บทที่ 998 ความทรงจำเก่า

ภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิรู้สึกได้ว่าเจ้านายนายของตนตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง ทันทีที่ได้รับคำสั่ง ก็ออกมาอย่างสง่าผ่าเผย ขวางกั้นอยู่ตรงหน้าเจ้านายของตนอย่างชาญฉลาด พร้อมเปล่งแสงอันเจิดจ้าออกมา

แสงของมันพันรอบมังกรไฟอย่างรวดเร็ว ควบคุมมังกรไฟอย่างแน่นหนา จากนั้นจึงดับแสงออกไปอย่างภูมิใจ มังกรไฟถูกภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิเก็บเข้าไป!

ภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิสามารถกลืนทุกสิ่งในโลกได้ ตราบใดที่มันออกตัว ก็ไม่มีอะไรสามารถรอดพ้นจากการกลืนได้

แต่เห็นได้ชัดว่า ภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิได้พบกับศัตรูที่แข็งแกร่งในครั้งนี้ มังกรไฟ เป็นเหมือนวัชพืชที่เติบโตอีกครั้งพร้อมกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ!

เพลิงปีศาจนี้! เซียวเฉวียนกัดฟันและมองดู ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไฟนี้สามารถเผาชาวคุนหลุนจนตายได้ในสมัยรุ่งเรือง มันรุนแรงมาก!

แม้ว่ามังกรไฟที่ก่อตัวในตอนแรกจะถูกกลืนโดยภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิ แต่เพลิงชุ้ยเจี้ยนก็อารมณ์เหมือนกับนักรบที่กล้าหาญมากขึ้น สร้างมังกรไฟเพิ่มขึ้นโดยอัตโนมัติและโจมตีเซียวเฉวียนจากทุกทิศทาง

ภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิตอบสนองต่อพิธี ร่างของมันลอยอยู่เหนือเซียวเฉวียน อย่างระมัดระวังและรวดเร็วกลืนกินมังกรไฟตัวแล้วตัวเล่า

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงปลอดภัยในขณะนั้น แต่เขาไม่กล้าที่จะผ่อนคลายเลย ไฟชำระล้างดาบนั้นช่างชั่วร้ายมากจนเขาไม่รู้ว่าเมื่อไรจะมีการเปลี่ยนแปลง และเขาไม่รู้ว่าภาพรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิจะนานแค่ไหน สามารถต้านทานมันได้

ตอนนี้อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญซึ่งทุกวินาทีมีค่า เซียวเฉวียนต้องทำทุกวิถีทางเพื่อดับเมล็ดพันธุ์แห่งเพลิงของเพลิงชุ้นเจี้ยน!

เซียวเฉวียนพูดด้วยเสียงแห่งความคิด: "ผนึกจูนเสิน ท่านลองทวนนึกตำนานเกี่ยวกับลูกเห็บให้ที"

“แม้ว่าจะเป็นตำนาน แต่ก็มีโอกาสที่มันจะมีอยู่จริง จะเป็นอย่างไรถ้าเราพบลูกเห็บจริงๆ"

ในปัจจุบันพวกเขาไร้หนทางที่จะต่อกรกับเมล็ดพันธุ์แห่งเพลิงของเพลิงชุ้ยเจี้ยนได้ พวกเขาสามารถฝากความหวังไว้ที่ลูกเห็บในตำนานแล้วลองเสี่ยงโชคดูเท่านั้น!

ผนึกจูนเสินเงียบไปสักพัก พูดได้คือกำลังครุ่นคิด

ตอนเขาปรากฏตัว ยุคของเทพเจ้าคุนหลุนได้ผ่านไปแล้ว และไม่มีใครรู้ว่าเพลิงชุ้ยเจี้ยนดับลงได้อย่างไร

กล่าวกันว่า ยุคของเทพเจ้าคุนหลุน เป็นช่วงสูงสุดของชาวคุนหลุน

ตั้งแต่สมัยโบราณ ชาวคุนหลุนไม่เพียงแต่กล้าหาญและเก่งในการต่อสู้เท่านั้น แต่ยังชอบสงครามมาก พวกเขาพึ่งพาความสามารถพิเศษในการต่อสู้ทุกที่ ไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ไหน ก็มีเสียงร้องที่โศกเศร้า!

ตามข่าวลือ ความทะเยอทะยานของพวกเขาคือการครองโลก ผลก็คือ ชาวคุนหลุนยังคงขยายอาณาเขตของตนและรบกวนความสงบสุขของโลกต่อไป

เมื่อถึงยุคของพระเจ้า ชาวคุนหลุนได้รวบรวมทรัพยากรที่ดีที่สุดในโลกแล้ว และโลกนี้ก็กลายเป็นโลกของชาวคุนหลุน เป็นผลให้ชาวคุนหลุนไม่มีเป้าหมายที่จะพิชิต หากทหารไม่ได้มีกาต่อสู้ ทำให้ชาวคุนหลุนมักรู้สึกว่ามันไม่สนุกเลย

หากเป็นคำพูดในสมัยใหม่ ก็คือกินอิ่มแล้วไม่มีงานทำ!

เมื่ออิ่มเกิน(ว่างเกิน) ก็ต้องหาวิธีย่อย หาความตื่นเต้นให้กับชีวิต

ดังนั้น ชาวคุนหลุนจึงคิดวิธีสร้างความบันเทิงให้ตนเอง

เนื่องจากคุนหลุนอยู่ใกล้กับซินเจียง พวกเขาจึงรับสมัครผู้คนจากซินเจียงจำนวนมาก สร้างวัดสำหรับพวกเขาบนภูเขาต่างๆ และให้มนุษย์ทุกคนในโลกบูชาพวกเขา

แต่เดิมนี้ไม่มีอะไรเลย กฎแห่งการเอาชีวิตรอด คือสัตว์ที่อ่อนแอกว่า ย่อมตกเป็นเหยื่อของสัตว์ที่แข็งแรงกว่า

สิ่งที่ไม่ดีคือในกระบวนการสร้างวัด ผู้คนพบว่ามันยากมากและรู้สึกว่าการสร้างวัดนั้นไร้ความหมาย

ในตอนแรกผู้คนไม่กล้าพูดออกมาและอดทนต่อการทำงานหนักอย่างเงียบๆ

แต่ทว่าความสามารถและความอดทนของคนนั้นมีจำกัด ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป ในที่สุดก็จะมีคนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จนเกิดความขัดแย้งกับผู้คุมงานของชาวคุนหลุน

ผลลัพธ์นั้นสามารถจินตนาการได้ มนุษย์ธรรมดาไม่เหมาะเป็นศัตรูกับชาวคุนหลุน ไม่แม้แต่จะแตะต้องปลายเส้นขนของพวกเขาได้ด้วยซ้ำ แต่กลับถูกทุบตีจนร้องโหยหวน

นี่คือชนวน

ตั้งแต่นั้นมา ผู้คนเริ่มคิดถึงวิธีจัดการกับชาวคุนหลุนที่มีอำนาจ

พวกเขารู้ว่าพวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชาวคุนหลุน และการเผชิญหน้าแบบตัวต่อตัวก็เหมือนกับไข่ทุบกับก้อนหิน(ไม่รู้จักประมาณตน) ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้แต่หาทางอื่นเท่านั้น

และในขณะนี้ มีชายลึกลับคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น บอกว่าเขาสามารถช่วยทุกคนต่อกรกับชาวคุนหลุนได้!