งต่างๆเป็นเรื่องยากมาก!

เมื่อเซียวเฉวียนเคลิ้มๆอยู่นั้น เสี่ยวเซียนชิวก็ตะโกนว่า: "ท่านพ่อ! ข้ามาแล้ว!"

ไม่ เซียวเฉวียนจับหัว เขาเป็นลูกผู้ชายแม้ว่าเขาจะตายไปเขาก็ไม่ต้องการให้ไอ้เด็กน้อยมาช่วย เขาไม่อยากเสียหน้าในที่สาธารณะ?

เสี่ยวเซียนชิวคนนี้ไม่สามารถไร้จรรยาบรรณแบบนี้

“เด็กดี พ่อทำได้ เรื่องแค่นี้พ่อสามารถจัดการมันได้ ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาช่วย!” เซียวเฉวียนเจ็บปวดมาก ฝืนยิ้มอย่างมั่นใจ

“ท่านพ่อ ท่านพ่อ ข้าไม่ได้มาช่วยท่าน!” เสี่ยวเซียนชิวรีบบินผ่านเซียวเฉวียนอย่างรวดเร็ว: “ข้ามาที่นี่เพื่อมาเอาหินก้อนนี้ต่างหัก!”

ก้อนหิน?

ก้อนหินมาจากไหน?

ที่นี่มีเพียงแต่ตราประทับเหวินอิ้นเท่านั้น เซียวเฉวียนไม่เข้าใจอย่างมาก

ทันใดนั้น การกระทำของเสี่ยวเซียนชิวทำให้เซียวเฉวียนหวาดกลัวมาก

มันทำให้ทุกคนที่เห็นมันหวาดกลัวเช่นกัน

ก้อนหินที่เสี่ยวเซียนชิวกล่าวถึงคือตราประทับเหวินอิ้น

เธอรีบวิ่งตรงเข้าไปยังตราประทับเหวินอิ้นที่ปล่อยแสงสีแดงอันดุเดือดออกมา และฟันด้วยดาบของเธอ!

ตราประทับเหวินอิ้นก็แตกเป็นชิ้นๆ!

แตกเป็นสองชิ้นแบ่งครึ่ง!

ไทเฮาตะลึงมาก!

เหล่าขุนนางทั้งหลายที่อยู่ด้านล่างต่างตกตะลึง!

ทันใดนั้นแสงสีแดงก็หายไปพร้อมกับอาการปวดหัวของเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนก็ตกตะลึงเช่นกัน!

เสี่ยวเซียนชิวยิ้มอย่างภาคภูมิใจ พร้อมกับรูปลักษณ์ของใครบางคนที่ประสบความสำเร็จในแผนการทรยศของเขา ตราประทับเหวินอิ้นที่เท่าฝ่ามือกลายเป็นก้อนหินที่ไร้ประโยชน์สองก้อน และตกลงมาที่ด้านหน้าของเซียวเฉวียน

แม้ว่า เซียวเฉวียนจะไม่ชอบตราประทับเหวินอิ้นมากนัก แต่ตราประทับเหวินอิ้นนี้เป็นของฮ่องเต้ มันจะดีเหรอที่ทำให้มันแยกออกมาแบบนี้?

อีกอย่างที่ทำแบบนี้ต่อหน้าทุกคน มันจะดีเหรอ?

ครั้งก่อนเพื่อช่วยเหลือหยางซู ตราประทับมู่อวิ๋นก็ถูกเซี่ยวเฟิงกัดเป็นชิ้นๆ เหล่าขุนนางทั้งหลายก็อยากจะฆ่าเซียวเฉวียนแล้ว

ตอนนี้เสี่ยวเซียนชิวทำตราประทับเหวินอิ้นของฮ่องเต้ออกเป็นสองส่วนด้วยการฟาดดาบเพียงครั้งเดียว ดังนั้นเซียวเฉวียนจะไม่ถูกพวกนั้นฉีกเป็นชิ้นๆหรือ?

หากขาดแรงกดดันของตราประทับเหวินอิ้น กระบี่ฉุนจุนที่พลุ่งพล่านก็ดูเหมือนจะไม่มีวี่แววแล้ว จู่ๆก็เงียบลง

เส้นลมปราณที่ถูกตัดขาดของเซียวเฉวียนก็ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว หลังจากที่สัมผัสกวีสมุทรคุนหลุน ทำลายกล้ามเนื้อและกระดูก เป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเซียวเฉวียนมาก

แต่ว่า ตราประทับเหวินอิ้นนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก

เซียวเฉวียนมองไปที่ตราประทับเหวินอิ้นที่ถูกผ่าเป็นออกเป็นสองส่วน และตกตะลึง เขารีบวิ่งไป รับไว้ตราประทับเหวินอิ้นที่แตกหักทันที

เสี่ยวเซียนชิว เป็นผ้าฝ้ายสีดำที่เป็นรูจริงๆ

เซียวเฉวียนถือตราประทับเหวินอิ้นที่หักออกเป็นสองส่วน อยากจะร้องไห้ แต่ฉันจะทำอะไรกับลูกสาวของฉันได้บ้าง มีตาตามใจเธอ

“บังอาจ!บังอาจเกินไป!” เสียงตะโกนอันโกรธเคืองของไทเฮาสามารถได้ยินไปทั่วพระราชวัง สิ่งนี้ทำให้เซียวเฉวียนมีความสุขเล็กน้อย สามารถทำให้ไอ้แกคนนี้โมโหได้ ตราประทับเหวินอิ้นนั้นแตกเป็นชิ้นๆจนไม่มีค่าแล้ว