บทที่ 881 กับดักของเซียวเฉวียน

หมิงเจ๋อได้ยินเสียงแล้วเงยหน้าขึ้นมองเซียวเฉวียนอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนจะกัดฟันพูดว่า "ใช่เจ้า？กล้ามาหาข้าด้วยตัวเองงั้นหรือ!"

เพียงมองแวบเดียว องค์ชายหมิงเจ๋อก็มีอาการคลื่นไส้จะอ้วกอีกครั้ง

เซียวเฉวียนส่งเสียงอย่างเย็นชา: "เจ้าเองก็ไม่ได้มาหาด้วยตัวเองเสียที่ไหนกัน?"

พยายาม!

คงจะดีที่สุดถ้าเจ้าอ้วกออกมาได้!

ตอนนี้เซียวเฉวียนใช้ประโยชน์จากการขาดความสนใจขององค์ชายหมิงเจ๋อและอาจื่อและใส่ฉี่ของสุนัขสีเหลืองตัวน้อยลงในถ้วยชาโดยไม่รู้ตัว

เซียวเฉวียนเก็บฉี่นี้ ไว้ในขวดเป็นเวลาหลายวัน กลิ่นนั้นมากพอที่จะทำให้องค์ชายหมิงเจ๋อ ไม่อาจลืมเลือนไปตลอดชีวิต!

องค์ชายหมิงเจ๋อมองเซียวเฉวียนอย่างโกรธแค้น เขาไม่เคยคิดว่าเซียวเฉวียนจะค้นพบตัวเขาได้เร็วขนาดนี้ แต่มันก็ดีแล้ว อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องไปหาเซียวเฉวียนเอง วันนี้เขาจะจัดการกับเซียวเฉวียนให้จบ!

เมื่อได้ยินเสียงที่จริงใจของหมิงเจ๋อ เซียวเฉวียนก็ยิ้มเบา ๆ และพูดว่า "องค์ชายหมิงเจ๋อ ชานี้เตรียมไว้สำหรับท่านเป็นพิเศษโดยผู้แซ่เซียว ถือได้ว่าผู้แซ่เซียว ได้ทำหน้าที่ของเขาในฐานะเจ้าของบ้านแล้ว"

องค์ชายหมิงเจ๋อตกตะลึง เซียวเฉวียนน่ารังเกียจมาก! วิธีการน่ารังเกียจดังกล่าว มีพฤติกรรมและรูปลักษณ์ของราชครูได้อย่างไรกัน?

“ท่านให้ข้าดื่มอะไรไป?”

สัญชาตญาณบอกหมิงเจ่อว่า สิ่งที่เซียวเฉวียนแอบมอบให้เขาในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน

เข้าใจแล้ว!

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเซียวเฉวียนแอบเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่!

ต้องยอมรับว่า เซียวเฉวียนเก่งจริงๆ!

เซียวเฉวียนยังคงมีรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของเขา ยิ้มเจ้าเล่ห์: "ในเวลานี้องค์ชายหมิงเจ๋อรู้สึกแน่นหน้าอก ปวดหัว ราวกับว่ามีมดนับพันอยู่ในร่างกายของเขา？"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ องค์ชายหมิงเจ๋อก็รู้สึกได้สักพัก ไม่รู้สึกอะไรเลยในตอนแรก แต่เมื่อเซียวเฉวียนพูดเช่นนี้ เขารู้สึกว่าเขามีอาการทั้งหมดที่เซียวเฉวียนพูด

รู้สึกคันเล็กน้อยทั่วตัว

เซียวเฉวียนวางยาพิษตัวเอง!

องค์ชายหมิงเจ๋ออดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นและพูดด้วยความตื่นตระหนก: "พี่เขย โปรดให้ยาถอนพิษแก่ข้าด้วย ปล่อยข้าไปเถอะ"

หลังจากนั้น เพื่อช่วยชีวิตของหมิงเจ๋อ องค์ชายผู้ยิ่งใหญ่แห่งซินเจียง จึงคุกเข่าลงและดึงเสื้อผ้าของเซียวเฉวียนและขอร้อง

“ยาถอนพิษผู้แซ่เซียวยังไม่ได้รับการขัดเกลาออกมา แต่มียาบรรเทาอาการ ต้องรับประทานเป็นประจำทุกสามวัน ไม่เช่นนั้นหากพลาดพิษจะรุนแรงขึ้นและเป็นอันตรายถึงชีวิต”

เมื่อหมิงเจ๋อได้ยินสิ่งนี้ บรรเทาอาการก็ดีกว่าตาย แต่การที่เซียวเฉวียนยอมให้ตัวเองถูกวางยาพิษ แสดงว่าเขาต้องมีเงื่อนไขบางอย่างจึงยอมให้ยาบรรเทาอาการ

พิษนั้นทรงพลังมาก หากล่าช้าไปย่อมมีอันตรายมากขึ้น เวลากำลังจะหมดลง หมิงเจ๋อพูดอย่างกังวลใจ: “เจ้ามีเงื่อนไขอะไรบ้าง?”

เนื่องจากเป็นข้อแลกเปลี่ยนแบบมีเงื่อนไข นั่นก็คือต่างคนต่างอยากได้สิ่งที่ต้องการหมิงเจ๋อไม่สนใจที่จะสุภาพและไม่สนใจที่จะเรียกเขาว่าพี่เขยด้วยซ้ำ

แบบนั้นถูกแล้ว!

เรียกพี่เขยสิ เรียกพี่เขย รังเกียจทั้งตัวเขาเองและเซียวเฉวียน!

“เงื่อนไขง่ายมาก ท่านพาเราไปที่ซินเจียงสิ”

“เมื่อถึงเวลา ข้าจะให้ยาบรรเทาแก่ท่าน นี่เป็นยาตัวแรก”

หลังจากพูดเช่นนี้ เซียวเฉวียนก็หยิบยาออกมาจากแขนเสื้อแล้วส่งให้หมิงเจ๋อ

ในการเดินทางไปยังซินเจียงครั้งนี้ เซียวเฉวียนจะจับหมิงเจ๋อไปเป็นตัวประกันอย่างแน่นอน

หมิงเจ๋อตกตะลึง องค์ชายผู้ยิ่งใหญ่แห่งซินเจียง ถูกจับเป็นตัวประกันโดยลูกเขยจากครอบครัวที่ยากจน มันจะไม่เป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่งหรือ?

แต่เมื่อเผชิญกับความตาย ศักดิ์ศรีก็ไร้ค่า

หมิงเจ๋อหยิบยาเม็ดขึ้นมา มองดูซ้ำแล้วซ้ำอีก จ่อไปที่จมูกและดมกลิ่นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างระมัดระวัง

เมื่อเห็นว่ายามีสีดำสนิทและมีกลิ่นหอมจึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นยาธรรมดา หมิงเจ๋อหยิบมันเข้าปากแล้วกลืนทันที แล้วยาก็กลิ้งลงไป

น่ามหัศจรรย์ทันทีที่กินยา หมิงเจ่อก็รู้สึกว่าอาการเมื่อครู่หายไปแล้ว ไม่มีอาการปวดหรือคันอีกต่อไป!