บทที่ 900 โกรธเกรี้ยว

มือของไป๋ฉี่สั่น

ไป๋ฉี่พยักหน้า แต่เขาไม่ค่อยเข้าใจ “หากผนึกจูเสินอยู่บนตัวนายท่านแล้ว เหตุใดชาวคุนหลุนและผู้ปกป้องราชวงศ์เว่ยจึงสามารถหลบหนีจากการปราบปรามได้?”

ขณะที่ไป๋ฉี่พูดจบ ใบหน้าของเขาก็ซีดลง และเขาก็ลุกขึ้นยืนทันที “นายท่าน ท่านกำลังบอกว่าผนึกจูเสินไม่ได้ปราบปรามชาวคุนหลุนอีกต่อไป แต่กลับปราบปรามนายท่านแทน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงเป็นอิสระตอนนี้?”

ตามกฎของฟิสิกส์ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้น

กฎแห่งฟิสิกส์ระบุว่าพลังงานไม่ได้หายไป มันเปลี่ยนจากรูปแบบหนึ่งไปอีกรูปแบบหนึ่งเท่านั้น

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่เข้าใจว่าการผนึกในเวลาและอวกาศนี้ทำงานอย่างไร แต่หลักการของจักรวาลก็เหมือนกัน ไม่ว่าผนึกจูเสินจะทรงพลังแค่ไหน ในที่สุดมันก็กลายเป็นพลังงานรูปแบบหนึ่ง

ไป๋ฉี่รู้สึกตื่นตระหนก นั่นหมายความว่านายท่านของพวกเขาแข็งแกร่งจริงๆ แข็งแกร่งพอที่จะรับผนึกจูเสินได้

แต่...…ผนึกจูเสินนั้นเป็นผนึกอายุพันปี ถ้านายท่านของพวกเขาทนได้สักพัก แล้วอนาคตล่ะ?

ด้วยผนึกจูเสินบนเขา นายท่านของพวกเขาเสียสมาธิไปแล้วและไม่สามารถมีสมาธิได้ และตอนนี้ความสามารถของจิตแห่งอักษรทำให้เขาไม่สามารถฆ่าปัญญาชนได้?

มีปัญญาชนมากมายในโลกนี้ที่ต้องการให้นายท่านของตนตาย หากนายท่านไม่สามารถฆ่าพวกเขาได้ เขาก็คงเป็นเหมือนปลาบนเขียงที่ได้รับความเมตตาจากผู้อื่น!

“ปัง!”

หมัดของไป๋ฉี่กระแทกอย่างแรงบนโต๊ะ มันไม่ยุติธรรม!

ทั้งสองฝ่ายต่างเป็นทางตันสำหรับนายท่านของพวกเขา!

ไม่น่าแปลกใจเลย ที่นายท่านต้องการเดินทางไปยังซินเจียงล่วงหน้า

ไม่น่าแปลกใจที่นายท่านของพวกเขาไม่สนใจว่า เว่ยเชียนชิว ยังมีชีวิตอยู่และยืนกรานที่จะค้นหาอาวุธปืนและมันเทศหรือไม่

ไม่น่าแปลกใจที่อยากจะพาเขาและเหมิงเอ้าไปด้วย หากไม่มีพวกเขาทั้งสองอยู่เคียงข้าง นอกเหนือจากเสี่ยวเซียนชิวแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นที่จะปกป้องนายท่านอย่างแท้จริง!

ก่อนหน้านี้ไป๋ฉี่ไม่เข้าใจ นายท่านมีความเด็ดขาดในการฆ่า และในหมู่ปัญญาชน เขาก็โหดเหี้ยม ปีศาจกวีถือว่านายท่านเป็นประมุขแห่งชิงหยวน และทำให้เขาเป็นปัญญาชนชั้นแนวหน้า เป็นที่นับถือสำหรับปัญญาชนทั่วโลก

ในเวลานั้นไป๋ฉี่คิดว่าปีศาจกวีเชื่อใจนายท่านของพวกเขา ดังนั้นแม้ว่านายท่านจะแตกต่างจากปัญญาชนคนอื่นๆเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงกลายเป็นประมุขแห่งชิงหยวน

ตอนนี้ดูเหมือนว่าปีศาจกวีคงจะรู้ว่าความสามารถของจิตแห่งอักษรนั้นมีความยับยั้งชั่งใจอย่างมากต่อนายท่าน ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาจึงยอมให้นายท่านกลายเป็นประมุขแห่งชิงหยวน

ไป๋ฉี่ยังคงจำปีศาจกวีที่บอกว่ามีเพียงคนเดียวในโลกนี้ที่ครอบครองความสามารถจิตแห่งอักษร ปีศาจกวีเอาใจใส่นายท่านของพวกเขาอย่างแท้จริง ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่ยอมปล่อยให้เว่ยเชียนชิวฆ่าเขา เพื่อเห็นแก่นายท่านด้วยความเต็มใจ

แต่ทำไมปีศาจกวีไม่พูดก่อนหน้านี้? ทำไมเขาไม่แจ้งให้นายท่านทราบเร็วกว่านี้? หากไป๋ฉี่รู้ก่อนหน้านี้ เขาคงจะต่อสู้เพื่อหยุดนายท่านและป้องกันไม่ให้เขามีชีวิตอยู่บบความเป็นความตาย จากการดิ้นรนท่ามกลางปัญญาชนแห่งราชวงศ์เว่ย

การไม่สามารถฆ่าปัญญาชนได้ หมายความว่าแม้แต่ปัญญาชนที่ไม่มีอำนาจก็สามารถฆ่าเซียวเฉวียนได้!

นี่เป็นความลับอย่างแท้จริง

ความลับอันยิ่งใหญ่

“นายท่าน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เหมิงเอ้ากับข้าจะไม่มีวันทิ้งท่าน!”

ท่าทางของไป๋ฉี่เริ่มเคร่งขรึมเป็นพิเศษ เขาภักดีต่อนายท่านอย่างมากและจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเขา ยิ่งไปกว่านั้น ไป๋ฉี่ และเซียวเฉวียนยังมีสายสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเหมือนพี่น้อง เขาไม่ยอมให้เกิดอันตรายใดๆ กับนายท่านของเขาอย่างแน่นอน

เมื่อไป๋ฉี่พูดเช่นนี้ แม้แต่เหมิงเอ้าผู้มีปัญญาโง่เขลาก็เข้าใจถึงความรุนแรงของสถานการณ์ เขาหลั่งน้ำตาและดึงดาบแวววาวที่น่าสะพรึงกลัวออกมาทันที “นายท่าน! ไม่ต้องห่วง! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใครเข้าใกล้ท่าน ข้าจะโค่นพวกมันทิ้ง!”

เหมิงเอ้าร้องไห้ขณะที่เขายกดาบเล่มใหญ่ขึ้น

ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าในปัจจุบันเป็นเหมือนแม่ไก่ที่คอยปกป้องลูกไก่ กางปีกออก และกลัวว่าเซียวเฉวียนจะตายเมื่อใดก็ได้

เซียวเฉวียนซึ่งมีผนึกจูเสินอยู่นั้น เต็มไปด้วยเจตนาฆ่ามากกว่าเมื่อก่อน ดูเหมือนเขาไร้หัวใจและไม่สามารถเข้าถึงได้ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับไป๋ฉี่และเหมิงเอ้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะพบว่ามันตลกจริงๆ

เขาผลักดาบของเหมิงเอ้าลง แล้วหัวเราะ “เจ้าแสดงออกมากเกินไป มันไม่อันตรายอย่างที่คิด แม้ว่าข้าจะฆ่าพวกเขาไม่ได้ แต่ข้ายังสามารถทุบตีปัญญาชนเหล่านั้นจนตายได้เพียงครึ่งเดียว ทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส”

“ถ้าพวกเขาต้องการฆ่าข้า มันไม่ง่ายเลย”

“เอาล่ะ เก็บดาบออกไปซะ”

เซียวเฉวียน พูดเบาๆและเกลี้ยกล่อมเหมิงเอ้าให้วางดาบที่น่ากลัวของเขาออกไป นับตั้งแต่หลบหนีการปราบปรามของผนึกจูเสิน เหมิงเอ้าก็แสดงเจตนาฆ่าที่รุนแรงซึ่งค่อนข้างน่ากลัว ตอนนี้เหมิงเอ้าถือดาบดูเหมือนว่าเขาต้องการฆ่าเซียวเฉวียน

“ฮึ...…”

เหมิงเอ้าหยิบดาบออกไปอย่างไม่เต็มใจ ปากของเขาแสดงสีหน้าไม่พอใจ “มันอันตรายเกินไป นายท่านแค่บอกเราตอนนี้เท่านั้น มันมากเกินไป”