ตอนที่ 813
บทที่ 813 ประนีประนอมชั่วคราว
October 21, 2026
อะไรกันเนี่ย!
ผนึกจูเสินนี้เห็นได้ชัดเจนที่ว่าจะต่อสู้จนกว่าเจ้าหรือข้าจะตาย!
เซียวเฉวียนในใจมีแต่ความโกรธ
ในเวลานี้ต้องมารับมือกับสถานการณ์ที่ห่วยแตกนี่!
ไว้มาประลองใหม่ในตอนที่หิมะตกครั้งถัดไป!
เซียวเฉวียนเลือกบทกวีที่ชื่อว่า "หิมะกลางคืน" ของไป๋จวีอี้
เป็นความพิศวงที่ผ้าห่มและหมอนเย็นลง แต่ตรงหน้าต่างกลับมีแสงสว่างขึ้น
ในคืนที่รู้ว่าหิมะตกหนัก บางครั้งก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของต้นไผ่
บทกวีนี้พูดถึงเวลานอนหลับในคืนที่ผ้าห่มเหมือนน้ำแข็ง ทำให้เกิดความประหลาดใจมาก และเห็นว่าหน้าต่างได้รับแสงสว่างจากหิมะขาว ทำให้รู้ว่าคืนนั้นหิมะตกหนักมาก เพราะสามารถได้ยินเสียงของหิมะที่กระทบลงกับต้นไผ่
ไป๋จวีอี้เป็นที่รู้จักในฐานะ "ปีศาจกวีและราชาแห่งกวี" ในฮวาเซี่ย บทกวีส่วนใหญ่ของเขามีพื้นฐานมาจากรูปแบบภาษาที่เรียบง่าย ลึกซึ้งและสบายๆ เขาเป็นกวีที่ยิ่งใหญ่ในราชวงศ์ถังและเป็นผู้สนับสนุนหลักของการปฏิรูปบทกวี เขาได้เขียนบทกวีมากมายที่สะท้อนถึงความยากลําบากของประชาชน
บทกวีที่ชื่อว่า "หิมะกลางคืน" บทกวีนี้มีเอกลักษณ์ของกวีและมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น แสดงให้เห็นถึงหิมะตกที่ตกหนักและมีความหมายมากในตอนกลางคืน
หลังอ่านบทกวีจบแล้ว เซียวเฉวียนตะโกนออกไปสุดเสียง “จู！”
อากาศรอบๆ ที่ป่าไผ่กลายเป็นหนาวขึ้นทันที หิมะขาวเริ่มตกลงมาเรื่อย ไม่นานก็ปกคลุมทุกยอดแขนงไผ่ ป่าไผ่ที่เขียวชอุ่มก็กลายเป็นสีขาวหย่อมๆ
ลมหนาวพัดผ่านไปมา เซียวเฉวียนเพียงรู้สึกว่าทั้งตัวสบายอย่างที่ไม่สามารถบรรยายได้ หิมะยังตกอย่างไม่หยุดหย่อน และกำลังภายในร่างกายของเขาก็สงบลง
ในขณะนี้เซียวเฉวียนเพียงรู้สึกถึงความสงบสุขที่ไม่เคยมีมาก่อน!
สวรรค์และมนุษย์รวมกันเป็นหนึ่ง!
นี่คือความลับของพลังแห่งถ้อยคำ!
เขาเสมือนกลายเป็นสมาชิกในป่าไผ่ สงบ เยือกเย็นและเที่ยงตรง
หิมะสีขาวสะอาดที่ปกคลุมไปทั่ว เซียวเฉวียนจ้องมองโดยใช้เวลาพักใหญ่จึงจะปรับสายตาให้ชินกับมันได้
ตามที่เคยเป็น หลังจากที่เซียวเฉวียนได้อ่านบทกวีจบลง หิมะที่ปรากฏขึ้นก็จะค่อยๆหายไป และทุกๆอย่างจะค่อยๆกลับคืนสู่สภาพเดิม
แต่หิมะที่ตกคราวนี้ยังคงตกอยู่ และตกหนักมากขึ้น โดยไม่มีท่าทีที่จะหยุดตกเลย
เซียวเฉวียนตะโกนว่า "หยุด!"
หิมะก็ยังไม่หยุดตก
พลังแห่งถ้อยคำยังยากที่จะควบคุมได้
เซียวเฉวียนนิ่งลง ผนึกจูเสินนี่นั้นร้ายแรงมาก เขาชอบสร้างปัญหาในช่วงเวลาวิกฤต เขาไม่ค่อยเชี่ยวชาญกับการพลังแห่งถ้อยคำ บางครั้งเขาสามารถควบคุมผนึกจูเสินได้แต่บางครั้งเขาก็ทําไม่ได้
ปวดหัวโว้ย!
ผนึกจูเสินอยากที่จะกลับมาที่เกาะจูเสินเท่านั้น แต่เซียวเฉวียนต้องการให้ทาสคุนหลุนที่ต้าเว่ยไม่ถูกตอบโต้ และใช้ได้เพียงตัวเขา!
หากเซียวเฉวียนและผนึกจูเสินไม่สามารถบรรลุและเข้าใจร่วมกันได้ เซียวเฉวียนก็จะความรู้สึกไม่สงบสุขอยู่แบบนี้!
หิมะยังคงตกลงมา
ผนึกจูเสินไม่มีเสียงอะไรเลยในเวลานี้ และดูเหมือนจะสงบลง แต่เซียวเฉวียนรู้ว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตา
ดวงตาของเซียวเฉวียนมองไปอีกทางและทันใดนั้นก็เข้ามาในความคิดขึ้นมาในใจ เขาพูดอย่างเย็นชาว่า: “ผนึกจูเสิน ถ้าเจ้าเต็มใจที่จะช่วยข้า ข้าจะนำพาเจ้ากลับไปที่เกาะจูเสิน หลังจากที่ข้าเสร็จสิ้นภารกิจที่ต้าเว่ยนี่แล้ว!”
ผนึกจูเสินไม่ตอบกลับมา เพราะมันเคยได้ช่วยจัดการชาวยุทธ์แท้แท้และไม่เคยเห็นเซียวเฉวียนจะขอบคุณอะไรเลย ยังไงมันก็ไม่มีทางเชื่อในตัวเขาเพราะมันคิดว่าเขาเป็นเหมือนคนหลอกลวง
"ถ้าเจ้าไม่พูดอะไร ข้าจะถือว่าเอามันเป็นข้อตกลงเลยนะ!" เสียงของเซียวเฉวียนพูดด้วยความเย็นชา
ผนึกจูเสินที่มีมาหลายพันปีจึงให้ความสำคัญในการทำสัญญามากที่สุด เมื่อเซียวเฉวียนพูดออกมาแล้วก็ไม่มีโอกาสสําหรับการคืนคำพูด
แต่ผนึกจูเสินไม่อยากพูดกับเซียวเฉวียนอีกแล้ว มันเร่งนำพลังทั้งหมดเพื่อเปิดเผยพลังภายใน เพื่อทะลุทะลวงสู่เซียวเฉวียน!
จู่ๆ เซียวเฉวียนก็รู้สึกถึงไฟที่ลุกโชนในร่างกายของเขา แต่หลังจากนั้นไม่นาน ไฟก็ออกมาจากร่างของเซียวเฉวียนและกลายเป็นผนึกสีแดงอย่างรวดเร็ว!
ออกมาอีกครั้ง!
เซียวเฉวียนมีความคิดถึงอยู่เสมอ จากนั้นแสงสีแดงก็ออกมาจากร่างของเซียวเฉวียน "ฟิ้ว" และห่อหุ้มแสงสีแดงของผนึกจูเสินอย่างรวดเร็ว!
แสงสีแดงสองเส้นพันกันไปมา!
แสงสีแดงของผนึกจูเสินทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ แสงสีแดงก็แผ่รัศมีออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ป่าไผ่สีขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีเหมือนเตาหลอมที่กำลังปะทุ!
ความร้อนแรงของผึกจูเสินสามารถเผาเซียวเฉวียนได้ แต่หิมะบนป่าไผ่ก็ไม่เห็นละลายเลย
มันแปลกมาก!
ไม่เพียงเท่านั้น หิมะยังตกหนักขึ้นเรื่อยๆอีก!
แสงของผนึกจูเสินกำลังอ่อนลงลงเรื่อยๆ ในขณะที่แสงสีแดงนั้นกลับมีความสดใสมากขึ้นเรื่อย ๆ