ตอนที่ 995
บทที่ 997 อันตรายอย่างยิ่ง
October 21, 2026
“หยุดพูดเสียที! หยุดพูดเสียที!”
ภายใต้ไฟที่โหมกระหน่ำของจวนเจียนกั๋ว นักปราชญ์ตะโกนอย่างโกรธเคือง เสียงที่แผ่วเบานั่นพ่นเสียงอย่างเย็นชา: “ทำอะไรผิดแล้วยังไม่ยอมให้คนอื่นว่า?”
“เมล็ดพันธุ์แห่งเพลิงของเพลิงชุ้ยเจี้ยนนี้ เดิมทีควรจะฝังอยู่ในหุบเขาทุ่งน้ำแข็งหิมะของซินเจียง แต่เจ้ากลับเก็บมันไว้ในโลกมนุษย์ และยังแยกออกเป็นสองส่วนอีก”
เสียงแผ่วเบานั้น เผยความรังเกียจไม่มากก็น้อย:"สำนักหมิงเซียนอย่างพวกเจ้า ข้าคอยร้องขอพวกเจ้ารุ่นแล้วรุ่นเล่า น่าเสียดายที่ไม่มีใครอยากฟัง"
"ทำไม? ตอนนั้นพวกเจ้าโหดร้ายกับคนคุนหลุนมาก และตอนนี้พวกเจ้าอยากจะทำผิดซ้ำอีก มาที่นี่เพื่อเผาคนต้าเว่ยเหล่านี้ให้ตายงั้นหรือ?”
เสียงแผ่วเบานี้ ดังกระซิบข้างหูของนักปราชญ์ตั้งแต่วัยเด็กแล้ว
เจ้าสำนักคนก่อนยืนยันว่า จะยกภูเขาหมิงเซียนส่งต่อไปยังนักปราชญ์ เสียงนี้ก็เริ่มติดตามเขามาราวกับเงา
หัวหน้าคนก่อนบอกว่าเสียงนี้อยู่ที่นั่นมานานแล้ว ติดตามเมล็ดพันธุ์แห่งเพลิงมาโดยตลอด ดังนั้นมันจึงติดตามหัวหน้าของสำนักหมิงเซียนด้วย
เสียงแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง และไม่อาจบอกถึงอายุ บางครั้งก็ลึกทุ่ม บางครั้งก็แหลมคม
ตอนนี้เพลิงชุ้ยเจี้ยนเริ่มขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงก็เยาะเย้ยมากขึ้น: "ดูสิ พวกเจ้ากลายเป็นคนบาปอีกครั้ง แต่ข้าเกรงว่าคราวนี้ พวกเจ้าอาจไม่สามารถทำอะไรชาวต้าเว่ยเหมือนที่พวกเจ้าทำกับชาวคุนหลุนแล้ว"
"พวกเราสำนักหมิงเซียนไม่ใช่คนบาป! เราเป็นเทียนเต๋า! เทียนเต๋า! ไฟนี้ก็เป็นเทียนเต๋าสำหรับสำนักหมิงเซียนของเราด้วย!" นักปราชญ์ตะโกนด้วยความโกรธ เขา รำคาญยิ่งนัก เสียงนี้ไม่เคยถูกใจเขาเลย คอยเอาแต่พูดเซ้าซี้
“ท่านอาจารย์ เราควรทำอย่างไรดี?”
เสียงที่คมชัดของเสวียนอวี๋ทำให้นักปราชญ์หลุดจากความคิดของเขา เขาจะทำอะไรได้อีก?
“คงจะดีถ้าฝนตก”
นักปราชญ์พึมพำ
ในเมืองหลวงแห่งต้าเว่ยโดยมีจวนเจียนกั๋วเป็นศูนย์กลาง ไฟได้ลุกลามอย่างรวดเร็ว
มีเสียงร้องดังไปทั่วตลอดจนเสียงกรีดร้องที่น่าสะพรึงกลัวและเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ถนนที่พลุกพล่าน แต่เดิมดูเหมือนเป็นนรกบนโลก
“เมื่อเทียบกับไฟในตอนนั้น ฉากนี้ยังเล็กกว่าเล็กน้อย”
เสียงนั้นพูดขึ้นอย่างน่ากลัว: “เจ้าก็รอการชดใช้เถอะ!”
นักปราชญ์กุมศีรษะด้วยความหงุดหงิด แล้วเดินเข้าไปในห้องด้วยไม้เท้า กระแทกปิดประตู
“ท่านอาจารย์...”
เสวียนอวี๋ร้องเบาๆ และเห็นแสงดาบและเงาในห้อง ร่างของนักปราชญ์กระโดดขึ้นลง กลุ่มเงาดำล้อเลียนนักปราชญ์อย่างสนุกสนาน: “เอ๋ ตีไม่โดน ตีไม่โดน”
“ทำไมมันถึงเริ่มไหม้ล่ะ?”
ในห้องโถงของจวนเจียนกั๋ว ชิงหลงไม่สงบอีกต่อไป ถามเว่ยอวี๋และอันเอ๋อร์อย่างร้อนรน: "ไม่ใช่ให้พวกเจ้าไปดับเมล็ดพันธุ์แห่งเพลิง เหตุใดจึงเผาไหม้เช่นนี้ได้?”
เว่ยอวี๋ อันเอ๋อร์และเหมิงเอ้า ทั้งสามคนส่ายหัวพร้อมกัน พวกเขาไม่รู้ พวกเขาไม่รู้จริงๆ!
เดิมทีเว่ยอวี๋และอันเอ๋อร์กำลังคิดว่าจะดับไฟได้อย่างไร แต่ภายในไม่กี่นาทีที่เหมิงเอ้ามาถึง ไฟก็เริ่ม "พุ่ง" ขึ้นทันที
ลิ้นไฟพุ่งเข้าหาเหมิงเอ้าและเว่ยอวี๋ ด้วยวิธีที่แปลกมาก ราวกับว่ามันสามารถมองเห็นผู้คน มันไล่ตามเว่ยอวี๋และเหมิงเอ้า
เว่ยอวี๋และเหมิงเอ้าวิ่งหนีไป และลิ้นไฟก็แยกออกเป็นสองส่วน โจมตีอย่างดุเดือด จากนั้นจวนเจียนกั๋วก็ถูกไฟไหม้
ลิ้นไฟดูเหมือนจะมีความคิด มันไล่ตามเหมิงเอ้าและเว่ยอวี๋ไปครึ่งทางแล้วแยกออกเป็นไฟหลายเส้นแล้ววิ่งหนีไป
ตอนนี้มันจบลงแล้ว จวนเจียนกั๋ว กลายเป็นทะเลเพลิง
“ออกไปก่อน! สถานการณ์แปลก! อย่าอยู่นาน!” ดวงตาของชิงหลงดิ่งลง เพลิงชุ้ยเจี้ยนนี้กำลังคร่าชีวิตชาวคุนหลุน หากทิ้งไว้ที่นี่ เขาไม่มีโอกาสที่จะชนะ
ชิงหลงและคนอื่นๆ ถอยกลับอย่างรวดเร็ว ทันทีที่พวกเขาออกไป พวกเขาก็ตระหนักว่าสถานการณ์ภายนอกแย่ลงไปอีก!
ไฟ!
ท้องฟ้าเต็มไปด้วยไฟ!
จวนเจียนกั๋ว ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย และด้านของเซียวเฉวียนก็ไม่ได้ดีไปกว่านี้มากนัก
เซียวเฉวียนถูกไล่ล่าด้วยลิ้นไฟตลอดทาง และไฟก็ลุกลาม และภูเขาของสำนักหมิงเซียนก็กำลังลุกไหม้
“ผนึกจูนเสิน! คิดหาวิธีสิ!”
เซียวเฉวียนหลบไปจนสุด ลิ้นไฟนี้เทียบได้กับ GPS ระบุตำแหน่ง หากเซียวเฉวียนหันไปทางซ้าย มันจะหันไปทางซ้าย ถ้าเซียวเฉวียนหันไป ขวาก็จะเลี้ยวขวา!
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน!
“อ๊ากกก!”
เซียวเฉวียนวิ่งอย่างดุเดือด และผนึกจูนเสินก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย: “ข้า ข้า ข้า ข้ากำลังคิดอยู่!”
ผนึกจูนเสินกำลังคิด เซียวเฉวียนกำลังวิ่งอยู่ แต่หัวสมองของเซียวเฉวียนไม่สามารถคิดได้ และไฟทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกอึดอัดมาก
ในช่วงที่รู้สึกอึดอัด ก็มีสระว่ายน้ำอยู่ข้างหน้า!
สวรรค์ช่วยแล้ว!
เซียวเฉวียนกระโดดราวปลาคาร์พ กระโดดลงสระน้ำโดยตรง!
ภูเขาและแม่น้ำที่หนาวเย็นทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย