ตอนที่ 810
บทที่ 810 ดั่งเทพช่วยเหลือ
October 21, 2026
เว่ยเชียนชิวช่างกล้าพูด มีปีกก็ไม่อาจบินหนีไปได้งั้นรึ?
“บินหนีได้หรือไม่ ต้องลองบินก่อนถึงจะรู้!” ราวกับกลางหน้าผากของเซียวเฉวียนมีน้ำค้างแข็ง เสียงช่างเยือกเย็นเหลือเกิน
เขาเหลือบมองเว่ยเชียนชิวอย่างเลือดเย็น ทุกที่ที่สายตาจับจ้องไป แฝงไปด้วยการเหยีดหยามเหล่าชาวยุทธ์แท้
ชาวยุทธ์แท้เหล่านี้เทียบได้กับยอดนักมวยหรือนักกล้ามของยุคสมัยฮว๋าเซี่ย
พวกเขาแต่ละคนมีร่างกายแข็งแกร่ง รูปร่างกำยำ และใบหน้าเต็มไปด้วยความขรุขระ แววตาดุร้าย
ผู้คนต่างพูดกันว่า ผู้อารักขาที่เกิดจากทาสคุนหลุนเป็นนักรบโดยกำเนิด ผู้อารักขาที่เกิดจากชาวยุทธ์แท้กลับเป็นหน่วยกล้าตายโดยกำเนิด! ความกล้าหาญของชาวยุทธ์แท้ไม่เป็นสองรองใคร!
เห็นได้ว่าชาวยุทธ์แท้มีความสามารถที่สูงส่ง!
ทว่าเมื่อผ่านการเติบโตมาตลอดหนึ่งปีกว่า ศักยภาพของไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าก้าวหน้าขึ้นอย่างล้นหลาม!
แม้ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าจะเป็นผู้อารักขา แต่พวกเขารอดพ้นจากการกำราบของผนึกจูเสิน และยังเป็นผู้อารักขาที่ไร้การผูกมัด!
รวมถึงฝีมือที่คล่องแคล่วของเขาทั้งสองในการทำสงคราม เมื่อครู่เพียงแค่พลังของไป๋ฉี่ผู้เดียวก็สามารถต่อกลอนกับเว่ยเชียนชิวราชาแห่งชาวยุทธ์แท้ได้!
เพียงแค่ชาวยุทธ์แท้ธรรมดา มีกระไรให้ต้องเกรงกลัว!
มาเถอะ!
ความเยือกเย็นระหว่างคิ้วของเซียวเฉวียนทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ ความหนาวเย็นเช่นนี้ ชาวยุทธ์แท้ที่ดูกล้าหาญอย่างมากกลับรู้สึกแอบหวาดกลัว
เซียวเฉวียนเป็นนักล่าที่เย็นชา หยิ่งยโส และดื้อรั้นมาโดยตลอด และพวกเขาก็กลายเป็นเหยื่อที่ถูกล่าในสายตาของนักล่าผู้นี้
เหล่าชาวยุทธ์แท้ต่างพากันตัวสั่น ในกลุ่มของพวกเขาก็มีผู้ที่ร่วมสังหารกองทัพตระกูลเซียวอยู่ด้วย เมื่อเผชิญหน้ากับเซียวเฉวียน พวกเขาต่างก็หวั่นใจและหวาดกลัวเล็กน้อย
ชาวยุทธ์แท้แตกต่างจากผู้อารักขา ชาวยุทธ์แท้ส่วนใหญ่เป็นชาวต้าเว่ย ไม่ใช่ชาวคุนหลุน พวกเขากลัวความตายยิ่งกว่าผู้อารักขา
พวกเขากลัวตาย
ดังนั้น พวกจึงจึงหวั่นใจและแอบกลัวเซียวเฉวียนอยู่เนือง ๆ
“ไป๋ฉี่ เหมิงเอ้า! บุก!”
ขณะนั้นเซียวเฉวียนคำรามขึ้นเสียงดัง ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าถือดาบจิงหุน บุกเข้าโจมตีชาวยุทธ์แท้!
หมาป่าดำเคยต่อสู้กับเหมิงเอ้า และรู้ว่าความสามารถของเหมิงเอ้าไม่เป็นรองหมาป่าดำ หมาป่าดำจึงไม่กล้าสู้กับเหมิงเอ้าเพียงลำพัง
“พายุทมิฬ! ไปกับข้า!” หมาป่าดำคำรามเสียงกร้าว “หงส์แดงและเสือดำ พวกเจาบุกพร้อมกัน! อัศวินดำที่เหลืออยู่ คุ้มกันนายท่านให้ดี!”
“ขอรับ!” อัศวินดำที่ถูกหมาป่าดำเรียกชื่อรีบออกรบในทันที! รวมทั้งอัศวินดำทั้งสี่ที่อยู่ภายในหมาป่าดำ แบ่งเป็นสองกลุ่มเพื่อรับมือกับไป๋ฉี่และเหมิงเอ้า!
หมาป่าดำและพายุทมิฬต่อสู้กับเหมิงเอ้าแบบสองต่อหนึ่ง หงส์แดงและเสือดำต่อสู้กับไป๋ฉี่!
ตามแบบฉบับของคนหมู่มากรังแกคนกลุ่มน้อย!
ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ความอาฆาตแค้นบนตัวพวกเขารุนแรงมากขึ้น!
ท่ามกลางอัศวินดำ นอกจากหมาป่าดำ ความสามารถของพายุทมิฬเป็นอันดับสอง รองลงมาคือหงส์แดงและเสือดำ
เห็นได้ว่าความสามารถไม่ธรรมดา!
ท่ามกลางแสงและเงาดาบ เสียงร้องคำรามของเหมิงเอ้าดังมาเป็นระยะ “แม่งเอ้ย! ไอ้x! พ่อxสิ!”
แม้ว่าหมาป่าดำและพายุทมิฬสองคนจะร่วมมือกันในการเผชิญหน้ากับเหมิงเอ้าที่เลือดร้อน แต่พวกเขาก็ยังไม่ได้เป็นฝ่ายเหนือกว่าเลย!
แม้ความสามารถของชาวยุทธ์แท้จะแข็งแกร่ง แต่ท่วงท่าของพวกเขาแข็งทื่อ ไม่มีความพริ้วไหว เทียบไม่ได้กับเหมิงเอ้าและไป๋ฉี่ที่คล่องแคล่วและเบาตัว!
ดังนั้นเมื่อเกิดการสู้รบกัน เหล่าหมาป่าดำต่างก็ตะลึงในความสามารถของเหมิงเอ้าและไป๋ฉี่ เหตุใดผู้อารักขาของเซียวเฉวียนจึงต่างจากผู้อารักขาของคนอื่น!
ช่างเป็นสิ่งที่เหมือนกับเจ้านายจริง ๆ!
แกร่งมาก!
หากเป็นผู้อารักขาคนอื่น ๆ และสามารถเอาชนะหมาป่าดำซึ่งเป็นหัวหน้าของอัศวินดำได้ภายในสองกระบวนท่า ก็ถือว่าเก่งกาจที่สุดแล้ว!
ทว่าไป๋ฉี่และเหมิงเอ้า สู้แบบหนึ่งต่อสองก็ยังมีฝีมือชำนาญ!
เจ้ายังเป็นคนหรือไม่!
เซียวเฉวียนที่ดูการรบอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองเว่ยเชียนชิวอยากเย้ยหยัน แววตาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม “ใต้เท้าเจียนกั๋ว ดูท่าว่าชาวยุทธ์แท้ของเจ้าก็ไม่เท่าไรนะ!”
“ต่อสู้กับผู้อารักขาของข้าแบบสองรุมหนึ่ง สู้กันนานขนาดนี้ยังไม่อาจเอาชนะได้! จุ๊ ๆ!”
จริงเช่นนั้น... เว่ยเชียนชิวก็ตะลึงในความสามารถของไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าเช่นกัน ความเบิกบานบนในหน้าของเว่ยเชียนชิวเมื่อครู่กลับมาอึมครึมอีกครั้ง
ขณะนั้น ไม่เพียงหมาป่าดำและพายุทมิฬที่เริ่มตกเป็นเบี้ยล่าง ท่าทางภายนอกที่ดูเหนื่อยล้า ทว่าทางด้านของหงส์แดงและเสือดำก็เป็นเช่นกัน!
แต่เหมิงเอ้าและไป๋ฉี่กลับยิ่งอาจหาญมากขึ้นเรื่อย ๆ!
ฝีมือก็ยิ่งเฉียบคมขึ้นมาก!
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เหล่าหมาป่าดำต้องพ่ายแพ้เป็นแน่!