บทที่ 883 กระสุนเคลือบน้ำตาล

เมื่อเห็นว่าสุนัขจิ้งจอกจับเหยื่อ เว่ยเป้ยก็แสดงรอยยิ้มอันแสนหวานและประจบประแจงบนใบหน้าของเขาและพูดว่า: "ลูกเป็นลูกของเสด็จพ่อ ความเมตตาของเสด็จพ่อที่เลี้ยงดู ลูกจะไม่มีวันลืม"

“ลูกอยากจะตอบแทนเสด็จพ่อและแบ่งปันความกังวลของเขามาโดยตลอด แต่เขาไม่มีพรสวรรค์ มีความคิดแต่ไม่มีโอกาสได้ลงมือทำเลย”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เว่ยเชียนชิวก็มองเว่ยเป้ยด้วยความโล่งใจอย่างมาก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมจากพ่อที่รักซึ่งมองดูลูกชายที่ประพฤติตัวดีของเขา ลูกชายของฉันมีความคิดนี้ ในที่สุดลูกชายฉันก็โตแล้ว!

เว่ยเป้ยแอบสังเกตท่าทางของเว่ยเชียนชิว และเห็นว่าเขาเคลื่อนไหว เขาต้องการตีในขณะที่เหล็กยังร้อนอยู่ เขาจึงพูดต่อ: "ลูกชายรู้ดีว่าพ่อของเขาเกลียดเซียวเฉวียน ศัตรูของพ่อของเขาคือศัตรูของลูกชาย พวกเราพ่อลูกควรต่อสู้กับศัตรูด้วยกัน" ก่อนการสอบ ลูกชายของฉันไม่เชื่อฟังพ่อเพราะเซียวเฉวียน เขาหมกมุ่นอยู่กับมันมากและเขาก็เสียใจด้วย!”

ขณะที่เขาพูด ดวงตาของเว่ยเป้ยก็เปล่งประกายด้วยความเกลียดชังจริงๆ

เมื่อเห็นว่าเว่ยเชียนชิวเชื่อเช่นนั้น ใบหน้าชราของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมา และเขาก็พูดอย่างมีความสุข: “เป็นเรื่องดีที่ลูกชายของฉันก็คิดอย่างนั้น! ไม่สำคัญหรอก ไม่มีความบาดหมางระหว่างพ่อลูก ตราบใดที่ลูกชายและพ่อของเขามีหัวใจเดียวกัน ในอนาคตก็หมายความว่าความรักที่เขามีต่อคุณนั้นไม่สูญเปล่า "

การแสดงออกของเว่ยเป้ยเปลี่ยนไป และเขาพูดด้วยรอยยิ้มที่ถูกต้อง: "เสด็จพ่อดีกับลูก และลูกก็รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี"

“ดังนั้น เมื่อลูกชายได้ยินว่าเซียวเฉวียนกำลังจะพาไปยังจินซีภาคตะวันตกเพื่อฝึกฝน เขารู้สึกว่าเขามีโอกาสที่จะคลายความกังวลของเสด็จพ่อ”

"ตราบใดที่ฉันไปที่ซินเจียงภาคตะวันตกกับเซียวเฉวียน ลูกจะหาโอกาสฆ่าเซียวเฉวียนและล้างแค้นเสด็จพ่ออย่างแน่นอน!"

“แต่เดิม ฉันอยากจะฆ่าเซียวเฉวียนและทำให้เสด็จพ่อของฉันประหลาดใจ ดังนั้นฉันจึงไม่อยากบอกเสด็จพ่อเกี่ยวกับเรื่องนี้”

เว่ยเชียนชิวรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น และทันใดนั้นเขาก็ตระหนักว่าลูกชายที่รักของเขายืนกรานที่จะไปฝึกซ้อมด้วยเหตุผลนี้

ตัวเองตำหนิเขาอย่างผิด ๆ!

เขาคู่ควรกับการเป็นลูกชายของเว่ยเชียนชิว มีจิตใจเช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อยและมีความกตัญญูมาก

ดี!

ดี!

ดีมาก!

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว เว่ยเชียนชิวก็หัวเราะอย่างมีความสุข: "ฮ่าฮ่าฮ่า!"

ยิ่งเว่ยเชียนชิวมีความสุขมาก การเดินทางของเว่ยเป้ยไปยังภูมิภาคตะวันตกก็ยิ่งมีความหวังมากขึ้น ดังนั้น เขามีความสุข เว่ยเป้ยก็มีความสุขเช่นกัน หัวใจต่างเต็มไปด้วยความสุข

เพื่อไม่ให้เปิดเผยความจริง เว่ยเป้ยเพียงยิ้มเล็กน้อยและมองไปที่เว่ยเชียนชิวอย่างกระตือรือร้น เพียงแค่เขาพยักหน้า การเดินทางไปยังภาคตะวันตกก็จะเสร็จสิ้น!

แต่เว่ยเป้ยประเมินเว่ยเชียนชิวที่รักต่ำเกินไป ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าแม้ว่าเว่ยเป้ยจะไม่เต็มใจปล่อย แต่เว่ยเชียนชิวก็ไม่ยอมให้เขาทำอย่างนั้น ไม่ต้องพูดถึงจัดการกับเซียวเฉวียน ผู้มีไหวพริบอันแข็งแกร่งและทรงพลัง!、

นั่นไม่ได้หมายความว่าปล่อยให้เว่ยเป้ยตายเหรอ?

นี่เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

แต่เว่ยเป้ยทำมันด้วยความกตัญญู และการปฏิเสธตรงๆของเว่ยเชียนชิวจะทำให้เว่ยเป้ยอับอายมากเกินไปและทรยศต่อความกตัญญูของเขา

ดังนั้นเว่ยเชียนชิวจึงเปลี่ยนมาใช้คำสละสลวยและกล่าวว่า: "ลูกชายของฉันช่างมีจิตใจดี เสด็จพ่อก็พอใจมาก แต่การเดินทางไปยังภูมิภาคตะวันตก ... "

เมื่อได้ยินน้ำเสียงนี้ 90% ของเว่ยเชียนชิวยังคงต่อต้าน เว่ยเป้ยอดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก: "สุนัขจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ไร้ความสามารถจริงๆ มันไม่สมเหตุสมผลเลย"

แต่ท้ายที่สุด ถ้าเว่ยเป้ยไม่รู้ว่าเขากำลังพูดถึงอะไรในตอนนี้ บรรยากาศของความเมตตาของพ่อและความกตัญญูที่เขาสร้างขึ้นมาจะพังทลายลงในวินาทีนั้น

ยิ่งไปกว่านั้นเว่ยเป้ยได้เตรียมการไว้สองครั้งแล้ว ครั้งแรกเขาเกลี้ยกล่อมเว่ยเชียนชิว หากเขายังไม่เห็นด้วย เว่ยเป้ยจะลงไปตามขั้นตอนแล้วลองอีกครั้ง!

ใครบอกว่ามีเพียงลูกสาวเท่านั้นที่สามารถเป็นเสื้อแจ็คเก็ตบุนวมตัวเล็กๆ ที่ห่วงใยของพ่อได้ ผู้ชายก็ด้วย!

เว่ยเป้ยแปลงร่างเป็นแจ็กเก็ตบุผ้าฝ้ายตัวเล็กๆ และพูดว่า "เสด็จพ่อ คุณกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของลูกชายหรือเปล่า และไม่อยากให้ลูกชายของคุณเสี่ยงแบบนี้เหรอ?"

เว่ยเชียนชิวพยักหน้าและพูดว่า "ลูกชายมีหัวใจดวงนี้ เสด็จพ่อมีความสุขมาก"