บทที่ 902 ติดอยู่ระหว่างความยากลำบาก

“ฝ่าบาท เซียวเฉวียนและคนอื่นๆได้ออกจากเมืองหลวงแล้วและมุ่งหน้าไปยังซินเจียง”

ลมกระโชกแรงกลายเป็นเด็กสาวที่ก้มศีรษะด้วยความเคารพต่อหน้าชิงหลง “ทุกอย่างปกติในเมืองหลวงของต้าเว่ย และค่อนข้างเงียบสงบ เพียงแต่ว่าคนเหล่านั้นไม่สามารถจัดการกับเซียวเฉวียนได้ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้สึกหงุดหงิดและโกรธ”

หลังจากพูดแล้ว รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของหญิงสาว “ฝ่าบาท ยังต้องการให้อาหนานติดตามเมืองหลวงอยู่หรือไม่?”

อาหนานผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของชิงหลง เป็นเด็กหญิงอายุสิบสามหรือสิบสี่ปี อาหนานไม่มีทักษะอื่นใดนอกจากความสามารถในการเคลื่อนที่หลายพันไมล์ในทันที

แม้ว่าชิงหลงจะมีทักษะมากมาย แต่อาหนาน ก็ได้เรียนรู้เพียงทักษะนี้เท่านั้น และนางก็ไม่มีทักษะในด้านอื่นเลย ในฐานะบุคคลจากคุนหลุน อาหนานเป็นเพียงนักเรียนที่ยากจน

แต่อาหนานมักจะยิ้มแย้มแจ่มใส โดยบอกว่าไม่สำคัญตราบใดที่นางวิ่งได้เร็ว ไม่มีใครทำร้ายนางได้ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

ดังนั้นอาหนานจึงเป็นสายลับที่มีค่ามาก วิ่งเร็วและไม่เกรงกลัวต่อความตาย

ด้วยวิธีนี้ นางจึงสามารถนำข่าวกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ต่างจากสายลับอื่นๆ ที่อาจคอยติดตามข้อมูลและไม่ระมัดระวังส่งผลให้พวกเขาเสียชีวิตด้วยน้ำมือของผู้อื่น

ดังนั้นเพื่อให้แน่ใจว่าได้รับข้อมูลที่สำคัญ ชิงหลงจึงส่งอาหนานออกไปเสมอ และอาหนานจะนำข่าวกลับมาอย่างปลอดภัยเสมอ

“จากนี้ไปเจ้าสามารถจับตาดูใต้เท้าเซียว เมืองหลวงสามารถถูกเพิกเฉยได้ชั่วคราว มันเป็นแค่ความยุ่งเหยิง ไม่มีอะไรน่าสนใจ”

เมื่อชิงหลงพูดกับอาหนาน เสียงของเขาจะอ่อน ท้ายที่สุดอาหนานยังเด็ก ติดตามเขาไปอย่างสนุกสนานและเพื่ออาหาร ไม่เหมือนสายลับคนอื่นๆที่โลภอำนาจและทรัพย์สมบัติ

พูดถึงเรื่องกินให้พอ อาหนานเคยอ่อนแอและผอมมาก

เทือกเขาคุนหลุนถูกปกคลุมไปด้วยหิมะตลอดทั้งปี และอาหารก็ขาดแคลน ไม่ว่าพวกเขาจะกินเนื้อสัตว์ได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับโชคในการล่าสัตว์

เนื่องจากชาวคุนหลุนลงมาจากภูเขา โจมตีพื้นที่โดยรอบอย่างแข็งขัน และยึดครองที่ราบอันอุดมสมบูรณ์ พวกเขาจึงไม่ต้องหิวโหยอีกต่อไป

แม้ว่าดินแดนของประเทศเล็กๆเหล่านี้เทียบไม่ได้กับซินเจียง ไม่ต้องพูดถึงต้าเว่ยเลย พวกเขาก็อุดมสมบูรณ์มากกว่าคุนหลุนมาก แม้แต่อุณหภูมิยังอุ่นกว่ามาก ทำให้สามารถเลี้ยงวัว แกะ และปลูกผักและผลไม้ได้

ชาวคุนหลุนเป็นเหมือนกลุ่มสัตว์ร้ายที่ติดอยู่มานานหลายพันปี ทันทีที่พวกเขาออกจากเขตแดนของเทือกเขาคุนหลุน พวกเขาก็โจมตีประเทศเล็กๆโดยรอบอย่างบ้าคลั่งและปล้นดินแดน

นำโดยชิงหลง ชาวคุนหลุนเป็นเหมือนสิงโตผู้ไร้พ่าย เคลื่อนทัพไปทางใต้อย่างสง่าผ่าเผย

สถานที่ต่อไปคือซินเจียง ซึ่งเป็นบ้านเกิดขององค์หญิงต้าถง

“ฝ่าบาท ซินเจียงนี้มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับเซียวเฉวียน ถ้าเราดำเนินการในซินเจียง เซียวเฉวียนจะไม่ช่วยหรือ?”

คำถามของอาหนาน ชิงหลงเคยคิดถึงคำถามนี้มาก่อน

ในตอนแรก ชิงหลงสัญญากับเซียวเฉวียนว่าชาวคุนหลุนจะไม่รุกรานต้าเหว่ยตลอดชีวิต

ในเมื่อเขาให้สัญญานั้นแล้ว ชิงหลงก็ต้องรักษามันไว้

อย่างไรก็ตาม ชิงหลงเพียงสัญญาว่าจะไม่รุกรานต้าเหว่ย เขาไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับการไว้ชีวิตซินเจียง

เซียวเฉวียนและองค์หญิงต้าถงแต่งงานกันและมีความสัมพันธ์ที่ดี หากองค์หญิงต้าถงขอความช่วยเหลือจากเซียวเฉวียน เขาจะไม่เพิกเฉยต่อคำขอของภรรยาอย่างแน่นอน

“สาวน้อย” ในขณะนี้ มีเสียงที่รุนแรงดังขึ้นและผู้อาวุโสอวิ๋นเฮ่อก็เดินเข้ามา เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “คำพูดของเจ้าเป็นการดูหมิ่นฝ่าบาทอย่างยิ่ง!”

“ฝ่าบาทคือฮ่องเต้แห่งคุนหลุน ในขณะที่เซียวเฉวียนเป็นเพียงราชครูของต้าเหว่ย แม้ว่าเขาจะกลายเป็นประมุขแห่งชิงหยวน แต่เขาก็ไม่มีอำนาจที่แท้จริง” ผู้อาวุโสอวิ๋นเฮ่อเป็นคนที่รักสงคราม และคำพูดของอาหนานทำให้ดูเหมือนว่าชาวคุนหลุนกลัวเซียวเฉวียน ซึ่งทำให้เขาไม่พอใจ

เขาลูบเคราและโค้งคำนับให้ชิงหลง “ตอนนี้เมื่อผนึกจูเสินถูกทำลายลง ภัยคุกคามเดียวสำหรับผู้คนในคุนหลุน ไม่มีอยู่อีกต่อไป เซียวเฉวียนเทียบไม่ได้กับฝ่าบาท!”

“ซินเจียงเป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ และพวกเขาจะเป็นฐานที่มั่นของคุนหลุนของเราในอนาคต เราต้องยึดซินเจียง!”

ผู้อาวุโสอวิ๋นเฮ่อพูดด้วยความมั่นใจ แม้ว่าเขาจะอายุมากแล้ว แต่เขาก็ดูตื่นเต้นกับการต่อสู้มากกว่าใครๆ

ยุคนี้ ผู้คนในคุนหลุนอยู่ยงคงกระพัน สร้างความกลัวไว้ในใจของทุกคน ไม่มีใครกล้าต่อต้านหรือท้าทายพวกเขา!

นี่คือศักดิ์ศรีที่ชาวคุนหลุนควรจะมีเมื่อหลายพันปีก่อน!

สงครามครั้งนี้จะต้องดำเนินต่อไปตลอดกาล!

จนกระทั่งไม่มีใครจากคุนหลุนสามารถเป็นทาสของคนอื่นได้อีกต่อไป!