บทที่ 987 ปีศาจในภูเขา

นี่เป็นเรื่องอุกอาจ!

ชาวคุนหลุนทำงานอย่างหนักเพื่อกำจัดปีศาจเหล่านี้ และตอนนี้ผู้คนจากสำนักหมิงเซียนกำลังรักษาพวกมันไว้! ส่งผลให้ทั้งโลกตกอยู่ในอันตราย!

โดยไม่คำนึงถึงต้นกำเนิดของปีศาจเหล่านี้ที่ยังไม่ได้รับการยืนยัน ผนึกจูเสินได้สรุปแล้วว่า สำนักหมิงเซียนอยู่ข้างหลังพวกมัน!

ด้วยความคิดนี้ ความโกรธภายในผนึกจูเสินจึงเพิ่มขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกร้อนขึ้น

โชคดีที่ตอนนี้เป็นฤดูหนาว และความร้อนจากผนึกจูเสินก็เป็นแหล่งความอบอุ่น

ความร้อนที่ได้จากผนึกจูเสิน นั้นเหมือนกับอุปกรณ์ทำความร้อน แต่เมื่อมันถูกยิงขึ้นมา มันก็ไม่ใช่เรื่องตลก

เซียวเฉวียนรู้สึกโล่งใจ ในชั่วพริบตา เขาก็ถูกความร้อนจากผนึกจูเสิน ทำให้เขาอึดอัดไปทั้งตัว เขาเข้ามาแทรกแซงอย่างรวดเร็ว “เอาล่ะ ใจเย็นๆ เมื่อข้าโค่นนักปราชญ์ลงได้ ข้าจะกำจัดความรำคาญทั้งสองนี้ด้วย!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฉวียน ความโกรธของผนึกจูเสินค่อยๆลดลง

เมื่อกล่าวเช่นนั้น ไม่ว่าเขาจะมีความมั่นใจในระดับใดก็ตาม แต่มันก็เป็นงานที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับเขาที่จะโค่นนักปราชญ์!

ตั้งแต่เซียวเฉวียนมาถึงต้าเว่ย เขาได้พบกับความท้าทายมากมาย แต่เขาก็สามารถเอาชนะมันได้ทีละคน และมาถึงจุดที่เขาอยู่ทุกวันนี้!

ความยากลำบาก ไม่ใช่ข้อแก้ตัว!

เผชิญหน้าต่อไป จะสามารถแกะสลักสวรรค์และโลกออกมาได้!

ทันใดนั้น นกตัวหนึ่งกำลังหัดบินก็กระพือปีกอันอ่อนโยนของมัน และสะดุดล้มลงบนไหล่ของปีศาจตัวหนึ่ง ปีศาจยังคงนิ่งเฉย

ในอีกด้านหนึ่ง ปีศาจที่ยืนอยู่ตรงข้ามหายใจออกเบาๆ และเปลวไฟก็ปะทุขึ้น ทำให้นกกลายเป็นเถ้าถ่านในทันที ขี้เถ้ากระจัดกระจาย กลิ่นอายของเปลวไฟที่หลงเหลืออยู่ หายไปอย่างไร้ร่องรอย ปีศาจยังคงนิ่งเฉยราวกับว่านกไม่เคยมีอยู่จริง

ดูเหมือนว่าปีศาจเหล่านี้ มีความสามารถในการพ่นไฟได้

พ่นไฟ?

หัวใจของเซียวเฉวียนเต้นผิดจังหวะ “ผนึกจูเสิน เจ้ารู้สึกไหมเมื่อปีศาจพ่นไฟออกมา มันเป็นไฟธรรมดาหรือเพลิงชุ้ยเจี้ยน?”

“ไฟธรรมดา” ผนึกจูเสินตอบด้วยน้ำเสียงดูถูกเหยียดหยาม เซียวเฉวียนตระหนักว่าผนึกจูเสินได้อธิบายให้เขาฟังก่อนหน้านี้ว่า ไฟที่เกิดจากเพลิงชุ้ยเจี้ยนนั้นอ่อนแอพอๆกับไฟธรรมดา

ไม่ว่าบางสิ่งจะทรงพลังแค่ไหน ก็ทำลายได้ ตราบใดที่หลีกเลี่ยงและหาโอกาสที่จะทำลาย ก็จะสามารถหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคตได้ตลอดไป!

ไฟบนฝ่ามือของหมิงเจ๋อ ที่นักปราชญ์มอบให้หมิงเจ๋อนั้นดับลงได้อย่างง่ายดายโดยเซียวเฉวียน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ตราบใดที่ไม่ใช่ไฟนั้น ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว เพียงหลีกเลี่ยงมัน!

เซียวเฉวียนไอแห้งๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผนึกจูเสินจะดูถูกเหยียดหยาม ไม่มีอะไรต้องกลัวจริงๆ

“ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้นในตอนนี้ เรื่องเร่งด่วนคือจะเข้าประตูนี้ได้อย่างไร” เซียวเฉวียนกล่าวอย่างสงบ ให้ตายเถอะ เขายังไม่รู้ว่าจะดับไฟดาบได้อย่างไร และตอนนี้ปีศาจลึกลับเหล่านี้กำลังขวางเส้นทางของเขาอยู่!

ต้องบอกว่าความลับภายในสำนักหมิงเซียน นั้นค่อนข้างลำบากและยากที่จะจัดการ

ยิ่งกว่าเว่ยเชียนชิวนักฆ่าผู้บ้าคลั่งเสียอีก

แต่ตราบใดที่ยังเป็นมนุษย์ พวกเขาก็จะมีความปรารถนา เซียวเฉวียนเข้าใจสิ่งนี้และเคยบงการเว่ยเชียนชิวด้วยตัวเองในอดีต โดยหลอกลวงเขาด้วยคำสัญญายาอายุวัฒนะ?