บทที่ 938 ไม่ปฏิเสธแม้จะตายเป็นหมื่นๆ ครั้ง

สวีซูผิงอดไม่ได้ที่จะกังวล

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ครอบครัวของเว่ยเชียนชิวนั้นยิ่งใหญ่นัก

ความแข็งแกร่งของชาวยุทธ์แท้ แม้แต่กองทัพตระกูลเซียวในเมื่อหน้ายังไม่อาจเทียบด้วยซ้ำ

ศัตรูแข็งแกร่งเกินไป และสวีซูผิงไม่เข้าใจวิธีการของเซียวเฉวียน เขาไม่รู้ว่าปืนคืออะไร หรือทรงพลังแค่ไหน มันเป็นเพียงความกังวลของคนธรรมดา

“ใต้เท้าสวี ข้าไม่กล้าพูดว่าจะชนะเต็มร้อย แต่ท่านไม่ต้องกังวล” เซียวเฉวียนมองไปที่สวีซูผิงด้วยความมุ่งมั่น: “แม้ว่าฝ่าบาทจะไม่สามารถได้รับชัยชนะได้อย่างสมบูรณ์ แต่พระองค์ก็สามารถปราบปรามเว่ยเชียนชิวได้อย่างแน่นอน จากนี้ไปเว่ยเชียนชิวจะตกต่ำ"

เซียวเฉวียนมีข้อจำกัดในคำพูดของเขา เขาไม่สามารถพูดอย่างโอ้อวด บอกว่าเขาจะชนะอย่างไม่ต้องสงสัย

มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องเตรียม ควบคุมในการต่อสู้ครั้งนี้ อาจกล่าวได้ว่าทุกขั้นตอนนั้นน่ากลัว เซียวเฉวียนบอกสวีซูผิงได้เพียงว่า ผลลัพธ์ของเว่ยเชียนชิวไม่ดีอย่างแน่นอน จะทำลายทุกสิ่งอย่างของเว่ยเชียนชิว เพื่อที่ฝ่าบาทจะได้มีโอกาสพลิกทะยาน

สำหรับความน่าจะเป็นร้อยละเก้าสิบ ขึ้นอยู่กับความพยายามของมนุษย์ และอีกสิบ ขึ้นอยู่กับพระประสงค์ของพระเจ้า

ดวงตาของเซียวเฉวียนสดใสและมั่นคง และสวีซูผิงรู้สึกสบายใจ เขาพยักหน้า: "ดี หากราชครูมีอะไรให้ข้าทำในอนาคต เพียงแค่เอ่ย ข้าจะทำให้สุดความสามารถ"

"ใต้เท้าสวีพูดพูดหนักไปแล้ว แต่ข้ามีสิ่งหนึ่งที่อยากให้ใต้เท้าสวีชี้แนะจริงๆ"

"ราชครูเชิญพูด"

เซียวเฉวียนชี้ไปที่กิเลนและเซี่ยวเฟิงที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด: "ข้าได้ยินมาว่าสัตว์สงครามสองตัวนี้เป็นสัตว์สงครามที่ชาวคุนหลุนมีตั้งแต่พันปีก่อน นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?"

“ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ มันเป็นเรื่องจริง" ในฐานะผู้ฝึกสัตว์ สวีซูผิงคุ้นเคยกับสัตว์สงครามเหล่านี้เป็นอย่างดี แม้ว่าสัตว์สงครามจะไม่เคยปรากฏตัวก็ตาม หลายปีมานี้เมื่อปรากฏตอนนี้ก็มีสองตัว ผิดปกติเล็กน้อย

เซี่ยวเฟิงมาจากกวีคุนหลุนสมุทร ซึ่งไม่น่าแปลกใจเลย เพราะกวีคุนหลุนสมุทรอยู่ที่นั่นมาโดยตลอด

เมื่อหลายพันปีก่อน ชาวคุนหลุนถูกผนึกจูนเสินกักขังไว้ หากปราศจากพลังศักดิ์สิทธิ์ สัตว์สงครามก็เงียบไปเช่นกัน

เป็นเรื่องปกติที่เซี่ยวเฟิงจะพักผ่อนในกวีคุนหลุนสมุทร

แต่กิเลนถูกจ้าวอีโต้วพาติดตัว เช่นนั้นกิเลนมาจากไหน?

แม้ว่ากิเลนจะจำได้ว่า สวีซูผิงเป็นเจ้านายของเขา แต่สวีซูผิงก็ยังสับสนอย่างมาก

หากกิเลนก็พักผ่อนอยู่ที่กวีคุนหลุนสมุทร ถ้าเช่นนั้นปีศาจกวีก็ควรจะค้นพบว่านานแล้ว ทำไมกิเลนจึงติดตามจ้าวอีโต้ว

“กิเลนเคยดื่มเลือดของไป๋ฉี่ มันเห็นเจ้าเป็นเจ้านาย?” เซียวเฉวียนตกตะลึง ไม่ใช่ว่ากิเลนได้รับไป๋ฉี่เป็นเจ้านายของมันแล้วหรอกหรือ?

เมื่อสวีซูผิงได้ยินสิ่งนี้ เขาอธิบายว่า: "ข้าเป็นเพียงเจ้านายชั่วคราวของกิเลนเท่านั้น เมื่อเจ้านายไม่อยู่ สัตว์สงครามจะจดจำคนอื่นเป็นเจ้านายของมันชั่วคราว แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การจดจำแบบไม่เป็นทางการ นี่เป็นเพราะว่าไป๋ฉี่เห็นด้วย ดังนั้นข้าสามารถพิชิตเขาได้"

"พูดตามตรง กิเลนนี้นิสัยไม่ดี" สวีซูผิงยิ้ม และยังมีรอยแผลเป็นบนมือของเขาตรงจุดที่กิเลนข่วนเขา

"ลำบากใต้เท้าสวีแล้ว" เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว: "ข้าเกรงว่า... ในค่ายของเว่ยเชียนชิว จะไม่เพียงมีกิเลนเท่านั้น แต่ยังมีสัตว์สงครามอื่นๆ ด้วย"

ยิ่งกว่านั้นเว่ยเชียนชิว ยังสามารถซ่อนสัตว์ สงครามคุนหลุนได้ เกรงว่าเว่ยเชียนชิวจะเกี่ยวข้องกับใครบางคนของเขาคุนหลุน

“ใต้เท้าสวี เจ้าช่วยสำรวจภูมิหลังของเว่ยเชียนชิวจากแง่มุมนี้ได้หรือไม่?”

“ราชครูหมายความว่า ข้าไม่จำเป็นต้องปกป้ององค์หญิงอีกต่อไป ตอนนี้ข้าสามารถกลับไปที่ต้าเว่ยได้แล้ว?”

สวีซูผิงออกจากบ้านมาสักระยะเวลาแล้ว นอกจากนี้เขายังมีภรรยาและลูกๆ และเซียวเฉวียนไม่สามารถเก็บเขาไว้ที่นี่ได้

"ใช่แล้ว ใต้เท้าสวี ข้าเก็บเซี่ยวเฟิงไว้ที่นี่ก็พอ ท่านสามารถกลับไปได้ทันที"

“แต่ฝ่าบาทยังไม่ได้ออกพระราชโองการ..."

”ก่อนที่ข้าจะมาที่ซินเจียง ข้าได้ขออนุญาตจากฝ่าบาทแล้ว เขาบอกว่าหากจำเป็น เจ้าสามารถกลับไปที่ต้าเว่ยได้ตลอดเวลา"

"ขอบคุณใต้เท้าเซียว" สวีซูผิงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเขาไม่ต้องการปกป้ององค์หญิงต้าถง แต่เพราะเขาคิดถึงครอบครัวของเขาแล้ว

“ข้าเองที่ควนขอบคุณเจ้า หากไม่มีเจ้า องค์หญิงคงไม่สามารถคลอดบุตรได้อย่างปลอดภัยและราบรื่น” เซียวเฉวียนหยิบตั๋วเงินออกมา: “นี่คือค่าใช้จ่ายในการเดินทางของเจ้า กินและดื่มให้ดีในการเดินทาง อย่าลำบากตัวเอง"

"ขอบคุณราชครูมากๆ"

สวีซูผิงรับตั๋วเงินมาอย่างไม่เกรงใจ ดูจำนวนเงินบนนั้น แล้วยิ้ม: "ข้าได้ยินมานานแล้วว่าราชครูมีน้ำใจ เมื่อก่อนข้ายังไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นจริงเช่นนั้น”

“ใต้เท้าสวียังสนใจเงินเล็กๆ น้อยๆ นี้อยู่หรือ?” เซียวเฉวียนยิ้ม

“สนใจ ใครล่ะจะไม่ชอบเงิน” สวีซูผิงทำความเคารพ: “ถ้าเช่นนั้น ข้าขอตัวลา”

“ระหว่างทางกลับ กิเลนเร็วหน่อย ใต้เท้าสวีอาจจะได้พบอ๋องรองเว่ยเป้ย”

“โอ้ เช่นนั้นราชครูมีคำสั่งการอะไรหรือไม่?"