ตอนที่ 811
บทที่ 811 ถึงขีดจำกัด
October 21, 2026
พวกเขาจะดุร้ายอีกสักแค่ไหน สองหมัดที่มีก็สู้กับสี่มือได้! แต่ไหนแต่ไรที่นี่ก็มีคนหมัดหนักที่รับมือกับหมัดนับร้อยได้สบายๆ!
มือของชาวยุทธ์แท้เชียวนะ!
เหมิงเอ้าคำราม “บ้าเอ้ย! เกินไปแล้ว!”
เหมิงเอ้ากับไป๋ฉี่ฆ่ามาก็เยอะ แต่ชาวยุทธ์แม้แต่คนเดียวก็ยังฆ่าไม่ได้!
มันจะยากเย็นอะไรขนาดนี้วะ!
แม้แต่ไป๋ฉี่ก็ยังไม่เข้าใจ ว่าทำไมพวกชาวยุทธ์ถึงรับมือด้วยได้ยากขนาดนี้!
เมื่อสักครู่สองต่อหนึ่งเหมิงเอ้ายังต่อสู้ได้ง่ายๆไม่ต้องออกแรงมากนัก แต่ตอนนี้ไหลออกมาเหมือนผึ้งแตกรังขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงฝีมือเหล่าชาวยุทธ์แต่ละคนหรอก พวกเขาทุกคนล้วนถูกฝึกมาอย่างหนักหน่วง เมื่อถึงคราวรบล้วนรวมพลังกันเป็นหนึ่ง ไป๋ฉี่กับเหมิงเอ้าหาช่องโหว่ของเหล่าชาวยุทธ์ไม่เจอเลยสักนิด!
ทำได้เพียงแค่โดนเหล่าชาวยุทธ์ล้อมไว้ตรงกลาง หลักๆคือต้องป้องกันตนไว้ก่อน เรี่ยวแรงที่เคยมีถูกสูบไปไม่น้อย การบุกสู้กลับถือว่าเป็นไปได้ยาก!
หากเป็นเช่นนี้ต่อไปต้องโดนฉีกเนื้อกินแล้วเหลือไว้แต่ร่างเป็นแน่!
ไป๋ฉี่กับเหมิงเอ้าไม่กลัวตาย!
แต่พวกเขาต้องปกป้องนายท่านเยี่ยงชีพ!
ถ้าหากเหล่าชาวยุทธ์บุกมาจับตัวไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าได้ เป้าหมายต่อไปของพวกเขาต้องเป็นเซียวเฉวียนอย่างแน่แท้ ถ้าเป็นอย่างที่คิด ความอันตรายก็เข้าใกล้นายท่านขึ้นอีกเท่าตัว!
ไม่ได้! ปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้!
ไป๋ฉี่กับเหมิงเอ้าต้องคิดวิธีสู้กลับเพื่อที่จะออกจากวงที่ชาวยุทธ์ล้อมตัวพวกเขาอยู่ให้ได้!
เหมิงเอ้าคิดวิธีหนึ่งออก เขาเรียนรู้กระบวนท่าของเฮยหลังที่พึ่งใช้ไปเมื่อครู่ เหมิงเอ้าย่อตัวลงอย่างปราดเปรียว มือกำทรายเต็มมือ ก่อนจะเรียกพลังภายในรวมถึงแรงทั้งหมดที่มีในร่างสาดทรายในมือออกไป!
สาดด้วยท่าทางพลิ้วไหวดังกระแสน้ำไหลรวดเดียวจนหมด!
ในชั่วพริบตาก็เต็มไปด้วยเสียงโอดครวญของเหล่าชาวยุทธ์ “โอ๊ะ! โอ๊ย! โอ๊ย!”
ทรายปลิวเข้าตาพวกเขาทั้งหมด แสบจนเจ็บปวดเกินทน เหล่าชาวยุทธ์ค่อยๆปล่อยดาบในมือทิ้งดิ่ง เอามือปิดตาโอดครวญด้วยความเจ็บปวด
ทันใดนั้น ก็มีที่ว่างเว้นให้ไป๋ฉี่กับเหมิงเอ้าประมาณหนึ่ง!
“ไป๋ฉี่! ดูเอาไว้ซะ!” เมื่อเหมิงเอ้าเห็นฝีมือของตนก็ได้ใจ ซ้ำยังบอกให้ไป๋ฉี่ใช้แระบวนท่าสาดทรายเช่นเขา
ไป๋ฉี่เป็นพวกหนักแน่นแถมยังหัวโบราณมาแต่ไหนแต่ไร เขาคือพี่ใหญ่ของผู้อารักขาเซียวเฉวียน เป็นผู้ที่มีความเป็นผู้ใหญ่เกินวัยอยู่ในตัว อย่างกระบวนท่าสาดทรายเมื่อสักครู่ ไป๋ฉี่เหยียดหยามแถมไม่คิดจะทำด้วย เขาเอ่ยเสียงเยือกเย็น “ท่านทำต่อเถิด!”
ไอ้เรื่องนอกกรอบเล็กๆน้อยอะไรเทือกนั้นให้เป็นหน้าที่ของเหมิงเอ้าไปเถอะ!
ไป๋ฉี่หยิบดาบจิงหุนขึ้นมา สลายตัวในฉับพลัน เงาตนกระพริบดั่งลมกรรโชกแรง ปลายมีดแหลมคมเสียบแทงร่างกายเหล่าชาวยุทธ์ที่กำลังปิดตาโอดครวญ แถมคว้านรูออกมาจากร่างกายพวกเขา!
ชาวยุทธ์ที่โดนเสียบแทงสิ้นลมจนล้มระเนระนาดลง!
กระบวนท่าสาดทรายนั้นใช้เพียงครั้งเดียวผลก็ออกมาเป็นอย่างที่เห็น!
เมื่อใช้กระบวนท่าสาดทรายเป็นครั้งที่สอง ชาวยุทธ์เริ่มไหวตัวทัน พวกเขารู้วิธีป้องกันไม่ให้ทรายปลิวเข้าตาอีกต่อไป แต่ไป๋ฉี่อาศัยช่วงที่พวกเขาสลายตัวหลบทราย ก็ได้สาดทรายเข้าไปอีกอย่างคล่องแคล่ว!
เหมิงเอ้าสาดทรายเป็นครั้งที่สาม แต่คราวนี้ไม่ได้ผลแล้ว! ชาวยุทธ์ถอยหลังห่างไปหลายเมตรพลางจัดเรียงแถวใหม่ ในขณะนั้นก็ส่งสัญญานเตือนไม่ให้เหมิงเอ้าสาดทรายมาอีก เขาไม่สามารถยอมให้กระบวนท่าเขาสิ้นผลอีกครั้งได้! ฝั่งเว่ยเชียนชิวสติก็ยังคงไม่กลับมา อย่างไรเสียสิ่งที่เซียวเฉวียนเอ่ยก็ทำให้เว่ยเชียนชิวใจสลายเล็กน้อยอยู่ดี
พวกชาวยุทธ์นี่นะ….
ถ้าหากยาเป็นอมตะหมายถึงเว่ยเชียนชิวโดนหลอก ถ้าอย่างนั้นพายุทมิฬก็โดนกระบวนท่าจนปางตาย นั่นก็หมายความว่าฐานอำนาจของเว่ยเชียนชิวกำลังโดนทำให้สั่นคลอน!
เว่ยนเชียนชิวยังคงเขวและไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ เป็นแค่ปัญญาชนตัวเล็กๆคนนึง ทำอย่างไรจึงเอาชาวยุทธ์อยู่ด้วยหมัดเดียวล่ะ
ที่บอกว่าเซียวเฉวียนน่าเกรงขาม ก็คงไม่เกินจริง
เซียวเฉวียนคิ้วขมวดปมแน่น เว่ยเชียนชิวตอนนี้ดูเหม่อลอย แตะตัวไปยังไม่กระดิกตัวสักนิด!
ความกล้าหาญเป็นเรื่องที่น่ายกย่องไม่ใช่หรือ!
เว่ยเชียนชิวเห็นท่าทีเซียวเฉวียนดั่งมีคำว่าเยาะเย้ยแปะอยู่บนหน้าผาก ก็รู้ตัวว่าที่สิ่งที่ตนทำนั้นมันเกินไป ตอนนี้เลยโดนพวกเขาเหน็บแหนมให้จนได้ เว่ยเชียนชิวก็ยังคงมีสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว กลั้นไว้ไม่ไหวแล้ว!
“เฮยหลัง! เรียกพวกเขามา! กลับไปกับข้า!”
“ลงมือซะ!”
“ฆ่าไอ้พวกสารเลวนี้ให้ตาย!” เพื่อที่จะอำพรางความอับอายที่ฉายเด่นชัดบนใบหน้าตน เว่ยเชียนชิวคำรามแผดเสียงก้อง
อับอายขายขี้หน้าชะมัด!
“ขอรับ!” ชาวยุทธ์ตัวชาวาบ ชักดาบขึ้นมาทันใด
กล้าก็เข้ามา! เซียวเฉวียนและพวกยืดอกพร้อมรบ!
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาสามท่านออกรบร่วมกัน!
นัยน์ตาเซียวเฉวียนเย็นเยือก ห้ามแพ้! แพ้ไม่ได้เด็ดขาด!
ชีวิตนึงมีลมหายใจเดียว! หากครั้งนี้แพ้ให้เหล่าชาวยุทธ์ หลังจากนี้ตัวเขาอยู่ในเมืองหลวงกับศาลเฉาก็กระดิกตัวไปไหนไม่ได้แล้ว!
เซียวเฉวียนต้องโดนชาวบ้านหัวเราะเยาะเป็นแน่แท้!
คนที่เยาะเย้ยเขาล้วนไม่มีฐานะใดๆ! ซ้ำยังไม่มีความสามารถ!
ถ้าหากแพ้แล้วจะโดนหัวเราะเยาะ ในฐานะประมุขแห่งชิงหยวนที่เป็นคนที่รู้หนังสือคนแรก แม้แต่ชาวยุทธ์แท้ที่ไม่มีความรู้ก็ยังรับมือกับเขาไม่ได้!