บทที่ 899 ภายใต้แสงจันทร์

ตำแหน่งของเย่ว์ไป๋กวน แทบจะไม่ได้รับการกล่าวถึงโดยใครเลยในรอบเกือบสิบปี

สถานที่แห่งนี้เป็นความทรงจำอันเจ็บปวดที่ทำให้ชาวต้าเหว่ยร้องไห้

ทหารห้าหมื่นคนของตระกูลเซียวถูกฝังอยู่ที่นี่

เย่ว์ไป๋กวน พื้นที่ชายแดนเป็นหุบเขาแคบๆ ห่างออกไปกว่าร้อยกิโลเมตรคือมุมตะวันออกเฉียงใต้ของซินเจียง

ที่นั่นอากาศหนาวตลอดทั้งปี มีหิมะตกบ่อย และไม่ค่อยมีคนมาเยี่ยมชม

เมื่อกองทัพของตระกูลเซียวเสียชีวิตที่เย่ว์ไป๋กวน หิมะตกหนักอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาสามวัน จากนั้นภูเขาก็พังทลายลง และหิมะก็ปิดทางผ่าน ฝังชายห้าหมื่นคนของตระกูลเซียวไว้ตรงจุดนั้น

เนื่องจากระยะทางที่ห่างไกลและสภาพอากาศที่รุนแรง ร่างกายและซากศพของพวกเขาจึงถูกทิ้งไว้ที่เย่ว์ไป๋กวน

ช่วงหลายปีที่ผ่านมา ในวันไว้ทุกข์แห่งชาติของเมืองต้าเว่ย คำอธิษฐานและเงินกระดาษจะถูกเผาเพื่อรำลึกถึงวีรบุรุษห้าหมื่นคนเหล่านี้

สงสัยว่าความปรารถนาและเหล้าองุ่นจากบ้านเกิดจะช่วยให้พวกเขาสบายใจขึ้นได้บ้างหรือไม่

เซียวเฉวียนคิดว่ามันไม่น่าเป็นไปได้

พ่อบอกว่าในตอนนั้น เป็นชาวยุทธ์แท้ของเว่ยเชียนชิวที่แทรกซึมเข้าไปในกลุ่มศัตรูและสังหารกองทัพของตระกูลเซียว ทำให้ต้าเว่ยสูญเสียแขนอันทรงพลังไป มีเพียงกองทัพของตระกูลฉินและชาวยุทธ์แท้เท่านั้นที่ยังคงต่อสู้กันเอง

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ตระกูลเว่ยมีความโดดเด่นและเกเรมากขึ้น

วีรบุรุษผู้ล้มตายห้าหมื่นคนเหล่านี้จะพบความปลอบใจได้อย่างไร?

เซียวเฉวียนไม่ได้เข้าสู่กวีสมุทรคุนหลุนมาเป็นเวลานาน ยังไงก็ตาม เขาไม่สามารถพบพ่อและนายท่านของเขาได้อีก

ดังนั้นในครั้งนี้ เนื่องจากเขากำลังจะไปยังซินเจียง เขาจะต้องไปที่เย่ว์ไป๋กวนอย่างแน่นอน พ่อของเขานอนอยู่ที่นั่น และเซียวเฉวียนต้องการแสดงความเคารพ

ระหว่างทาง เซียวเฉวียนเป็นผู้นำ เดินทางอย่างเร่งรีบและพูดคุยกันเล็กน้อย

ปัญญาชนไม่รู้ว่าเซียวเฉวียนกำลังจะไปไหน พวกเขาแค่ติดตามเขาไป มีเพียงหมิงเจ๋อและฉินซูโหรวเท่านั้นที่รู้ทิศทางเมืองต่างๆและเย่ว์ไป๋กวน

การนำปัญญาชนกลุ่มนี้มา เป็นภาระสำหรับเซียวเฉวียนจริงๆ

ด้วยความสามารถของเซียวเฉวียน ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้า พวกเขาสามารถเดินทางได้อย่างรวดเร็ว แต่ด้วยเด็กหนุ่มที่ไม่มีประสบการณ์เหล่านี้ สามารถเร็วกว่าคนธรรมดาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ในระหว่างการเดินทาง เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะคิดถึงชิงหลง ซึ่งเป็นอุปกรณ์ขนส่งมนุษย์

เมื่อมีชิงหลงอยู่รอบๆ สามารถไปได้ทุกที่ด้วยความคิดง่ายๆ โดยไม่จำเป็นต้องเหนื่อยล้าขนาดนั้น

แต่เมื่อได้ยินเกี่ยวกับความวุ่นวายในภูเขาคุนหลุนและการต่อสู้ที่เกิดขึ้นโดยชาวคุนหลุน ชิงหลงก็ไม่น่าจะปรากฏตัวต่อหน้าเขาในเร็วๆนี้ เซียวเฉวียนทำได้แค่เดินต่อไปบนถนนเท่านั้น

สมัยโบราณมีความลำบาก ไม่มีรถไฟ เครื่องบิน หรือรถไฟความเร็วสูง แม้แต่การขี่ม้าก็ถือเป็นการปฏิบัติแบบวีไอพี หลังจากวิ่งไปรอบๆมาทั้งวัน ก้นของเซียวเฉวียนก็รู้สึกเหมือนกำลังแตกออกเป็นสองซีก

ทั้งกลุ่มเดินผ่านเมืองเล็กๆ และพบโรงแรมดีๆแห่งหนึ่งให้พัก

เซียวเฉวียนเลือกโรงแรมที่ดีที่สุดเสมอ และเขาไม่ชอบพักในโรงแรมราคาถูก สิ่งนี้ทำให้ปัญญาชนรู้สึกทั้งหวาดกลัวและรู้สึกขอบคุณ พวกเขาคิดว่าการออกไปสัมผัสโลกย่อมต้องพบกับความยากลำบากและความทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าเป็นประสบการณ์ได้อย่างไร?

แต่เซียวเฉวียนปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างดี โดยจัดหาอาหารดีๆ เครื่องดื่มดีๆ และที่พักดีๆ ให้กับพวกเขา นอกเหนือจากการเดินทางที่เป็นหลุมเป็นบ่อแล้ว เซียวเฉวียนยังไม่ละทิ้งความสะดวกสบายทางวัตถุให้พวกเขา

ในสายตาของเซียวเฉวียน นี่เป็นเพียงการเดินทางเพื่อธุรกิจ เมื่อเดินทางเหนื่อยแล้ว จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาต้องดูแลคนหนุ่มสาวเหล่านี้

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนรักษาระยะห่างจากคนกลุ่มนี้ตลอดการเดินทาง

เขาเป็นราชครู และเมื่อรวมกับการเสียชีวิตล่าสุดในตระกูลเซียว เขาไม่มีเวลาหรือพลังงานที่จะเป็นมิตรกับคนเหล่านี้

เขานำกลุ่มเข้าไปในโรงแรมและปล่อยให้พวกเขาทำทุกอย่างที่ต้องการในขณะที่เขาเข้าไปในห้องเพื่อพักผ่อน แม้กระทั่งส่งอาหารเย็นไปที่ทุกห้องของโรงแรม

เซียวเฉวียน ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าอยู่ห้องเดียวกัน เหมิงเอ้านั่งบนเก้าอี้ เริ่มอารมณ์เสีย “นายท่าน ดูที่ปัญญาชนเหล่านี้สิ เดินช้ามาก เมื่อไหร่เราจะไปถึงซินเจียง?”

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก ในใจของเขา นายท่านของเขาเป็นปัญญาชนที่ทรงพลังที่สุดในโลก และปัญญาชนคนอื่นๆ ทั้งหมดก็เป็นแค่ขยะ

ไป๋ฉี่ไอเบาๆ “เหมิงเอ้า นายท่านพาพวกเขามาที่นี่เพื่อหลีกเลี่ยงแผนการของเว่ยเชียนชิวที่ต่อต้านพวกเขา ทำไมเจ้าถึงพูดมากขนาดนี้”

“ใช่แล้ว ข้าแค่เป็นห่วงนายท่านเท่านั้น คนพวกนี้ช้ามาก ก้นนายท่านจะแตกแล้ว”