บทที่ 851 ปล่อยการวิพากษ์วิจารณ์อย่างเต็มที่

ตอนที่ไข่เน่าขว้างมา อาจื่อก็หลับตาโดยสัญชาตญาณ เธอรู้สึกว่ามีของเหลวที่มีกลิ่นเหม็นไหลลงมาจากหน้าผากของเธอ

เมื่อกลิ่นนี้ผ่านจมูกของอาจื่อ เธอก็ขมวดคิ้ว รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที จากนั้นก็อาเจียนอาหารค้างคืนนั้นไปทั่วพื้น และใบหน้าของเธอก็ดูน่าเกลียดทันที

เมื่อเธอฟื้นตัวได้เล็กน้อย ของเหลวที่ไม่รู้จักก็กระเด็นไปทั่วร่างกายของเธอ และกลิ่นนั่น...

"อุ๊บ!"

"แหวะ!"

ท้องของอาจื่อเริ่มปั่นป่วนอีกครั้ง

มันยังไม่จบ มีก้อนเนื้อนุ่มๆ ปนอยู่ในนั้น ซึ่งตกลงไปที่ใบหน้าที่สวยงามของอาจื่อ อาจื่อยื่นมือออกมาแตะมัน...

"แหวะ!"

อาจื่ออาเจียนอ้วกมากขึ้นกว่าเดิมอีก!

แทบจะรู้สึกเหมือนว่าได้อาเจียนกระเพาะออกมาแล้ว ใบหน้าเล็กๆ ของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวทั้งหน้า และดวงตาโตที่สดใสของเธอก็สูญเสียความแวววาวไปทันที และเบ้าตาก็กลายเป็นสีดำ

สตรีตั้งใจแต่งหน้าเพื่อคนที่รัก!

ยิ่งไปกว่านั้นอาจื่อยังอยู่ในจวนของคนที่เธอชอบ ถูกกลุ่มเด็กๆ จากครอบครัวที่ยากจนที่อยู่นอกประตูรุมจนกระเซอะกระเซิง!

อาจื่อโกรธจัด!

“นี่มัน…”

ก่อนที่อาจื่อจะพูดจบ ไข่เน่าที่เพิ่งขว้างมา ก็กระแทกปากเข้ากับของเธออย่างแรง ไข่แตกแล้ว และน้ำไข่ส่วนใหญ่ไหลเข้าปากเธอ...

อาจื่อด้วยความโกรธจนยากจะระงับ "อ้วก" ประมาณไม่กี่นาที แล้วตะโกนด้วยความโกรธ: "ตัวข้าท่านหญิงอยู่ที่นี่! มาดูสิว่าใครในพวกเจ้ากล้าที่จะอวดดี!"

อาจื่อแทบรอไม่ไหวที่จะออกไปฆ่ากลุ่มเด็กบัณฑิตฉีกมันเป็นชิ้นๆ!

แต่ตอนนี้... เธอ

ถูกปกคลุมไปด้วยของเหลว ที่ส่งกลิ่นเหม็นตั้งแต่หัวจรดเท้า

เธอจะออกไปในสภาพนี้ได้อย่างไร?

อาจื่อโกรธมาก!

เดิมทีอาจื่อคิดว่า ถ้าเธอเปิดเผยตัวตนของเธอ บัณฑิตจะกลัวเธอ จะยุติขว้างปาของและไม่สร้างปัญหา

แต่อาจื่อประเมินความโกรธของพวกเขาต่ำไป

อาจื่อตะโกนเช่นนี้ และบัณฑิตก็ยิ่งขว้างปาอย่างดุเดือดมากขึ้น อาจื่อต้องล่าถอยและซ่อนตัว เมื่อเธอกำลังจะล่าถอยเข้าไปในบ้าน เซียวเฉวียนแสร้งทำเป็นกังวลมากและพูดว่า: "ท่านหญิง ท่านรีบหลบออกไปทางประตูหลัง ถ้าพวกเขาบุกเข้ามาในภายหลัง ได้เห็นสภาพเช่นนี้ของท่าน แบะหากข่าวได้แพร่ออกไป ท่านจะตั้งหลักในเมืองหลวงนี้อีกได้อย่างไรในอนาคต?”

ยามลำบากเจอมิตรแท้ ในเวลานี้ เซียวเฉวียนเองก็ประสบปัญหา แต่เขาก็ยังคิดแทนอาจื่อเยี่ยงนี้ หัวใจของอาจื่อรู้สึกซาบซึ้งทันที

อาจื่อคิดเองเออเองว่า เซียวเฉวียนยังมีเธออยู่ในใจ ไม่เช่นนั้นเซียวเฉวียนจะไม่สนใจเธอมากเช่นนี้

ในกรณีนี้ อาจื่อไม่สามารถลากเซียวเฉวียนมาลำบากได้ และเธอก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี ทำไมไม่กลับไปที่จวนฉินก่อน พอเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว มาช่วยเซียวเฉวียนพร้อมกับกำลังเสริมจะดีกว่ามิใช่หรือ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ อาจื่อก็เดินไปที่ประตูหลังอย่างมีความสุข

“อะแฮ่ม ท่านหญิง... ท่านจะเดินออกไปแบบนี้เหรอ?”

เซียวเฉวียนไอแห้งๆ ปิดบังรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา และหยุดอาจื่อที่หัวร้อนไว้ ดวงตาที่แวววาวของเซียวฉวนกวาดร่างกายของเธอขึ้นลง

เขาส่งสัญญาณกับอาจื่อ ว่าควรเปลี่ยนชุดก่อนออกไปข้างนอก

จากนั้นอาจื่อได้สติขึ้นมา มองดูเสื้อผ้าของเธออย่างงุ่มง่าม แล้วจึงมองไปที่เซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนเข้าใจอย่างเป็นธรรมชาติว่าเธอหมายถึงอะไร แต่เสื้อผ้าในจวนเซียวมีไว้เพื่อให้คนสวมใส่ อาจื่อไม่คู่ควรกับมัน!

ดังนั้น เซียวเฉวียนแสร้งทำเป็นกังวลมาก: "ท่านหญิง ข้าขออภัยจริงๆ จวนเซียวถูกสังหารหมู่ สตรีในจวนทั้งหมดต่างเสียชีวิต และเสื้อผ้าของพวกนางถูกเผาไปหมดแล้วขอรับ"

การสังหารหมู่ในจวนเซียวนั้นเป็นแผลเป็นที่จะไม่มีวันรักษาหายได้ในหัวใจของเซียวเฉวียน ทุกครั้งที่เอ่ยถึงเรื่องนื้ หัวใจของเซียวเฉวียนนั้นเจ็บปวดยิ่งนัก

และถึงแม้ว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เธอจะไม่ได้มีส่วนร่วมโดยตรงในสังหารหมู่ แต่เธอยังคงร่วมมือกับหมิงเจ๋อเพื่อเล่นตลกชีวิตของเซียวเฉวียน มิอาจให้อภัยได้เช่นเดียวกับหมิงเจ๋อ!