บทที่ 16

“สุดสัปดาห์ พอเจอกับพ่อแม่ของคุณแล้ว ฉันจะกลับบ้านเกิดของฉันสักหน่อย แล้วตัดไผ่กลับมาสักสองลำ”

สีครามกล่าวเสียงเรียบ “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมสั่งคนมาแพคไปเอง”

คุณหญ้าแห่งตระกูลจีรศักดีอันโอ่อ่าเดินทางไปไกลถึงบ้านนอกเสียขนาดนั้น ตัดไผ่สองลำแล้วเอากลับมา เพื่อนำมาใช้ตากผ้า เธอคิดออกมาได้อย่างไรกัน

“ก็ได้ งั้นก็รบกวนคุณแล้ว”

“นี่ก็บ้านผมเหมือนกันนะ”

ดอกหญ้าส่งเสียงอืม กอดเสื้อผ้าของเธอแล้วเดินไปที่ห้องของตนเอง หลังจากที่เปิดประตูออกเธอก็หันหน้ากลับมาแล้วกล่าวกับสีคราม “ถ้าคุณต้องการ หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว คุณก็นำเสื้อผ้าที่คุณเปลี่ยนมา พอถึงเวลาซักผ้าแล้วฉันจะซักให้”

“ไม่ต้องหรอก ขอบใจ พรุ่งนี้ฉันจะให้คนเอาเครื่องซักผ้ามาให้สองอัน มีเครื่องซักผ้าในห้องน้ำของทั้งสองห้องเอาไว้ จะได้สะดวกหน่อย”

“งั้นก็ได้ คุณจ่ายค่าเครื่องซักผ้าไปเท่าไหร่ก็บอกฉันมาแล้วกัน ฉันจะหารด้วยครึ่งหนึ่ง”

เขาได้ให้บัตรธนาคารกับเธอไว้แล้ว โดยบอกว่ามันเป็นเงินสำหรับใช้จ่ายในครัวเรือน หากเขาซื้อเครื่องซักผ้ามาอีก เธอจะปล่อยให้เขาออกเงินทั้งหมดไม่ได้

สีครามกล่าวเสียงเรียบ “เครื่องซักผ้าสองเครื่องราคาก็ไม่ได้มากเท่าไหร่นัก แค่ไม่กี่หมื่นเอง ผมพอจะซื้อได้อยู่ อีกอย่างนี่ก็เพื่อเป็นเครื่องใช้เอาไว้ใช้ในบ้านเล็กๆ ของเราด้วย”

ด้วยกลัวว่าเธอจะคิดว่าเขาอยู่ไม่ได้ เขาจึงอธิบายอีกครั้ง “ผมปกติแล้วมักจะยุ่งอยู่กับงาน ออกเช้าและกลับดึกประจำ พวกเสื้อผ้าก็ส่งเข้าร้านซักแห้ง ผมก็เลยไม่ได้ซื้อเครื่องซักผ้าน่ะ”

ไม่ใช่ว่าเขาอยู่ไม่ได้ เพียงแต่ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น และเขาก็ไม่รู้ว่ามีอะไรจำเป็นบ้างสำหรับการใช้ชีวิต 30 ปีที่ผ่านมาเขามีชีวิตอย่างคุณชายใช้จ่ายอิสระก็จริง ถึงอย่างนั้นก็สามารถทำอะไรเป็นอยู่บ้าง

ทว่าเรื่องซักผ้านี้ เขาไม่เคยทำมาก่อนเลยจริงๆ

“เข้าใจแล้ว”

ดอกหญ้าเองก็รู้ว่าคนทำงานออฟฟิศระดับสูงหลายคน พวกเขาไม่ได้มัวแต่คิดถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกของจำเป็นในการดำรงชีวิตนัก เหตุเพราะว่างานยุ่ง

“คุณสีคราม คุณเองก็นอนสักหน่อยเถอะ”

ดอกหญ้าเข้าไปในห้อง แล้วปิดประตูลงกลอนทันที

เมื่อสีครามได้ยินเสียงเธอล็อกห้อง สายตาของเขาก็หม่นลง เขารู้สึกว่าเธอกำลังหลีกเลี่ยงเขาอยู่ พอนึกถึงตอนกลางคืนที่ตัวเองนอนหลับ เขาเองก็ล็อกประตูห้อง และปิดแม้กระทั่งหน้าต่าง เขาก็หลีกเลี่ยงเธอในแบบเดียวกัน มาคิดดูก็รู้สึกว่าเจ๊ากันแล้ว

ปฏิบัติต่อกันแบบนี้ก็ถือว่าค่อนข้างดีอยู่

เธอขีดเส้น เขาเองก็ขีดเส้น ต่างฝ่ายต่างเคารพและเว้นพื้นที่อิสระให้แก่กันและกัน

สำคัญคือเธอไม่ได้คาดหวังให้เขาทำหน้าที่สามีให้ถึงที่สุด

ครู่หนึ่งผ่านไป สีครามหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรพ่อบ้านลุงเสริม หลังจากที่ลุงเสริมรับสายโทรศัพท์แล้ว เขาสั่งด้วยเสียงต่ำ “ลุงเสริม พรุ่งนี้ช่วยหาคนเอาเครื่องซักผ้าสองเครื่องมาส่งที่กุสดีศิลป์หน่อย ยี่ห้อไหนลุงจัดมาได้เลย เอาแบบที่ไม่แพงเกินไป แต่ก็ไม่ต้องถูกเกินไปนัก”

ลุงเสริมรับคำด้วยความเคารพ

สีครามวางสายโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว เขามองไปที่ประตูที่ปิดสนิทนั้นอีกครั้ง จากนั้นจึงลุกขึ้นและกลับไปที่ห้องของตนเอง

ค่ำคืนซึ่งไร้เสียงพูดใดก็ผ่านไป

หกโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น สีครามถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือมาดูเห็นว่าเป็นสายของดอกหญ้าที่โทรมาหาเขา เขาโมโหเล็กน้อย แต่ก็ยั้งใจไว้และกดรับสาย

“คุณสีคราม คุณตื่นแล้วใช่ไหม？เรานัดกันไว้ตอนหกโมงว่าจะไปซื้อดอกไม้ที่ร้านขายดอกไม้？”

“ตื่นแล้ว”

“งั้นฉันรอคุณ คุณก็รีบๆ หน่อย”

“อืม”

เมื่อเย็นวานตอบตกลงกับเธอเอาไว้ และแม้ว่าตอนนี้สีครามจะยังง่วงอยู่ แต่เขาก็ลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็วแล้วจึงออกไปข้างนอก

ดอกหญ้าพกกระเป๋าเงินใบเล็กที่ด้านในยัดโทรศัพท์มือถือ กุญแจ และบัตรธนาคารที่สีครามมอบให้เธอสำหรับใช้ในบ้าน อีกครู่หนึ่งเธอต้องไปที่เครื่องถอนเงินเพื่อตรวจดูว่ามีเงินอยู่ในนั้นเท่าไหร่

ซื้อของก็ต้องดูเงินก่อน