ตอนที่ 905
บทที่ 906 ความลึกลับอยู่ข้างใน
October 21, 2026
“ฮู! ฮู้! ฮู!”
“วู้ วู้ วู วู!”
“โอย โอ๊ย โอย!”
“หวือ! หวือ! หวือ!”
ขณะที่ไป๋ฉี่และคนอื่นๆ ก้าวออกจากบ้าน ลมหนาวก็พัดมา
น่าแปลกที่ทั้งในบ้านและนอกบ้าน มันเป็นเหมือนสองฉากที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ข้างในไม่มีลม มีฟืนอบอุ่น และมีบรรยากาศที่สงบ
ข้างนอกมีลมพัดแรง ทำให้ปากเต็มไปด้วยอากาศเย็นและทำให้ยากต่อการลืมตา ลมและทรายปกคลุมพื้น ทำให้ต้องหรี่ตาลง
ท่ามกลางลมหนาวและลมแรง ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยเมฆมืด และหากใครตั้งใจฟัง พวกเขาจะได้ยินเสียงร้องอย่างแน่นอน
เสียงร้องดังและโศกเศร้า แต่เมื่อฟังอย่างใกล้ชิด ก็ไม่สามารถระบุทิศทางที่พวกมันมาได้
“ฟังนะ ดูเหมือนว่ามีเสียงพูดอยู่”
หูของเหมิงเอ้าไวเป็นพิเศษ และไป๋ฉี่ก็พยักหน้าเห็นด้วย เขาเคยได้ยินมาเช่นกัน แต่เสียงต่ำเกินกว่าที่คนธรรมดาจะเข้าใจได้
พวกเขาได้ยินเพียงผู้คนจำนวนมากพูดด้วยเสียงเงียบๆ แต่เนื้อหาในการสนทนาของพวกเขาไม่ชัดเจน
ดวงตาของเว่ยเป้ยเบิกกว้าง ดูสับสน เขามองดูองครักษ์ที่น่าเกรงขามทั้งสองและถามว่า “มีคนพูดอยู่หรือเปล่า ทำไมข้าไม่ได้ยินอะไรเลย”
เจ้าขยะ
ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าสาปแช่งในใจอย่างเงียบๆ
เนื่องจากเว่ยเป้ยเป็นลูกชายของเว่ยเชียนชิว ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้า จึงดูถูกและรังเกียจเขา แต่พวกเขายับยั้งตัวเองจากการเผชิญหน้ากับปัญญาชนด้วยความเคารพต่อนายท่านซึ่งเป็นราชครูและประมูขแห่วชิงหยวน
แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้แสดงความดูถูกและความรังเกียจอย่างเปิดเผย แต่การดูถูกและความเกลียดชังต่อเว่ยเป้ยก็ไม่เคยถูกซ่อนไว้ เมื่อได้รับสายตาเหยียดหยามของพวกเขา เว่ยเป้ยก็ก้มศีรษะลงและพึมพำว่า “ก็ข้าไม่ได้ยินอะไรเลย”
ทั้งสามคนเดินไปมาท่ามกลางลมแรงแต่ไม่พบอะไรเลย
เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าถึงกับกวัดแกว่งดาบที่น่ากลัวของพวกเขา แต่ทันทีที่พวกเขาทำ ลมก็ยิ่งแรงขึ้น
“ฮู! ฮู้! ฮู!”
“วู้ วู้ วู วู!”
“โอย โอ๊ย โอย!”
“หวือ! หวือ! หวือ!”
ลมแรงมากจนแม้แต่ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าที่แข็งแกร่งและสูงก็แทบจะยืนไม่ไหว!
สำหรับเว่ยเป้ย เขาไม่จำเป็นต้องพูดถึงมันด้วยซ้ำ เขาล้มลงกลางสายลมสองครั้ง
เจ้าขยะ
ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้ากลอกตาอีกครั้ง รู้สึกว่าเว่ยเป้ยเป็นภาระอย่างแท้จริง
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ! ลมแรงมาก! เรากลับกันเถอะ!”
เว่ยเป้ยเต็มไปด้วยสิ่งสกปรก ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าก็ไม่มีทางเลือก พวกเขาไม่สามารถปล่อยให้เว่ยเป้ยปลิออกไปได้ เพราะเว่ยเป้ยยังคงเป็นปัญญาชน
และจริงๆแล้ว ไม่มีอะไรอยู่ข้างนอกอย่างที่หญิงชราพูด
ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าจึงอุ้มเว่ยเป้ยกลับเข้าไปในบ้าน
พวกเขาทั้งสามไม่ได้อยู่ข้างนอกนานนัก แต่พวกเขาก็กลับมาเต็มไปด้วยฝุ่น พวกเขาสลัดฝุ่นออก เหลือชั้นดินทรายละเอียดไว้บนพื้น
“นายท่าน เราไม่พบสิ่งใดเป็นพิเศษ” ไป๋ฉี่รายงาน “แต่ทั้งเหมิงเอ้าและข้าได้ยินคนคุยกัน”
“พูดคุย?”
หญิงชราดูประหลาดใจ “คนพูดเหรอ เราไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน”
หญิงชราไม่รู้ว่าไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าแข็งแกร่งแค่ไหน ดังนั้นนางจึงประหลาดใจ เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว “เจ้าแน่ใจหรือว่าได้ยินชัดเจน?”
“เราได้ยินไม่ชัด มันคลุมเครือมาก และเสียงก็ปะปนกัน”
“เป็นเสียงผู้ชายหรือเสียงผู้หญิง?”
เมื่อเซียวเฉวียนถาม ไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าก็มองหน้ากันและคิดอย่างจริงจัง พวกเขาตอบอย่างมั่นใจ “เสียงผู้ชาย”
เสียงผู้ชายนับไม่ถ้วน