ตอนที่ 852
บทที่ 852 หลบคนไล่ตามจีบ
October 21, 2026
กระดาษเหล่านี้เป็นสิ่งที่เซียวเฉวียนเตรียมการมาอย่างดีแต่แรก สิ่งที่เขียนอยู่บนกระดาษนั้นคือคำตอบของคำถาม
เดิมทีเซียวเฉวียนไม่ยินดีจะอธิบายให้บัณฑิตหัวคร่ำครึกลุ่มนี้ฟัง ทว่ายามนี้ต่อให้มีจ้าวหลานมาช่วยเซียวเฉวียนกู้วิฤต ทว่านักเรียนกลุ่มนี้ก็ยังคงมีคนที่พูดจาไร้สาระ แถมยังกัดเซียวเฉวียนไม่ปล่อยด้วย
ในเมื่อเป็นแบบนี้ เซียวเฉวียนย่อมจะต้องทำให้พวกเขาสมประสงค์ ไม่อาจทำให้พวกเขาผิดหวัง!
เหล่านักเรียนพากันมาออมุงดูเป็นก้อน พวกเขามองกระดาษไม่กี่แผ่นที่เซียวเฉวียนเหวี่ยงลงมาด้วยสีหน้าตระหนกถอดสี!
นี่....
คำตอบก็เหมือนกับที่จ้าวหลานเขียนไม่ผิดเพี้ยน!
เมื่อเห็นลายมือนั้น ย่อมเป็นเซียวเฉวียนแน่นอน!
อีกทั้ง ดูจากลายมือแล้วหมึกเพิ่งจะแห้ง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะเขียนเสร็จ เป็นสิ่งที่เซียวเฉวียนเพิ่งจะเขียนเมื่อครู่ ไม่อาจจะแสร้งทำหลอกขึ้นมาได้!
ในเวลานี้ เหล่านักเรียนในที่สุดก็ต้องยอมสยบให้เซียวเฉวียน!
มีคนลังเลเล็กน้อย เขาเริ่มเป็นฝ่ายนำขอโทษเซียวเฉวียนก่อนอย่างจริงใจ “อาจารย์เซียว ข้าขอโทษ ข้ามองท่านผิดไป”
“ขออภัยด้วยขอรับ!”
เสียงขอโทษขอโพยดังขึ้นพร้อมเพรียงกัน เซียวเฉวียนพยักหน้าอย่างพอใจ
มีนักเรียนแซ่หวังเพียงคนเดียวที่มองเซียวเฉวียนด้วยอารมณ์โมโหไม่สงบยิ่ง ทว่าเขาไม่อยากเป็นศัตรูกับคนทั้งกลุ่ม แถมยังไม่มีเรี่ยวแรงจะก่อหวอด แม้จะไม่พอใจเซียวเฉวียน แต่ก็ทำได้แค่เดินจากจวนเซียวตามพวกนักเรียนคนอื่นไปอย่างไม่ยินยอมยิ่งเท่านั้น
นักเรียนแซ่หวังสาบานอย่างทรงคุณธรรมว่า นับแต่นี้ต่อไปเขาจะไม่สอบราชการและแสวงหาเกียรติยศในอาชีพนี้อีก!
เมื่อเป็นเช่นนี้ สำหรับเว่ยเชียนชิวแล้ว นักเรียนหวังก็เหมือนขาดประโยชน์ใช้สอยไป
พอเป็นเช่นนี้ก็จากไปเสียแล้ว เขาย่อมถูกละทิ้ง!
ส่วนนักเรียนแซ่หวังก็ถือว่าล่วงรู้ความลับของพรรคพวกเว่ยเชียนชิวไม่มากก็น้อย เว่ยเชียนชิวไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่นอน
เช่นนั้นไม่สู้ คิดหาวิธีอะไรสักอย่าง จัดการกับเซียวเฉวียนแล้วค่อยกลับไปขอรางวัลความชอบ
ขอเพียงกอดแข้งขาเว่ยเชียนชิวเอาไว้ได้ ก็จะมีทรัพย์สินให้ใช้สอยมากมายนับเป็นเรื่องน่ายินดี อาชีพการงานนับเป็นสิ่งใดได้!
และโดยช้าๆ ก็ไม่เห็นเงาร่างของนักเรียนคนอื่นๆ อีก ต่างคนต่างแยกกันกลับบ้าน ส่วนนักเรียนแซ่หวังกลับแอบดอดกลับจวนเซียวคนเดียว
เขากำลังตรึกตรอง ขอเพียงเขาหาข้ออ้างเข้าจวนเซียวได้ก็จะสามารถฉวยโอกาสทำความเข้าใจชีวิตความเป็นอยู่ของเซียวเฉวียนได้
เซียวเฉวียนนั้นเป็นคนที่เว่ยเชียนชิวเอาแต่คิดอยากสังหารตลอดเวลา ขอเพียงสังหารเซียวเฉวียนได้ นักเรียนแซ่หวังก็จะกลายเป็นคนโปรดข้างกายเว่ยเชียนชิว มีตำแหน่งสูงส่ง!
พอถึงเวลานั้น นักเรียนแซ่หวังก็นับว่าได้กลายเป็นคนที่สามารถเรียกลมเรียกฝนได้ในเมืองหลวง
คิดๆ แล้วเขาก็รู้สึกสบายใจนัก ดังนั้นแล้ว นักเรียนแซ่หวังก็ไปเคาะประตูใหญ่จวนเซียวด้วยหัวใจเบิกบาน เขาคิดหาเหตุผลเอาไว้ดีแล้ว
เซียวเฉวียนเป็นประมุขแห่งสำนักศึกษาชิงหยวน เขาคืออาจารย์ของนักเรียนทั้งหมดในเมืองหลวง เมื่อนักเรียนประสบปัญหายากๆ ก็สามารถเคาะประตูขอให้อาจารย์สอนได้ อาจารย์ก็ไม่อาจจะปิดประตูปฏิเสธ
ดังนั้นแล้ว นักเรียนจึงพยายามเคาะบานประตูอย่างรุนแรงหลายครั้ง พร้อมทั้งตะโกนเสียงดังว่า “อาจารย์เซียว ข้าแซ่หวังมีปัญหาอยากขอให้ท่านชี้แนะ”
“ปัญหาข้อนี้ข้านักเรียนขบคิดมาเนิ่นนาน แต่สุดท้ายก็ยังไม่ได้แนวทางเลย จึงจำเป็นต้องมารบกวนท่านอาจารย์ หวังแต่ว่าท่านอาจารย์จะไม่รังเกียจที่ข้ามารบกวน ช่วยเปิดประตูสั่งสอนด้วยขอรับ”
น้ำเสียงทั้งหมดที่เอ่ยนั้น จริงใจอย่างมาก
น้ำเสียงที่ดังนี้ยังดึงดูดความสนใจจากคนรอบด้านมา เหล่าประชาชนต่างมาช่วยกันเคาะประตูด้วยความมีน้ำใจเพราะเห็นแก่ที่นักเรียนหวังมีใจรักการเรียนอยากถามปัญหา
เสียงเคาะประตูที่ดังท่วมชั้นฟ้านั้น สั่นสะเทือนจนจวนเซียวเกิดไม่สั่นไหวขึ้นเล็กน้อย
พระเจ้า!
นักเรียนแซ่หวังไม่ยอมแพ่ เขาถึงกับปลุกระดมให้ฝูงชนมาช่วยเขาเคาะประตู!
บัณฑิตที่ใจแคบเช่นนี้ เซียวเฉวียนย่อมต้องหลบเลี่ยง
ทว่าหากเป็นวาจาของประชาชน เซียวเฉวียนยากจะห้าม
ด้วยสถานการณ์คับขัน เซียวเฉวียนจึงทำได้แค่ส่งไป๋ฉี่ไปถ่ายทอดคำพูด “คุณชายหวัง ขออภัย นายท่านของพวกข้าเพิ่งจะออกไปธุระข้างนอก บัดนี้ไม่อยู่ในจวน และจะไม่กลับมาอีกหลายวันด้วยขอรับ”
ไป๋ฉี่ถ่ายทอดคำพูดเสร็จก็ปิดประตูลง
และในเวลานี้เอง อาจื่อก็พากลุ่มคนรีบร้อนพุ่งตัวเข้ามากลุ่มหนึ่ง
ยังไม่ทันเห็นตัวคนก็ขอเพียงได้ยินเสียงก่อนแล้วกัน
เสียงฝีเท้าเหล็กกระทบอันทรงพลังดังขึ้นทั้งใกล้และไกล มุ่งหน้ามายังจวนเซียว
ไม่ต้องคิดเลย จะต้องเป็นอาจื่อกับกองทัพตระกูลฉินแน่นอน