บทที่ 907 สำรวจหมู่บ้านผี

เหมิงเอ้าบ่นและแสดงความกังวลอย่างมากต่อไป๋ฉี่และเซียวเฉวียน “พวกเจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เซียวเฉวียนและไป๋ฉี่พยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาสบายดี พวกเขาตื่นเช้ากว่าเหมิงเอ้าและคนอื่นๆ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้สึกอึดอัดเท่าไหร่

ใบหน้าของฉินซูโหรวซีดลงโดยมีโทนสีน้ำเงิน ร่างกายที่บอบบางของนางดูไม่มั่นคงเล็กน้อย แต่นางก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ นางเอนตัวพิงเสาอย่างเงียบๆ สูดอากาศบริสุทธิ์ กลัวจะสร้างปัญหาให้ผู้อื่น

สำหรับอาจื่อ เมื่อนางตื่นขึ้นมา ท่าทางที่ได้รับผลกระทบและละเอียดอ่อนของนางก็กลับมา นางคลุมศีรษะและคร่ำครวญราวกับพยายามทำให้คนอื่นตระหนักถึงอาการปวดหัวของนาง

แต่ไม่มีใครสนใจนางเลย

หลังจากความวุ่นวายทั้งหมด ค่ำคืนก็ผ่านไป และรุ่งเช้าก็มาถึง

แม้ว่าเมฆดำบนท้องฟ้าจะหนาแน่น แต่แสงแดดก็ยังคงส่องผ่านได้ ทำให้ผู้คนสามารถแยกแยะระหว่างกลางวันและกลางคืนได้

“ผี ผี! ผีมาเอาชีวิตเราแล้ว!”

คนหนุ่มสาว รวมถึงเซียวเฉวียน ฟื้นคืนสติได้อย่างรวดเร็ว แต่หญิงชรายังคงอยู่ในอาการหวาดกลัว

ลูกชายทั้งสามของนางเสียชีวิตเพราะผี และเหตุการณ์นี้ปลุกความทรงจำอันเจ็บปวดให้กับนาง นางจับมือของเซียวเฉวียนไว้แน่นแล้วพูดว่า “เจ้าต้องออกไปจากที่นี่โดยเร็ว และอย่ากลับมาอีก!”

เซียวเฉวียนไม่คาดคิดว่าหญิงชราจะกังวลเกี่ยวกับพวกเขาขนาดนี้

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคนแปลกหน้าที่เพิ่งพบกัน แต่หญิงชราก็เอาใจใส่พวกเขาอย่างแท้จริง

ความวิตกกังวลและความกลัวของนางเกิดขึ้นจริง และนางก็หยิบอาหารแห้งออกจากบ้านและยัดมันลงในกระเป๋าของพวกเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ออกไปเร็วเข้า! ออกไปจากที่นี่ในขณะที่ยังสว่างอยู่และอย่ากลับมาอีก”

เซียวเฉวียนคว้ามือที่อ่อนแอและเหี่ยวเฉาของหญิงชรา “ท่านหญิง โปรดอย่ากังวล เนื่องจากเรามาที่นี่แล้ว เราไม่สามารถจากไปแบบนี้ได้”

“วันนี้เราจะไปสำรวจหมู่บ้านกัน และถ้ามีผีที่นี่ ข้าจะกำจัดพวกมันให้ท่าน”

เซียวเฉวียนพูดด้วยความมุ่งมั่น วางถุงลงบนพื้นและปลอบใจหญิงชราอย่างอ่อนโยน “โปรดอย่ากลัว เราจะฟื้นฟูหมู่บ้านซิ่วสุ่ยกลับสู่สภาพเดิม"

เมื่อเคยเห็นผู้ละทิ้งหลายคนมาก่อน ในตอนแรกหญิงชราก็ตกตะลึงกับความหนักแน่นของเซียวเฉวียน จากนั้นดวงตาของนางก็เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา และนางก็สะอื้นว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์……เราซาบซึ้งในความมีน้ำใจของท่าน แต่เราไม่สามารถปล่อยให้ท่านเสี่ยงชีวิตเพื่อพวกเราได้...…”

หลังจากปาดน้ำตาแล้ว นางก็พูดต่อว่า “ท่านช่างจิตใจดี คนเหล่านั้นละทิ้งเราและจากที่นี่ไป เราไม่มีบ้านอีกต่อไปแล้ว...…”

เพียงสองประโยคง่ายๆ ก็ทำให้หญิงชราเศร้าโศกเช่นนี้ เซียวเฉวียนรู้สึกผิด เนื่องจากพวกเขาไม่ได้ทำอะไรเลย

“ถ้าท่านกังวลเกี่ยวกับพวกเรา กรุณาเตรียมอาหารกลางวันและรอให้เรากลับมา เป็นอย่างไรบ้าง?”

เซียวเฉวียนให้หญิงชราทำบางอย่างเพื่อหันเหความสนใจของนางจากความกังวลที่มากเกินไป

หญิงชราคว้ามือของเซียวเฉวียน สีหน้าจริงจังของนางทำให้เซียวเฉวียนเกิดภาพย้อนอดีตชั่วขณะ ราวกับว่าเขาเห็นแม่ของเขาเอง หญิงชรากล่าวว่า “ต้องกลับมากินข้าวนะ”

“เอาล่ะ” เซียวเฉวียนยิ้ม “ท่านสามารถมั่นใจได้ว่าข้าจะไม่ผิดสัญญาในเรื่องมื้ออาหาร”

แท้จริงแล้วเซียวเฉวียนไม่เคยผิดสัญญาในเรื่องมื้ออาหาร

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแม่ของเขายังมีชีวิตอยู่ เมื่อใดก็ตามที่เซียวเฉวียนบอกว่าเขาจะกลับบ้าน เขาจะกลับบ้านตรงเวลา แม้ว่าเขาจะถูกปกคลุมไปด้วยเลือดและมีกลิ่นเลือดแรงก็ตาม เขาจะถือตะเกียบคู่นั้น

หมู่บ้านซิ่วสุ่ย

หลังจากที่เซียวเฉวียนและคนอื่นๆออกจากบ้านของหญิงชรา พวกเขาก็มุ่งหน้าลึกเข้าไปในหมู่บ้าน

เว่ยเป้ย ฉินซูโหรวและคนอื่นๆ ติดตามอย่างใกล้ชิดด้านหลัง เซียวเฉวียน และคนรับใช้อีกสองคน

ในช่วงเวลานี้ เมื่อพวกเขาออกไป เซียวเฉวียน ไป๋ฉี่ และเหมิงเอ้าจะเป็นผู้นำ

ปัญญาชนรวมทั้งเว่ยเป้ยอยู่ตรงกลาง

และเสี่ยวเซียนชิวอยู่ด้านหลัง กำลังเล่นสนุกสนาน ในขณะที่โย่วควนต้องรับผิดชอบในการติดตามนายน้อย

โย่วควนมีทักษะฝีมือ เมื่อพวกเขาเดินผ่านเส้นทางในทุ่ง มงกุฎดอกไม้ที่ทำจากดอกไม้ป่า ก็ปรากฏขึ้นบนหัวของเสี่ยวเซียนชิว

เมื่อพวกเขาเจอพื้นที่หญ้า โย่วควนจะสามารถสานตั๊กแตนที่เหมือนจริงให้กับเสี่ยวเซียนชิวได้

เสี่ยวเซียนชิวรู้สึกยินดี วิญญาณดาบผู้ถูกฆ่าอย่างไร้ร่องรอยนี้เข้ากันได้ดีกับโย่วควนและหัวเราะขอบใจเขาอยู่ตลอดเวลา