บทที่ 15

“อืม”

สีครามตอบด้วยเสียงต่ำ

ดอกหญ้าเดินเข้ามาพร้อมถือถุงพลาสติกใสใบเล็กในมือ

“ฉันซื้อเต้าหู้เหม็นมา คุณอยากกินไหม?”

สีครามจ้องมองเธอด้วยใบหน้าที่มืดมน เธอทั้งกินและดื่มในงานเลี้ยงไปเยอะขนาดนั้น แต่เธอยังไม่อิ่มเหรอ?

สมแล้วที่เกิดมาเป็นนักกิน!

“ถึงเต้าหู้เหม็นมันจะกลิ่นเหม็น แต่ยิ่งกินก็ยิ่งอร่อย ผู้ชายที่ฉันชอบเขาชอบกินมาก”

ดอกหญ้านั่งลงข้างๆ สีครามพลางเปิดถุง กลิ่นของเต้าหู้เหม็นโชยออกมา สีครามขยับไปด้านข้างอย่างสงบเสงี่ยม ต้องการออกห่างจากตัวเพื่อที่เขาจะไม่สำลักด้วยกลิ่นที่ไม่คุ้นเคย แต่ว่า...

“ผู้ชายที่คุณชอบ?”

“ก็ผู้ชายบนเหรียญนั่นไง”

เงินสำหรับสีครามคือชุดตัวเลขบนบัตรธนาคารต่างหาก

“อยากลองชิมสักชิ้นไหม? อร่อยจริงๆ รสชาติถูกใจมาก”

“ผมไม่กลิ่น คุณกินเถอะ คุณช่วยกินที่นอกระเบียงได้ไหม? ผมทนกลิ่นแบบนี้ไม่ได้”

เมื่อเห็นหน้าตาที่สะอิดสะเอียนของเขา ดอกหญ้ารีบเดินออกไปพร้อมกระเป๋าและคิดกับตัวเองว่า... คนรวยก็ต้องเลือกสรรสิ่งดีๆ ให้กับตัวเองสินะ

ดอกหญ้ากินเต้าหู้เหม็นที่ระเบียงอย่างมีความสุข

สีครามมองเห็นเธอกลับมาในห้อง ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาดูมืดมน ยากที่จะคาดเดา ความชอบของแต่ละคนไม่เหมือนกัน

“ถ้าคุณไม่ต้องทำงานล่วงเวลา พรุ่งนี้คุณช่วยตื่นเร็วขึ้นได้ไหม?”

ดอกหญ้าถามชายคนนั้นขณะยืนอยู่ที่ริมระเบียง

หลังจากที่สีครามเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามอย่างเย็นชาว่า “มีอะไร?”

เขาคงเป็นคนเย็นชา ตั้งแต่แรกเห็นเขามักจะพูดจาเย็นชา

ดอกหญ้าบ่นอยู่ในใจ แต่เธอยินดีใช้ชีวิตอยู่กับเขาแล้ว หากวันหนึ่งเธออยู่ต่อไปไม่ได้ เธอก็จะหย่า

“พรุ่งนี้ฉันอยากให้คุณขับรถพาฉันไปที่ร้านดอกไม้ในตลาด ซื้อดอกไม้กระถางมาวางไว้ที่ระเบียง คุณมีรถน่าจะสะดวกกว่า”

สีครามไม่ตอบ

“ถ้าตื่นเร็วไม่ได้ งั้นให้ฉันยืมรถขับไปก็พอ”

“กี่โมง?”

หลังจากสีครามลังเล เขาก็ถามเธอเกี่ยวกับเวลา และตัดสินใจตื่นแต่เช้าเพื่อไปกับเธอที่ร้านดอกไม้ในตลาดเพื่อซื้อดอกไม้กระถางมาตกแต่งระเบียง

“หกโมงเช้า กินข้าวเช้าก่อน แล้วค่อยไปซื้อดอกไม้ ซื้อของใช้ประจำวันเข้าบ้าน”

ในวันแรกที่ย้ายเข้ามาดอกหญ้าพบว่าบ้านขาดสิ่งต่างๆ มากมาย เธอสงสัยด้วยซ้ำว่าก่อนที่เธอจะย้ายเข้ามาสีครามไม่ได้อาศัยอยู่ที่บ้านนี้หรือไง

“ได้”

สีครามเห็นด้วย

เมื่อดอกหญ้ากินเต้าหู้เหม็นเสร็จ สีครามถามเธอว่า “ทำไมคืนนี้คุณปิดร้านเร็วจัง?”

“คืนนี้ฉันไม่อยู่ที่ร้านน่ะ เพื่อนฉันจะไปงานเลี้ยง เธอขอให้ฉันไปด้วย...ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ ไม่รู้ว่าคุณจะสะดวกตอบหรือเปล่า?”