บทที่ 724 ผนึกตราประทับสีขาวที่ทรงพลัง

ความจริงแล้ว แม่เซียวเดาถูกแล้ว 90%

กองทัพตระกูลเซียวจงรักภักดีต่ออดีตฮ่องเต้และฮ่องเต้องค์ปัจจุบันอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ความจงรักภักดีทำให้ผู้คนอิจฉา

ในปีนั้นหลายคนได้เอากิ่งมะกอกไปให้ยังเซียวเทียน โดยเฉพาะเว่ยเชียนชิวที่สรรหาคนซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยสัญญาว่าจะได้รับเงินมากมายพร้อมกับอนาคตอันสดใส แต่เซียวเทียนก็ไม่เคยหวั่นไหว

ความจริงใจของเซียวเทียน เป็นเรื่องที่ดี

แต่นี่ เป็นเพียงสำหรับฮ่องเต้เท่านั้น

กองทัพตระกูลเซียวมีความสามารถที่โดดเด่น และมีคนที่มีความสามารถจำนวนนับไม่ถ้วน กองกำลังหลักตั้งอยู่ในเมืองหลวงและชายแดน

ดังนั้น หลายคนจะขอให้เซียวเทียนทำเรื่องต่างๆ แต่เว้นแต่ฮ่องเต้จะเอ่ยปาก ไม่มีใครสามารถหยุดกองทัพตระกูลเซียวได้

แม้ว่าเขาจะเป็นญาติสนิทของฮ่องเต้ ก็ไม่ได้ เซียวเทียนจะไม่ผ่อนปรนแม้แต่น้อย ในคำพูดของเซียวเทียน มีนายท่านเพียงคนเดียวในกองทัพตระกูลเซียว และนั่นคือฝ่าบาท เขาภักดีต่อฝ่าบาทและต้าเว่ย ส่วนคนอื่น ๆ มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย

เว่ยเชียนชิวพยายามโน้มน้าวหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ จึงเกิดความคิดที่จะฆ่าขึ้นมา

ดังนั้นเว่ยเชียนชิวจึงรวบรวมชาวยุทธ์แท้ของเขา และการซุ่มโจมตีกองทัพตระกูลเซียวในระหว่างการเดินขบวน ส่งผลให้กองทัพตระกูลเซียวถูกทำลายล้างและสูญเสียกองทัพตระกูลเซียวไป 50,000 ชีวิต ในความเป็นจริงมีเพียงคนเดียวที่เสียใจอย่างแท้จริงคือฮ่องเต้ เหล่าประชาชน และครอบครัวของทหารเหล่านี้

ไทเฮาไม่ได้เสียใจมากนัก และคนอื่น ๆ ในราชวงศ์ก็เสียใจมากเช่นกัน ผู้ที่ไม่มีประโยชน์ก็จะต้องตายอยู่ดี ท้ายที่สุด มีกองทัพตระกูลฉินที่ทรงอำนาจคอยเฝ้าชายแดนอยู่

หลังจากผ่านไปหลายปี หลายคนก็ลืมกองทัพตระกูลเซียวไปแล้ว เฉพาะวันรำลึกชาติเท่านั้น ถึงจะมีคนร้องไห้

แม่เซียวส่ายหัว แล้วฝืนยิ้มปนกับความอ้างว้างทุกประเภท : "ตอนนี้ ลูกชายของข้าก็จะถูกพวกเจ้าฆ่าแล้ว บางครั้งข้าก็รู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่ของตัวเองเป็นภาระ พวกเจ้าเหล่านี้มักจะชอบข่มขู่ลูกชายของข้าด้วย ครั้งแล้ว ครั้งเล่า"

"ครั้งแล้วครั้งเล่า" แม่เซียวส่ายหัว: "วันนี้ก็เหมือนกัน เจ้าและข้าเป็นแม่กันทั้งคู่ แต่เจ้าไม่ลังเลเลยที่จะใช้ลูกชายของเจ้า ฆ่าลูกชายข้า"

“ฮูหยินเซียว ข้ามาจากราชวงศ์ และเจ้าเป็นคนธรรมดาสามัญ มีช่องว่างในสถานะใหญ่ขนาดนี้ ลูกชายเจ้ายังเป็นกบฏ เป็นเรื่องปกติที่จะถูกฆ่าไม่ใช่หรือ？ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ลูกชายเจ้าไร้ค่าจริง ๆ เขาโตมากขนาดนี้ แล้วแต่เขากลับยังปกป้องแม่ของตัวเองไม่ได้ ใช่ไหม？”

ไทเฮาทรงบีบคั้นพระทัย แต่แม่เซียวไม่ได้โกรธ และพูดด้วยน้ำเสียงสงบ: "ข้าเชื่อในลูกของข้า สิ่งที่เขาทำล้วนถูกต้องเสมอมา"

“ไทเฮา ท่านไม่สามารถทำร้ายลูกชายข้าได้เลย” แม่เซียวพูดในขณะนี้ ด้วยความมั่นใจและความไม่ยอมแพ้ของฮูหยินแห่งกองทัพ: “เขาจะชนะอย่างแน่นอน และเจ้าจะต้องแพ้อย่างแน่นอน”

"เจ้าพูดอะไร!" ไทเฮาโกรธมาก และดวงตาของแม่เซียวเต็มไปด้วยความสงสารนาง: "การกระทำต่าง ๆ ของเจ้า ไม่ได้ฆ่าหัวใจของตระกูลเซียว แต่เป็นหัวใจของฝ่าบาท”

“ไร้สาระ ! เขาเป็นลูกชายข้า! สิ่งที่ข้าทำก็เพื่อประโยชน์ของเขาเอง! เขาจะเข้าใจความหวังดีของข้าด้วย!” ไทเฮาโกรธมาก:“ ลูกข้าเป็นโอรสสวรรค์! แต่มันเป็นเจ้า ที่เลี้ยงดูเซียวเฉวียนให้ไร้ประโยชน์แบบนี้！”

“เจ้าดูสิ ตอนนี้เจ้าเป็นตัวประกันแล้ว! และข้าต่างหากที่ข่มขู่เจ้า! ดูสิ นี่คือสถานะและสถานการณ์ที่แตกต่างที่ลูกชายของเรานำมาให้พวกเรา!”

ไทเฮาเลิกคิ้วอันละเอียดอ่อน :"เจ้าควรกังวลเกี่ยวกับลูกชายของเจ้าเถอะ เจ้าไม่ต้องมากังวลเรื่องของฮ่องเต้!"

หลังจากพูดอย่างนั้น ไทเฮาก็ดึงแม่เซียวออกจากวังอย่างเกร็งๆ : "เซียวเฉวียน! ดูสิ ดูสิว่านี่คือใคร!"

เซียวเฉวียนที่กำลังมองหาเรือนที่มีต้นแพร์อยู่ข้างใน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง เลยหันกลับมาอย่างกะทันหัน!

ในเวลาเดียวกัน เสี่ยวเซียนชิวที่ติดตามอยู่ข้างหลังก็หันกลับมาอย่างกะทันหันเช่นกัน พ่อลูกคู่นี้ช่างมีความรู้สึกเหมือนกันอย่างน่าอัศจรรย์

ดวงตาของทั้งสองคนเย็นชามาก

ใบหน้าของทั้งสองคนเกร็งขึ้น ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“ครับเสด็จยาย” เสี่ยวเซียนชิวเริ่มตื่นตัวมากขึ้น และเซียวเฉวียนก็หยุดฝีเท้าชั่วขณะ

ไทเฮากำลังบังคับให้เซียวเฉวียนหันหลังกลับ

เมื่อฮ่องเต้ได้รับการช่วยเหลือ คำโกหกทั้งหมดของไทเฮาก็จะถูกเปิดเผย และการรัฐประหารในวังก็จะสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็วอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่เมื่อถึงตอนนั้น แม่เซียวก็จะต้องตาย

ไทเฮากำลังบังคับให้เขาตัดสินใจเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง

ช่างไร้เดียงสา

ดวงตาของเซียวเฉวียนแสดงร่องรอยของการเยาะเย้ย มีเพียงเด็กเท่านั้นที่สามารถเลือกได้ ผู้ใหญ่ต้องการทั้งสองอย่าง

เขาและเสี่ยวเซียนชิวมองหน้ากัน และเสี่ยวเซียนชิวก็เข้าใจ: "เข้าใจแล้ว ข้าจะไปช่วยเสด็จยายออกมาตอนนี้"

"ตกลง" ด้วยความแข็งแกร่งของเสี่ยวเซียนชิว เซียวเฉวียนเชื่อว่านางสามารถทำหน้าที่ให้สำเร็จได้อย่างสมบูรณ์แบบ

“ท่านพ่อระวังด้วย”

“ข้ารู้แล้ว เจ้าก็ระวังตัวด้วย”

“อืม” เสี่ยวเซียนชิวมองย้อนกลับไปที่ลานบ้านตรงหน้านาง ต้นแพร์ที่อยู่ตรงมุมสนาม ต้นแพร์มีอายุมาก สูงและเรียวยาว นอกจากต้นแพร์ ไม่มีพืชสีเขียวอื่น ๆ มันแตกต่างจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้อื่น ๆ ภายในวังจริง ๆ

ฮ่องเต้ถูกคุมขังอยู่ในเรือนที่เงียบเหงาและทรุดโทรมแห่งหนึ่ง