บทที่ 852 ดื้อดึงเสียจริง

บัณฑิตคนนี้แซ่หวัง เป็นอันดับสองรองจากหยางซูในการสอบวัดระดับชนบท และอันดับที่สามในเมืองหลวง

ดังนั้นทุกคนในเมืองหลวงจึงรู้จักเขา รวมถึงจ้าวหลานด้วยเช่นกัน

โดยเบื้องลึก บัณฑิตหวังเป็นลูกศิษย์ของจวนจางจิ่น จ้าวหลานไม่รู้เรื่องนี้ เขาคิดแค่ว่าบัณฑิตหวังยังเด็กประมาท พูดจาหยิ่งยโส

คำพูดของบัณฑิตแซ่หวังแรงเกินไป เพื่อไม่อยากให้บัณฑิตหวังเสียหน้าในภายหลัง จ้าวหลานจึงเตือนเขาอย่างใจดีว่า: "คุณชายหวัง คำพูดนี้ก็ไม่ถูกนัก แม้ว่าตัวข้าจะไม่มีความสามารถ แต่เจ้าก็ไม่จำต้องยกเอาอนาคตของเจ้ามากล่าว พูดอย่างมั่นใจเยี่ยงนี้”

“เอาเป็นว่า หากข้าสามารถแก้ปัญหานี้ได้ เจ้าก็จงไปขอโทษเซียวเฉวียนสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นการส่วนตัวดีหรือไม่?”

ความมีน้ำใจของจ้าวหลาน ฟังดูเหมือนจ้าวหลานกำลังล้อเลียนเขาที่ไม่สามารถแพ้ได้

ตลกสิ้นดี!

ไม่มีทางที่บัณฑิตหวังจะแพ้!

ดังนั้น เขาจึงกล่าวอย่างเย็นชาและกล้าหาญ: "ไม่จำเป็น! ตัวข้าแซ่หวังพูดคำไหนคำนั้น!"

ดูเหมือนว่าบัณฑิตหวังคนนี้ตั้งใจแน่วแน่ที่จะตายในตรอกซอย!

เมื่อกล่าวถึงขั้นนี้ จ้าวหลานก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ น่าเสียดายมากสำหรับคนที่มีพรสวรรค์เช่นนี้

ลักษณะท่าทางของจ้าวหลาน บัณฑิตหวังมองแล้ว ช่างเป็นความอัปยศอดสู!

จ้าวหลานไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ ยังมาแสร้งทำเป็นเร้นลับซับซ้อน!

สีหน้าของบัณฑิตหวังกลายเป็นน่าเกลียดราวกับตับหมูทันที และเขาพูดอย่างตื่นเต้น: "คุณชายจ้าวหยุดพูดไร้สาระได้แล้ว! หากเจ้าสามารถแก้ปัญหานี้ได้ ก็จัดการเลย เพื่อที่เราทุกคนจะได้เปิดโลกกว้างด้วย"

"ถ้าเจ้าแก้ปัญหาไม่ได้ ก็รีบไปโดยเร็วที่สุด ตัวข้าแซ่หวังและคนอื่นๆ ยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ ฉะนั้นขอไม่คอยรับใช้!”

มันเป็นสุนัขแว้งกัดจริงๆ ทำดีไม่ได้ดี!

จ้าวหลานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธในใจ ตะโกนด้วยความโกรธ: "นำเครื่องเขียนมา (พู่กัน หมึก กระดาษและหินหมึก)!"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ชายรับใช้ก็รีบเดินผ่านฝูงชนและรับมาหาจ้าวหลาน เขาติดตามจ้าวหลานมาตลอดทาง แต่จ้าวหลานเดินเร็วมาก เด็กชายตามเขาไม่ทัน และระยะทางก็ไกลออกไปเรื่อยๆ...

เมื่อเขามาถึงจวนเซียวอย่างหายใจไม่ทัน เขาก็ได้ยินเสียงของจ้าวหลานพอดี ชายคนรับใช้ไม่สนใจการผ่อนลมหายใจของเขา ขยับมือและเท้าทันที ล้วงเข้าไปในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว หยิบชุดเครื่องเขียนออกมา การมีเครื่องเขียนติดตัวไปไหนด้วย เป็นงานพื้นฐานของคนรับใช้

คนรับใช้ยื่นเครื่องเขียนให้จ้าวหลานด้วยความเคารพ จากนั้นจึงหันหลังกลับอย่างเด่นชัด ก้มลงและใช้หลังของเขาเป็นโต๊ะให้จ้าวหลาน

ในเวลาเดียวกัน ชายคนรับใช้รับหินหมึกด้วยมือเดียว เริ่มฝนหมึก

จ้าวหลานกางกระดาษให้เรียบ จุ่มพู่กันลงในหมึก แล้วปัดบนกระดาษโดยไม่ต้องคิด เขียนเหมือนน้ำที่หลั่งไหล

เหตุการณ์นี้ดึงดูดบัณฑิตทุกคนก้าวออกมาข้างหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นบนใบหน้าของพวกเขา มองดูคำศัพท์บนกระดาษ... หลังจากนั้นไม่นานจ้าวหลานก็เขียนคำตอบเสร็จ หยิบกระดาษขึ้นมา หันกลับมาแล้วสูงยกขึ้นต่อหน้าบัณฑิตทุกคน

จ้าวหลานเหลือบมองบัณฑิตอย่างใจเย็น

ในตอนนี้ ไร้เสียงชนะการเปล่งเสียง!

เมื่อบัณฑิตเห็นก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

สีหน้าของบัณฑิตต่างตื่นตระหนกชะงักขึ้นมาทันที

เผยสีหน้าหลากหลายออกมา

นี่...

ปรากฎว่ามีคำตอบของข้อสอบของจริงๆ

ทุกคนในปัจจุบันต่างเงียบไปครู่หนึ่ง จ้องมองตัวอักษรสีดำด้วยความไม่เชื่อ จ้องเกือบจะดูเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบาน

แต่ข้อเท็จจริงอยู่ตรงหน้าพวกเขา และพวกเขาไม่พบสิ่งผิดปกติกับคำตอบของจ้าวหลาน!

ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์ว่าพวกเขาไม่มีพรสวรรค์และพวกเขาทำผิดกับเซียวเฉวียน

เหล่าบัณฑิตก้มหน้าลงอีกครั้งด้วยความอับอาย...

โดยเฉพาะบัณฑิตหวังที่อวดดี ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวด้วยความเจ็บปวด และใบหน้าของเขาดำสนิทราวกับหมึก เขาโทษตัวเองสำหรับคำพูดที่ไม่ดีของเขาเมื่อครู่นี้ อยากจะตบหน้าตัวเองจริงๆ!

แต่ทว่า คำพูดก็เหมือนน้ำที่ไหลออกมา

นอกจากนี้ บัณฑิตหวังยังราดน้ำถังใหญ่ต่อหน้าทุกคน!

มันทำให้ใจข้ารู้สึกหนาว!

อนาคตของบัณฑิตหวังถูกทำลายในที่นี่ มันจบแล้ว!

แต่เขาไม่เต็มใจที่จะทำอย่างนั้น!

เขาแอบขยิบตาให้คนในฝูงชน และคนในฝูงชนก็พยักหน้าทันทีอย่างรู้เท่าทัน บ่งบอกว่าเรื่องนี้ยกให้เขาจัดการ!