ตอนที่ 812.1
บทที่ 812 เริ่มบังเกิดจิตสังหาร
October 21, 2026
จำเป็นต้องพูดสักหน่อย ว่าชิงหลงค่อนข้างรู้จักเซียวเฉวียนอยู่หลายส่วน
ไม่อย่างนั้น พอเซียวเฉวียนได้ฟังผนึกจูเสินพูดว่าชาวคุนหลุนต้องการเริ่มต่อสู้ ภายในใจของเขาคงจะต้องพลุ่งพล่านเป็นอันแน่
ในตอนแรกที่เกาะจูเสิน หากมิใช่ว่าเซียวเฉวียนให้ชิงหลงสาบานในนามของชาวคุนหลุนแล้ว เกรงว่าผู้ที่ประสบภัยพิบัติเป็นคนแรกย่อมเป็นต้าเว่ย ต้าเว่ยจะกลายเป็นประเทศแรกที่ถูกกองทัพชาวคุนหลุนเหยียบราบเป็นหน้ากลอง!
เขารู้ว่าจิตใจของชาวคุนหลุนทะเยอทะยานโฉดชั่ว แต่จะอย่างไรก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะอดทนรอไม่ไหว ชิงหลงเพิ่งจะกลับคุนหลุนมาไม่กี่วันก็เท่านั้น ชาวคุนหลุนก็จัดการรุกประเทศเพื่อนบ้านข้างเคียงไปแล้วสองแห่ง
ระดับความเร็วนี้!
ความสามารถนี้!
ช่างทำให้คนตื่นตะลึงแท้จริง!
“แม่เมิงเถอะ! นี่มันผิดความตั้งใจเดิมของข้าแล้ว!”
เซียวเฉวียนด่าภายในใจครั้งหนึ่ง เขาอดกำหมัดขึ้นมาไม่ได้ ข้อต่อนิ้วของเขาเผยให้เห็นสีขาว
เขาทำลายผนึกจูเสิน เพื่อที่จะปลดปล่อยพลังการต่อสู้ของเหล่าทาสชาวคุนหลุน เพื่อให้ทาสชาวคุนหลุนทำงานให้เขาโดยไม่ต้องถูกผนึกจูเสินตีกลับ วันข้างหน้าจะได้ต่อสู้กับชาวยุทธ์แท้ของเว่ยเชียนชิวได้อย่างไม่ต้องมีความหวั่นเกรงใดๆ!
และถือโอกาสมอบอิสระให้กับชาวคุนหลุนไปเลย!
ก็แค่เท่านั้นเอง!
ไม่ได้คิดเลยว่าพอชาวคุนหลุนได้รับอิสรภาพก็นั่งไม่ติดที่เสียแล้ว!
ผนึกจูเสินแค่นเสียงเย็นชา “ตอนนี้เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำผิดไปมากเพียงใด?”
น้ำค้างแข็งเริ่มเกาะบนหว่างคิ้วของเซียวเฉวียน เขานิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา
เขากำลังขบคิด คุนหลุนลงมือกระทำการปานนี้ ต่อให้ยังมีคำสาบานอยู่ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปล่อยเนื้อติดมันชิ้นโตแบบต้าเว่ยชิ้นนี้ไปอย่างแน่นอน!
ผิดอย่างนั้นหรือ?
ไม่! เซียวเฉวียนไม่ได้ผิด!
ก่อนหน้านี้ภาพลักษณ์ที่คุนหลุนแสดงต่อชาวโลกว่ารักสันตินั้นเป็นเพียงภาพลวงตาที่เอามาหลอกลวงชาวโลกก็เท่านั้น!
หากพูดว่าพวกเขาไม่มีปณิธาน ผู้มีคุณธรรมไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับเรื่องบนโลก แล้วเหตุใดจึงต้องข้องเกี่ยวกับบุคคลต้องห้ามอันดับต้นของโลกอย่างหมิงเจ๋อด้วยกัน?
เกรงว่าชาวคุนหลุนคงจะมีแผนการอื่นอยู่ก่อนแต่แรกแล้ว!
คิดหวังยืมมือคนอื่นๆ ค่อยทำลายขุมกำลังของโลกใบนี้ทีละก้าว หลังจากนั้นก็กลืนกินทั้งแผ่นดิน!
ต่อให้เซียวเฉวียนไม่ได้ทำลายผนึกจูเสิน ก็ไม่อาจจะแก้ไขความทะเยอะทะยานระดับครองแผ่นดินของชาวคุนหลุนได้!
ส่วนต้าเว่ยในยามนี้ถูกพรรคพวกของเว่ยเชียนชิวทำเสียจนบรรยากาศวุ่นวายอลหม่านไปหมด มีเพียงการปลดผนึกจูเสิน แล้วคืนอิสระให้กับทาสชาวคุนหลุน ถึงจะสามารถผ่านสถานการณ์ยากลำบากเช่นนี้ไปได้!
ถึงจะสามารถแก้ปัญหาภายในได้!
นับแต่โบราณผู้อ่อนแอย่อมตกเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง ต้าเว่ยมีเพียงแต่ต้องแข็งแกร่งขึ้นมาถึงจะมีความสามารถในการคะคานอำนาจกับขุมพลังรอบด้านที่จับจ้องมันตาเป็นมันอยู่ได้!
และถึงสามารถดำรงอยู่บนสายธารของประวัติศาสตร์อันยาวนานได้สำเร็จ!
นี่คือภารกิจของตระกูลเซียวที่ปกป้องคุ้มครองต้าเว่ยมานับแต่สมัยบรรพชน!
และเป็นความปรารถนาชั่วชีวิตหนึ่งของปีศาจกวี!
คืนช่วงเวลาอันรื่นรมย์ให้แก่ต้าเว่ยคือความวาดหวังชั่วชีวิตของเหวินเจี้ยวอวี้!
เซียวเฉวียนยังต้องการสานต่อความปรารถนาของพวกเขา ไม่อยากทำให้พวกเขาผิดหวัง!
ก่อนหน้าจะทำเรื่องพวกนี้สำเร็จ เขาต้องผลักหินขวางทางก้อนที่ใหญ่ระดับเว่ยเชียนชิวก้อนนี้ไปให้พ้นเสียก่อน!
พอคิดได้เช่นนี้ เซียวเฉวียนก็สงบจิตใจขึ้นมา และไม่ได้รู้สึกผิดอะไรแล้ว
เพียงแต่ว่าความเย็นชาในสายตาของเขานั้นทวีความดุดันมากขึ้น!
อีกหน่อยเกรงว่าชาวคุนหลุนคงจะสร้างปัญหาและบ่อนทำลายต้าเว่ยไม่น้อยแน่นอน!
แต่ว่าเซียวเฉวียนกลับไม่หวั่นเกรงเลยสักนิด!
ต่อให้เป็นกระแสลมฝนแค่ไหนก็แค่รุนแรงสักหน่อยก็เท่านั้น!
ไม่ว่าจะเป็นใคร ขอเพียงขวางเส้นทางของเขา!
เขาก็แค่ยกดาบขึ้นฟาดฟันไปก็เท่านั้น!
พบเทพสังหารเทพ!
พบพระสังหารพระ!
ทั้งร่างของเซียวเฉวียนเผยประกายเย็นชาพาให้คนสะท้านขวัญ
ไป๋ฉี่กับเหมิงเอ้าที่ยืนอยู่อีกด้านเพียงรู้สึกว่าสายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านก็เท่านั้น พวกเขาตัวสั่นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้พลางมองเจ้านายตนเองด้วยสีหน้าแข็งค้าง
อยู่ดีๆ เหตุใดนายท่านถึงส่งกลิ่นอายบีบคั้นคนปานนี้ออกมาได้กัน?