ตอนที่ 812
บทที่ 812 ต่อต้านครั้งแล้วครั้งเล่า
October 21, 2026
ครั้งนี้ ไม่มีใครล่วงรู้ถึงความเจ็บปวดในใจที่เว่ยเชียนชิวมี
เมื่อการแสดงปิดฉากลง ถึงแม้เว่ยเชียนชิวจะรักษาชีวิตตนไว้ได้ แต่สิ่งที่เสียไปคือเหล่าชาวยุทธ์นับห้าสิบร่างที่พลังทลายย่อยยับ
แม้แต่เว่ยเชียนชิวยังเจ็บปวดหนักหนาสาหัสเพียงนี้
แต่ฝั่งเซียวเฉวียนพร้อมพวกไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย!
การต่อสู้ครั้งนี้ เว่ยเชียนชิวแพ้อย่างราบคาบ!
ในใจเขาหนาวเหน็บยิ่งนัก!
เขาพึ่งรู้ข้อที่น่าตกใจของเซียวเฉวียน เขาเป็นคนที่มีแรงเยอะจนแม้ตนเองตกอยู่ในช่วงที่ไม่รู้สึกตัวว่ากำลังออกแรง เขาก็สามารถฆ่าเหล่าชาวยุทธ์นับห้าสิบชีวิตให้สิ้นลมได้ภายในเสี้ยววิ!
ความแข็งแรงนี้!
น่ากลัวยิ่งนัก!
ทำให้เว่ยเชียนชิวต้องมองเซียวเฉวียนในมุมใหม่!
แต่…. นี่ไม่ใช่วิทยาศาสตร์เสียหน่อย!
ณ ตอนนั้น เว่ยเชียนชิวหยิกเอวตน ด้วยความช่วยเหลือจากเฮยหลังช่วยประคอง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความคับแค้น เดินกะเผลกๆออกจากจวนเซียว
อาการบาดเจ็บนี้ในระยะเวลาสามถึงห้าเดือนยังไม่รู้จะหายเป็นปลิดทิ้งไหม
สายลับในจวนเจียนกั๋วก็มีมาก จะไม่ได้เรื่องได้ราวสักคนเลยรึไง! แม้แต่เซียวเฉวียนแค่คนเดียวก็ปล่อยให้พลาดสายตาจนได้!
โมโห โมโหมาก โมโหจนขึ้นสมอง “จิ๊” เว่ยเชียนชิวอดไม่ได้ที่จะระบายออกมา เจ็บโคตรๆเลยโว้ย!
ชาวบ้านที่มาสอดส่องเมื่อเห็นท่าทางของเว่ยเจียนกั๋วที่เดินออกมาจากจวนเซียวแบบกระเซอะกระเซิง เว่ยเจียนกั๋วก้าวท้าวเร็วแบบไม่คิดชีวิต กลับบ้านไปเถอะ! มาอยู่รอดูอะไรกัน!
เรื่องของเว่ยเจียนกั๋วไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก!
ไม่มีเลยสักนิด!
เมื่อการต่อสู้จบลง ท่าทางที่ชาวบ้านมีต่อเซียวเฉวียนก็พลิกจากหลังมือเป็นหน้ามือ
ในสายตาพวกเขา ตอนนี้เซียวเฉวียนไม่ใช่เด็กเหลือขออย่างเช่นเคยอีกต่อไปแล้ว!
เซียวเฉวียนในตอนนี้ดูเหมือนเป็นคนที่สามารถบดขยี้เจ้าเสือเว่ยจียนกั๋วให้แหลกได้ง่ายๆด้วยน้ำมือเขาเอง!
คิดๆดูแล้ว ในใจชาวบ้านอดไม่ได้ที่จะไหวสั่น โดยเฉพาะคนที่เมื่อก่อนชอบรังแกเซียวเฉวียนก็เกิดความกลัวขึ้นมา
ทิศทางลมของเมืองหลวงกับบนฟ้าได้เวลาสลับเปลี่ยนกันแล้ว!
ข้างในจวนเซียว เซียวเฉวียนพร้อมพวกรวมสามคนมองจวนเซียวที่เสื่อมโทรมลงแบบไม่รู้สึกถึงอะไรแต่ดันมีความสุขนิดหน่อย โดยเฉพาะเหมิงเอ้าที่เหนื่อยจนหอบแฮ่กแต่สีหน้ายังคงเปื้อนยิ้ม เป็นเพราะบีบให้เว่ยเชียนชิวยอมรับความพ่ายแพ้จนได้!
“ไป๋ฉี่ เหมิงเอ้า วานท่านทั้งสองซ่อมแซมจวนเซียวให้ข้าด้วย!” เซียวเฉวียนเอ่ยเสียงเบา เงียบสักพักก่อนเอ่ยต่อ “หากพบเจออุปสรรคสิ่งใด เชิญไปที่ศาลาคุนหวู่เพื่อขอให้ท่าอี้กุยช่วยได้”
“ขอรับ! นายท่าน!” ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าน้อมรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว
“มีอีกสองที่ ซ่อมโรงเหล้ากับบ่อนพนันให้ข้าด้วย”
ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าดวงตาแวววับ
เซียวเฉวียนพยักหน้า “ปล่อยให้หอปี๋เซิ่งพังไม่ได้ นั่นคือที่ทำเงินของเรา มีคนอยากให้พวกเราจน แต่เราก็ไม่จน!”
“เห็นด้วยขอรับ! นายท่าน!”
ซ่อมแซมธุรกิจทั้งหมดเป็นเรื่องที่ไม่ง่าย เซียวเฉวียนวานเรื่องนี้ให้พวกเขาช่วย ตัวเขาเองก็วางใจแล้ว
ในสายตาของเซียวเฉวียน เขาอยากจัดการผนึกจูเสินให้เรียบร้อย เพียงแต่ว่าสภาพการต่อสู้ของเซียวเฉวียนไม่มั่นคงสักเท่าไหร่ ไม่แน่สักวันเขาอาจจะตายด้วยเงื้อมมือศัตรูก็เป็นได้
ผนึกจูเสินในร่างไม่พอใจเซียวเฉวียนแม้แต่น้อย
“เซียวเฉวียนน้อย! สักครู่ข้าช่วยท่านไปแล้ว! ท่านก็ยังจะทรมานข้าอีกหรือ!”
“ข้ารอพบผู้อยู่เบื้องหลังของท่านที่มักใช้ลูกไม้ตื้นๆแล้วได้ผล!”
“ข้ารอหลบหนี!”
“ข้ารอผู้ที่เล่นสกปรก! ชนะแล้วก็ยังขายหน้า!”
เสียงกร่นด่าที่ดังไม่หยุด!
เซียวเฉวียนใช้บทกลอนห้าพันปีของฮวาเซี่ยมาปราบปรามเขา มันจะมากเกินไปหน่อยแล้ว!
“เจ้าปล่อยข้ากลับเกาะจูเสินบัดเดี๋ยวนี้!”
“ข้าจะกลับเกาะจูเสิน! เจ้ารอข้าหลบหนี! ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะขังข้าไว้ที่นี้ได้!”
มีไม่กี่ประโยคที่ผนึกจูเสินกร่นด่าวนๆซ้ำๆ
เซียวเฉวียนแคะหูแบบเบื่อหน่าย ไม่อยากจะฟัง ผนึกจูเสินกร่นด่าแบบนี้จะไปเข้าหูใครเขาได้