บทที่ 922 ต้อนรับอย่างอบอุ่น

เซียวเฉวียนส่งมอบทะเบียนราชและบัตรผ่าน

เซียวเฉวียน?

ทหารมองไปที่เซียวเฉวียน เมื่อพวกเขาเห็นนามสกุลเซียว จากนั้นมองไปที่ชื่อพ่อแม่ในทะเบียนราช ก็จำเซียวเทียนได้ทันที

“ท่านคือลูกชายของนายพลเซียวเทียน?”

ใบหน้าและน้ำเสียงของทหารดีขึ้นทันที และดวงตาของพวกเขาที่มีต่อเซียวเฉวียนก็เต็มไปด้วยความเมตตา

“ใช่แล้ว เซียวเทียนคือพ่อของข้าจริงๆ”

ทันทีที่เซียวเฉวียนพูดจบ ทหารทั้งสองก็คุกเข่าลงทันที “ใต้เท้าเซียว โปรดยกโทษให้เราด้วยที่ไม่ต้อนรับท่านอย่างเหมาะสม”

ทัศนคติที่ให้ความเคารพของทหารทั้งสองทำให้เซียวเฉวียนประหลาดใจ

เมื่ออยู่ในต้าเหว่ยมาเป็นเวลานาน เซียวเฉวียนไม่เคยประสบเช่นนี้ ได้รับเพียงการดูถูกจากทุกคนในเมืองหลวง โดยไม่คาดคิดว่าทหารที่ชายแดนจะเคารพครอบครัวของเขา

“ได้โปรดลุกขึ้นมาเร็วๆเถอะ ข้าไม่เคยชินกับท่าทางเช่นนี้”

เซียวเฉวียนขอให้พวกเขายืนขึ้น แต่พวกเขาปฏิเสธ

หลังจากที่กองทัพตระกูลเซียวเสียชีวิตที่เย่ว์ไป๋กวน พวกเขาก็ประจำการอยู่ที่นี่ และทนต่อความหนาวเย็นสุดขั้ว ในขณะที่กองทัพตระกูลเซียวต่อสู้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อต้าเว่ยที่นี่ ความชื่นชมที่พวกเขามีต่อตระกูลเซียวไม่เคยจางหายไป

น่าเสียดายที่นายพลเซียวเทียนเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย และพวกเขาไม่สามารถแสดงความเคารพอย่างสุดซึ้งได้ ตอนนี้เห็นเซียวเฉวียนแล้ว จะไม่แสดงความเคารพได้อย่างไร

“ถ้าไม่ใช่เพราะกองทัพตระกูลเซียว หมู่บ้านต่อไปที่คนป่าเถื่อนเหล่านั้นยึดครองก็คงจะเป็นของข้า”

ทหารเงยหน้าขึ้น ปาดน้ำตาออกจากหางตา “กองทัพตระกูลเซียวเป็นผู้ช่วยชีวิตหมู่บ้านของเรา”

สำหรับผู้ที่เคยประสบกับสงคราม ความรู้สึกตกใจเมื่อบ้านเกิดถูกทำลายจะฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของพวกเขา

ทุกครั้งที่พวกเขาฝันร้ายในตอนกลางคืน พวกเขาจะฝันถึงเสียงตะโกนอันเย่อหยิ่งของคนป่าเถื่อน และเสียงการโจมตีของกองทัพตระกูลเซียว

ความกตัญญูและความเสียใจต่อกองทัพตระกูลเซียว ในพื้นที่ชายแดนนั้นลึกซึ้งมากกว่าในเมืองหลวง

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเขายืนกรานที่จะคุกเข่า ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนั่งยองๆ และพูดคุยกับพวกเขาสักพัก เพื่อหารือเกี่ยวกับสถานการณ์ชายแดน ครอบครัว และชีวิต

ทหารทั้งสองคนก็ช่างพูดและพูดคุยกับเซียวเฉวียนอยู่พักหนึ่ง

“ข้า...…ขาชา พวกเจ้าช่วยข้าลุกขึ้นได้ไหม?” เซียวเฉวียนแอบกัดฟันของเขา สองคนนี้พูดเยอะจริงๆ หากเขาไม่ลุกขึ้นเร็วๆนี้ ขาของเขาคงไร้ความรู้สึก

“โอ้ โอ้ โอ้ มันเป็นความผิดของเรา เราทำให้ใต้เท้าเซียวต้องทนทุกข์ทรมาน”

เมื่อเซียวเฉวียนต้องการยืนขึ้น ทหารทั้งสองที่คุกเข่าก็ช่วยเขาลุกขึ้นทันที

ขณะที่พวกเขาช่วยเซียวเฉวียนลุกขึ้น พวกเขาก็อยากจะคุกเข่าอีกครั้ง

ไม่นะ เซียวเฉวียนรีบจับมือพวกเขาแล้วพูดว่า “อย่าคุกเข่าอีกต่อไป ช่วยข้าหาที่นั่งหน่อย”

“โอ้ โอ้ โอ้ ได้ ได้ ได้”

ตลอดช่วงนี้ ทหารกระตือรือร้นอย่างมากต่อเซียวเฉวียน ในขณะที่กลุ่มปัญญาชนที่อยู่เบื้องหลัง หมิงเจ๋อ อาจื่อและโย่วควนได้รับการปฏิบัติราวกับว่าพวกเขามองไม่เห็น

เซียวเฉวียนแค่อยากจะผ่านจุดตรวจโดยตรง แต่เขาไม่คิดว่าทหารที่ประตูเมืองจะกระตือรือร้นขนาดนี้

เมื่อพวกเขาได้ยินว่าเขามาจากตระกูลเซียว และยิ่งกว่านั้น ลูกชายของนายพลเซียวเทียน ทั้งหมดก็รวมตัวกันและนำสิ่งที่ดีที่สุดและสุราออกมาจากชายแดน

พวกเขากล่าวว่าเซียวเฉวียนผ่านการเดินทางที่เหน็ดเหนื่อย ต้องกินและดื่มให้อร่อยในต้าเหว่ยก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังซินเจียง

ภายใต้การต้อนรับอันอบอุ่นของพวกเขา

เซียวเฉวียนไม่สามารถปฏิเสธได้ ทำได้เพียงทำตามการเตรียมการของพวกเขาเท่านั้น

คนอื่นๆต้องรอข้างนอก ราวกับว่ามีเพียงเซียวเฉวียนเท่านั้นที่เป็นแขกของพวกเขา และพวกเขาก็เป็นเหมือนผู้ติดตาม

เซียวเฉวียนไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ท้ายที่สุดแล้ว ผู้คนที่ชายแดนก็แตกต่างจากผู้คนในเมืองหลวง