บทที่ 986 ปีศาจลึกลับ

ปีศาจ?

เซียวเฉวียนรู้สึกตกใจ ผนึกจูเสินได้กล่าวไว้ว่า ในยุคของเทพคุนหลุน ปีศาจภูเขาได้ถูกกำจัดให้สิ้นซากไปแล้ว เป็นเวลาหลายพันปีแล้วตั้งแต่นั้นมา แล้วจะยังมีปีศาจได้อย่างไร?

ถ้าทหารคุ้มกันทั้งสองที่ปกคลุมไปด้วยความมืดเป็นปีศาจ นั่นหมายความว่าปีศาจดำรงอยู่มานับพันปีเช่นกัน

ประณามมัน!

สำนักหมิงเซียนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องลึกลับเช่นนี้!

ไม่เพียงแต่ซ่อนเพลิงชุ้ยเจี้ยนล้างอย่างลับๆเท่านั้น แต่ยังปลุกปีศาจอย่างลับๆอีกด้วย! และทำมันอย่างรอบคอบ!

สำนักหมิงเซียนยังอ้างว่าเป็นตัวแทนของเต๋าสวรรค์!

ไร้ยางอาย!

ดังสุภาษิตโบราณที่ว่า ตาข่ายแห่งสวรรค์นั้นทอดกว้างออกไป แต่ก็ไม่อาจลอดผ่านไปได้ แต่สำนักหมิงเซียนก็สามารถบรรลุสถานการณ์กันน้ำได้อย่างสมบูรณ์!

ถ้าไม่ใช่เพราะนักปราชญ์ไม่อดทนเพื่อจัดการกับเซียวเฉวียน และถ้าไม่ใช่เพราะผนึกจูเสินที่ให้ความกระจ่างแก่เขา เซียวเฉวียนคงไม่มีความคิดเกี่ยวกับการดำรงอยู่และพลังของเพลิงชุ้ยเจี้ยน!

ไม่ต้องพูดถึงเซียวเฉวียน ในตอนนี้ คนเดียวที่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้อาจเป็นสมาชิกของสำนักหมิงเซียน ผนึกจูเสินและหัวใจดาบใช่ไหม?

พวกเขาอ้างได้อย่างแนบเนียน แต่การรั่วไหลทั้งสองนี้ เพลิงชุ้ยเจี้ยนและปีศาจ เป็นการรั่วไหลขนาดใหญ่ที่กินเวลานานนับพันปี!

เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความสามารถของสำนักหมิงเซียน ที่ยังคงปกปิดไว้อย่างสมบูรณ์!

ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวเฉวียนมาที่ซินเจียงเพื่อค้นหามันเทศและอาวุธปืน ตามเบาะแสของพี่ชายมู่เวย บังเอิญได้ยินเกี่ยวกับการมีอยู่ของสำนักหมิงเซียน จากนั้นจึงตามรอยไปยังภูเขาหมิงเซียน เขาจะค้นพบปีศาจเหล่านี้บนภูเขาได้อย่างไร?

ไม่ว่าทหารคุ้มกันทั้งสองคนนี้จะเป็นปีศาจหรือไม่ก็ตาม ขึ้นอยู่กับรูปลักษณ์ เครื่องแต่งกาย และความจริงที่ว่าพวกเขายืนนิ่งอยู่ตลอดทั้งคืน เมื่อพิจารณาว่านักปราชญ์ได้มอบหมายให้พวกเขาดูแลเพลิงชุ้ยเจี้ยน เซียวเฉวียนสรุปว่า สองคนนี้เป็นบุคคลพิเศษที่มีความแข็งแกร่งที่น่าเกรงขาม

ถึงตอนนี้ ท้องฟ้าก็สว่างขึ้นมาก และหมอกบนภูเขาก็จางหายไป ขณะที่ดวงอาทิตย์สีแดงค่อยๆโผล่ขึ้นมาจากทิศตะวันออกอย่างช้าๆ เพิ่มสัมผัสแห่งความอบอุ่นให้กับภูเขาที่หนาวเย็น

ประตูภูเขาหันหน้าไปทางทิศตะวันออก และด้านหน้าประตูเป็นพื้นที่โล่ง เมื่อไม่มีสิ่งกีดขวาง แสงอาทิตย์ก็ส่องตรงไปยังทหารคุ้มกันทั้งสอง ทำให้ชุดสีดำของพวกเขาดูไม่เข้าที่เลยในเวลากลางวัน

บางทีหลังจากค่ำคืนแห่งความมืดมิด แสงสว่างก็ทำให้ทหารคุ้มกันทั้งสองลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดร่างกายที่ไม่ขยับเขยื้อนก็แสดงสัญญาณแห่งชีวิต ในขณะที่ศีรษะของพวกเขาค่อยๆหันไป...…

และก็เผชิญหน้ากับทิศทางของเซียวเฉวียน...…

เซียวเฉวียนจ้องมองพวกเขาอย่างตั้งใจ และเมื่อใบหน้าของพวกเขาหันหน้าเข้าหาเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจอย่างยิ่ง ดวงตาของทหารคุ้มกันเป็นสีแดง ราวกับเครื่องสแกนสมัยใหม่ เซียวเฉวียนซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้โดยสัญชาตญาณ เพราะมันคงจะลำบากถ้าเขาถูกเครื่องสแกนจับได้

เมื่อสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของเซียวเฉวียน ผนึกจูเสินจึงถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า “ดวงตาของพวกเขาเปล่งประกายสีแดงหรือเปล่า?”

เซียวเฉวียนพึมพำ “อาจเป็นปีศาจได้หรือไม่?”

“ไม่ต้องสงสัยเลย” ผนึกจูเสินตอบ หัวใจของเซียวเฉวียนจมลงเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ผนึกจูเสินเคยกล่าวความรู้เกี่ยวกับปีศาจน้อยมาก ไม่มีใครรู้ว่าปีศาจมาจากไหน และไม่มีบันทึกในหนังสือโบราณด้วย

นี่แสดงให้เห็นว่าปีศาจลึกลับแค่ไหน!

ขณะเดียวกัน ก็ไม่มีใครรู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของปีศาจ แม้ว่าจะแน่ใจว่าเพลิงชุ้ยเจี้ยนอยู่ข้างใน แต่เซียวเฉวียนก็ไม่กล้าแสดงท่าทีหุนหันพลันแล่น

“ให้ตายเถอะ! สำนักหมิงเซียนนี่มันอะไรกัน! การรักษาเพลิงชุ้ยเจี้ยนก็เรื่องหนึ่ง แต่จริงๆแล้วการปลุกปีศาจขึ้นมา!”

แม้แต่ผนึกจูเสินที่สงบและจริงจังก็อดไม่ได้ที่จะสาปแช่ง

เห็นได้ชัดว่าผนึกจูเสินไม่พอใจอย่างยิ่งกับการกระทำของสำนักหมิงเซียน