บทที่ 996 ไฟที่โหมกระหน่ำ

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ นักปราชญ์ก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป!

ไม่ได้การ!

เขาต้องกลับไปที่สำนักหมิงเซียนให้โดยเร็ว!

ค่ายฐานเกือบจะสูญแล้ว ใครยังจะมาสนใจกังวลความยุ่งเหยิงของจวนเจียนกั๋วนี้ล่ะ คิดเสียว่าเซียวเฉวียนโชคดีไป ฉะนั้นปล่อยให้เขาสนุกต่อไปอีกสองสามวัน

รอให้นักปราชญ์จัดการเรื่องสำนักหมิงเซียนเสร็จสิ้น นักปราชญ์จะถลกหนังเซียวเฉวียนด้วยมือของเขาเองอย่างแน่นอน!

เหตุผลนั้นง่ายมาก นักปราชญ์จะกล่าวโทษเซียวเฉวียนอย่างไร้ยางอายสำหรับสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้

นักปราชญ์ผู้บ้าคลั่งนี้คิดว่า ถ้าเซียวเฉวียนเต็มใจที่จะตายในก่อนหน้านี้ หลายสิ่งหลายอย่างที่จะเกิดขึ้นในภายหลังก็จะไม่เกิดขึ้น!

โลกก็จะสงบสุข!

ต้นตอของเรื่องทั้งหมดในวันนี้ ล้วนเพราะเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนเป็นผู้ก่อปัญหาจริงๆ!

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะกลับไปยังสำนักหมิงเซียน นักปราชญ์จะต้องนำเชื้อเพลิงของเพลิงชุ้ยเจี้ยนไปด้วย

ขณะที่นักปราชญ์กำลังจะแอบหนีไป คนรับใช้ของจวนเจียนกั๋วก็วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก คุกเข่าลงกับพื้นทันที และพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ: "ใต้เท้า! ใต้เท้าเจียนกั๋ว! เกิด…เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!"

"เกิดอะไรขึ้นอีก?" เว่ยเชียนชิวพยายามไม่อาละวาด มองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความโกรธ คนของจวนเริ่มไม่รู้วิธีสังเกตคำพูดและอารมณ์ในการทำงานมากขึ้นเรื่อยๆ มักจะทำตัวเอะอะเสียงดัง

ทาสกล่าวอย่างสั่นเทาว่า “เรียนเจียนกั๋ว จวนเจียนกั๋วเกิดไฟไหม้แล้วขอรับ!”

พูดจบทาสก็แอบสวดภาวนาอยู่ในใจ ขอเจียนกั๋วอย่าได้โกรธ ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลยถ้าเจียนกั๋วโกรธ หัวหลุดจากบ่าเป็นเรื่องปกติ!

จวนเจียนกั๋วถูกไฟไหม้ นี่เป็นไปไม่ได้ที่เว่ยเชียนชิวจะไม่โกรธ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีคนนอกจำนวนมาก เว่ยเชียนชิวจึงระงับความโกรธในใจและกัดฟันพูดว่า: "รีบไปช่วยดับไฟสิ! ยังมายืนอยู่ที่นี่ทำไม!"

"ขอรับ!" สวรรค์แสดงอิทธิฤทธิ์ เว่ยเชียนชิวไม่ได้เอาชีวิตคนรับใช้ คนรับใช้จึงรีบถอยไปอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวก่อน เจ้าทราบไหมว่าไฟเริ่มขึ้นจากที่ไหน?” ทันทีที่คนรับใช้ก้าวออกจากธรณีประตู เขาแค่เพียงหันหลังเลี้ยวก็จะได้รอดแล้ว แต่ไม่คาดคิด เว่ยเชียนชิวหยุดเขาไว้

คนรับใช้หันกลับมามองดูนักปราชญ์ด้วยความระมัดระวัง แล้วพูดด้วยความเคารพว่า “เรียนเจียนกั๋ว ไฟไหม้จากห้องของท่านเซียนชรา”

“พอเราเห็นไฟ เราก็รีบวิ่งไป แต่ก็ไม่เห็นใครอยู่ที่นั่น คาดว่า..."

"เอาล่ะ เจ้าถอยไปได้!" เว่ยเฉียนชิวโบกมืออย่างช่วยไม่ได้ กวาดมองผู้คนที่อยู่ตรงนั้น ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความโดดเด่น และใบหน้าที่เด่นชัดกว่านั้นก็คือ นักปราชญ์และชิงหลง

ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของนักปราชญ์ มีสีหน้าประหลาดใจผสมกับความคาดไม่ถึง ในความคาดไม่ถึง ก็มีการแสดงออกที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง

เห็นได้ชัดว่าเพลิงชุ้ยเจี้ยนได้รับการปกป้องด้วยบาเรีย ดังนั้นมันจะเผาไหม้ด้วยตัวมันเองได้อย่างไร?

ตอนนี้มีปัญหาร้ายแรงแล้ว เพลิงชุ้ยเจี้ยนปะทุขึ้น จะทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก...

หลายพันปีก่อน ในยุคของเทพเจ้าแห่งคุนหลุน ภาพโศกนาฏกรรมนั้นยังคงทำให้จิตใจของนักปราชญ์หวาดกลัว เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับพลังของเพลิงชุ้ยเจี้ยนจากปากของผู้อาวุโสของเขา

ในจวนเจียนกั๋วไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว และเปลวไฟก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ดึงดูดผู้คนส่วนใหญ่ในเมืองหลวงให้หยุดและเงยหน้าขึ้นมอง

ในเวลาเดียวกัน ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็คร่ำครวญ เมื่อไฟในจวนเจียนกั๋วเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนในเมืองหลวงก็เริ่มทรมานมากขึ้นเรื่อยๆ...

ทุกคนต่างพูดถึงเรื่องนี้

“นี่มัน...เกิดอะไรขึ้น? ข้ารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกย่างเป็นศพแห้งโบราณใต้ดินแล้ว!”

“ถูกต้อง ทำไมมันแปลกเยี่ยงนี้ ความรู้สึกนี้มันยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ!”

“เราจะต้องตายในที่นี่หรือไม่นี่?"

"ฮือฮือ...ข้ายังไม่อยากตาย ข้ายังเด็ก...ข้ายังไม่ได้แต่งงานเลย"

“ข้าก็ไม่อยากตายเหมือนกัน ข้าเพิ่งแต่งงานเอง"