บทที่ 937 โอกาสในการชนะเท่าไหร่

ตั๋วเงินในมือของเซียวเฉวียน ดูเหมือนจะส่องแสงแวววาวไม่มีที่สิ้นสุดในดวงตาของมู่เวย

ผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างละโมบในทรัพย์สินเงินทอง

โลภก็ดี เซียวเฉวียนมีเงิน

หากโลภในความเสน่ห์ เซียวเฉวียนก็จนปัญญาจริงๆ เขาเป็นผู้ชายที่ไม่รับใช้ผู้หญิงสองคน

มู่เวยอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไป แต่เซียวเฉวียนก็หดมือกลับทันที: "แม่นาง ข้าให้เงินมัดจำไปแล้ว ตั๋วเงินใบนี้จะมอบให้กับแม่นางได้หลังจากภารกิจสำเร็จแล้วเท่านั้น"

มู่เวยจ้องมองที่เซียวเฉวียนและหดมือของเธอด้วยความอึดอัด: "อะแฮ่ม เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ จะรออะไรอีก"

เซียวเฉวียนมีความสุข พยักหน้า: "เชิญ"

“เจ้าไปแบกกล่องยาด้วย“ มู่เวยชี้ไปที่กล่องไม้ขนาดใหญ่ข้างๆ

เซียวเฉวียนคิดว่าด้านในคงจะมีสมบัติอะไรบางอย่าง แต่กลับกลายเป็นว่ามันเต็มไปด้วยสิ่งของรกรุงรัง เป็นของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวัน รวมถึงเก้าอี้ด้วย!

“นี่…” เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว ทำไมเขาถึงนำเก้าอี้มาด้วย?

“ตัวข้านั้นเป็นโรคกลัวเกลียดความสกปรก” มู่เวยกลอกตา: “ดูสิ อย่างกับไม่เคยเห็นโลกภายนอกมาก่อน”

“ไปกันเถอะ” มู่เวยกำลังจะจากไป แต่เซียวเฉวียนหยุดเธอไว้: “แม่นาง ข้าอยากจะขอร้องเรื่องที่อาจฟังดูไร้เหตุผลสักหน่อย"

"ในเมื่อเป็นคำขอร้องเรื่องที่อาจฟังดูไร้เหตุผล เช่นนั้นก็อย่าพูดถึงมัน เจ้าคิดว่าข้าจะตอบตกลงหรือไม่?" คำปฏิเสธของมู่เวยนั้นต่างจากปกติและตรงไปตรงมามาก

นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เซียวเฉวียนได้พบกับหญิงสาวเยี่ยงนี้

แม้แต่ในยุคปัจจุบันก็อาจเป็นเรื่องยากที่ใครจะตรงไปตรงมาขนาดนี้

“แม่นาง เจ้าก็รู้ว่าข้าแอบมาจากต้าเว่ยเพื่อมาอยู่กับเมียของข้า หากคนอื่นรู้ ต้าเว่ยก็จะไม่ให้อภัย มันจะต้องประหารเก้าชั่วโคตร”

เซียวเฉวียนแสดงความรู้สึกของเขา ยิ้มแล้วพูดว่า: "มิใช่ว่าข้าไม่เชื่อใจแม่นาง แต่ข้าไม่อาจพนันได้ เพื่อป้องกันไว้ก่อน ไม่อาจให้แม่นางรู้ที่อยู่บ้านของข้าได้ จะขอให้แม่นางใช้ผ้าชิ้นนี้ปิดตาไว้ได้หรือไม่?”

หลังจากนั้น เซียวเฉวียนก็หยิบผ้าไหมออกมา เมื่อสาวใช้ได้ยินดังนั้น เธอก็ดึงแขนเสื้อของมู่เวยแล้วพูดว่า “แม่นาง คนผู้นี้แปลกนัก ครั้งนี้อย่าได้ไปออกตรวจเลยเถิด มันอันตรายเกินไป”

มู่เวยขมวดคิ้ว

เซียวเฉวียนเชื่อว่ามู่เวยจะเห็นด้วยกับการกระทำเช่นนี้

แม้ว่ามู่เวยจะเป็นคนละโมบในทรัพย์สินเงินทองสักหน่อย แต่ตอนพระราชามาขอให้เธอไปตรวจรักษา ท่านคงให้เงินเธอมากมายเป็นแน่ แต่เธอกลับไม่ยอมไปรักษา

ในตอนนี้ยอมรักษา ในด้านหนึ่ง เซียวเฉวียนใจกว้างทุ่มทุน ประการที่สองเห็นแก่เขากับภรรยานั้นไม่ง่ายเลย จึงมีความรู้สึกที่เห็นใจ

เมื่อเห็นมู่เวยลังเล เซียวเฉวียนก็ชี้ไปที่ปืนในมือของเธอ: "แม่นางมีอาวุธนี้ ข้าจะกล้ามีความคิดทำร้านเจ้าได้อย่างไร? แม่นางกังวลเกินไปแล้ว ข้าทำเพื่อความปลอดภัยของเมียของข้าจริงๆ"

มู่เวยพ่นลมหายใจเย็นอย่างภาคภูมิใจ เขาพูดถูก เธอมีอาวุธอยู่ในมือ ใครจะกล้าทำอะไรเธอล่ะ?

เธอตบกล่องแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ"

"ดี"

เซียวเฉวียนยกกล่องขนาดใหญ่ขึ้นมาทันทีด้วยมือเปล่า การเคลื่อนไหวนี้ทำให้มู่เวยและสาวใช้ตกตะลึง

โดยปกติแล้ว พวกเธอต้องหาคนสี่หรือห้าคนในการเคลื่อนย้ายกล่องนี้ แต่เซียวเฉวียนสามารถถือมันได้โดยลำพัง

เซียวเฉวียนเลิกคิ้ว มู่เวยสงบสีหน้าของเธอและปิดตาด้วยผ้าไหม: "เอาล่ะ เราไปขึ้นรถม้ากันเถอะ"

"มันไกลมาก ข้าเกรงว่าขึ้นรถม้ามันจะสายเกินไป แม่นาง ยืนให้มั่นด้วย”

ทันทีที่เซียวเฉวียนพูดจบ มีลมกระโชกแรง จากนั้นคนทั้งสองและกล่องก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

สาวใช้ดูสับสน หันมองซ้ายและขวา: "แม่นาง แม่นาง?"

แต่ในชั่วพริบตา มู่เวยก็หายตัวไปแล้ว

สาวใช้ตกใจมาก คราวนี้คนที่มาไม่ใช่คนปกติแน่นอน!

“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...”

“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...”

มู่เวยถูกปิดตาและไม่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ภายนอกได้

เธอได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิวในหูของเธอ