บทที่ 988 สถานที่ที่ใช่

แน่นอนว่า หลังจากที่ปีศาจไล่ตามอย่างงุ่มง่าม ก็มีความคล่องตัวทันทีที่สัมผัสกับดวงอาทิตย์!

การเคลื่อนไหวของมันรวดเร็วมาก จนเซียวเฉวียนไม่อาจตามทันได้!

ไม่ นี่มันแตกต่างจากปีศาจในภาพยนตร์และรายการทีวี สิ่งมีชีวิตมากมายกลัวแสงแดด แต่ดูเหมือนว่าปีศาจจะเคลื่อนไหวสะดวกใต้แสงแดด

เซียวเฉวียนและผนึกจูเสินควรจะลงมือในเวลากลางคืน แต่ตอนนี้เป็นเวลากลางวันแสกๆ ถ้าลงมือมีจะเพียงความผิดพลาดเท่านั้น

ผนึกจูเสินมีเพียงความคิดคร่าวๆเกี่ยวกับปีศาจ และไม่คาดคิดว่าปีศาจจะประพฤติตนเช่นนี้

ปีศาจ ในอดีตชาวคุนหลุนเรียกว่าปีศาจภูเขา แต่คนรุ่นหลังชอบเรียกว่าปีศาจ เพราะพวกเขามักจะชอบปรากฏตัวพร้อมกับปีศาจ

ปีศาจภูเขาและปีศาจเป็นศัตรูตัวฉกาจของชาวคุนหลุน

ปีศาจก็มีร่างกายสีดำ ส่วนใหญ่มีรูปร่างแปลกประหลาด มีเพียงดวงตาที่เปล่งประกายสีแดงเท่านั้น ซึ่งน่าสะพรึงกลัวมาก

สัตว์สงครามของชาวคุนหลุนส่วนใหญ่เป็นสัตว์มงคล สง่างามและทรงพลัง ตรงกันข้ามกับปีศาจโดยสิ้นเชิง

ในอดีต ชาวคุนหลุนอาศัยอยู่ในแสงสว่าง ขณะที่ปีศาจภูเขาและปีศาจอาศัยอยู่ในความมืด เพื่อแย่งชิงแสงสว่า ปีศาจภูเขาและปีศาจได้ต่อสู้กับชาวคุนหลุนอย่างดุเดือด อย่างไม่มีผู้ชนะที่ชัดเจน

ในที่สุด ชาวคุนหลุนก็ได้รับชัยชนะ

ปีศาจภูเขาและปีศาจทั้งหมดถูกกำจัดออกไป และชาวคุนหลุนคิดว่าสันติภาพจะมีชัย สามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้

แต่ต่อมา ก็มีเพลิงชุ้ยเจี้ยนเกิดขึ้น...…

“เซียวเฉวียน เราจะลงมือในเวลากลางคืน”

ผนึกจูเสินกล่าวอย่างหนักแน่น พวกปีศาจคลั่งไคล้เมื่อเห็นแสงสว่าง ดังนั้นตอนนี้จึงไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะลงมือ

เซียวเฉวียนรู้สึกสับสนมาก พวกปีศาจไม่กินดื่มหรือปัสสาวะเลย พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดใด?

ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิต การไม่กินหรือดื่มหมายความว่าพวกเขาไม่ต้องการพลังงาน และการไม่ปัสสาวะหมายความว่าพวกเขาไม่มีระบบการเผาผลาญ แม้แต่เซลล์ธรรมดาก็ยังต้องการการยังชีพ แล้วเซลล์เหล่านี้สามารถรักษาการทำงานของร่างกายได้อย่างไร?

ประมาณเที่ยง เมื่อพิจารณาจากตำแหน่งของดวงอาทิตย์ พบว่าเป็นเวลาสิบสองนาฬิกาพอดี

ปีศาจทั้งสองก็ตอบคำถามของเซียวเฉวียนในไม่ช้า

พวกเขาไม่ได้กินหรือดื่ม แต่พวกเขาอาบแดดท่ามกลางแสงแดดที่แรงที่สุด

พวกเขายืนอยู่ใต้แสงแดดและเงยหน้าขึ้นสูง หลังจากอาบแดด รูปลักษณ์ที่หยาบและเข้มของพวกมันก็เรียบเนียนราวกับผ้าไหม เหมือนกับช็อกโกแลตของโดฟ

หลังจากการอาบแดด การเคลื่อนไหวของพวกเขาไม่เฉื่อยอีกต่อไป แต่ค่อนข้างไร้ตัวตนและคล่องตัว

โอ้ นี่คือปีศาจร้ายหรือ?

พอใจกับการอาบแดด เช่นเดียวกับดอกไม้และต้นไม้เล็กๆน่ารักพวกนั้น?

ปีศาจที่อิ่มเอมได้ด้วยการสังเคราะห์แสง ลงเอยด้วยการต่อสู้กับชาวคุนหลุนจนตายได้อย่างไร?

ในขณะที่เซียวเฉวียนกำลังไตร่ตรอง ปีศาจก็ให้คำตอบอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่พวกเขากลายเป็นเหมือนควัน ก็เริ่มกลืนกินสภาพแวดล้อมรอบตัว

ดอกไม้ ต้นไม้ นก ทุกสิ่งถูกกลืนกินโดยปีศาจที่มีลักษณะเหมือนหมอกดำจนไม่เหลืออะไรเลย!

ไม่ว่าปีศาจจะไปที่ไหน แม้แต่ใบหญ้าก็ไม่สามารถเติบโตได้ และไม่เหลือร่องรอยของดิน!

“ตอนนี้เจ้าก็รู้แล้วว่า ทำไมเราต้องฆ่าปีศาจใช่ไหม?” น้ำเสียงของผนึกจูเสินค่อนข้างเคร่งขรึม “ข้าได้ยินมาว่าพวกเขากินทุกอย่าง”

“พวกมันกินมนุษย์ด้วยเหรอ?” เซียวเฉวียนตัวสั่น

“พวกมันชอบกินมนุษย์เป็นพิเศษ” เสียงของผนึกจูเสินเริ่มหนักแน่น “แต่ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้เท่านั้น ข้าไม่ได้เห็นมันด้วยตัวเอง”

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ชาวคุนหลุนต้องการฆ่าพวกเขา

ถ้าพวกเขากินแม้แต่มนุษย์ อะไรที่พวกเขากินไม่ได้?

ในสมัยโบราณ ผลผลิตต่ำ และไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปลูกพืชหรือเลี้ยงปศุสัตว์ ด้วยความกระหายของปีศาจต่อทุกสิ่ง จึงไม่เหลือแม้แต่ใบหญ้าสำหรับมนุษย์

ดังนั้นอาหารและปศุสัตว์จะถูกกินโดยปีศาจ ด้วยวิธีนี้ผู้คนจะไม่สามารถอยู่รอดได้

ปีศาจเหล่านี้ ควรถูกฆ่าเท่านั้น

หากปีศาจกินแต่พืชผลและปศุสัตว์เท่านั้น ชาวคุนหลุนคงไม่พยายามทำมากมายขนาดนี้ และเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อกำจัดพวกมัน

คาดกันว่าเมื่อพันปีที่แล้ว พวกปีศาจคงจะกินมนุษย์ไปแล้ว ไม่ใช่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น ในบรรดามนุษย์เหล่านั้น อาจมีสุดยอดนักรบที่ชาวคุนหลุนเคารพนับถือ นี่คงจะทำให้ชาวคุนหลุนเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอันใหญ่หลวง นำไปสู่สงครามครั้งใหญ่ระหว่างสองเผ่าพันธุ์

ปรากฏว่าสำนักหมิงเซียนไม่ดี