บทที่ 4

มอซิลล่า ผับ

แกร๊กกก!!!

“เฮียยย~~ สวัสดีครับ!” นั่งละเอียดวอดก้าพร้อมกับของเล่นใหม่ที่ออสตินนำเสนอได้ไม่นาน บานประตูสีดำทมิฬตรงหน้าก็ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท ก่อนเสียงทักทายของชายร่างใหญ่ที่มีชื่อว่าเดมเคร์..หรือรุ่นน้องที่อายุห่างจากเขาเพียงหนึ่งปีเท่านั้น มันจะเดินตัวปลิวเข้ามาพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ราวกับอิ่มหนำสำราญที่ได้ปลดปล่อยความเครียดของตัวเอง..ลงกับสองสาวพริตตี้ที่เดินเนียมอายขนาบข้างมากับมัน

“หึ..!”ฟาร์ริกเพียงหยักยิ้มมุมปากก่อนจะลากสายตาเย็นชาของตัวเอง..กลับมาจดจ่ออยู่ที่ของเหลวสีทองอำพันในแก้วใบสวยต่อ จนเดมเคร์ที่รอการทักทายกลับถึงกับตีหน้าบูดบึ้ง..ก่อนพาสองสาวหรือเครื่องบำบัดความใคร่ของตนตรงเข้าไปนั่งบนโซฟาที่ว่างอยู่

ฟุบบบ!!!

“ทำไมถึงต้องเย็นชากับน้องเพียงนี้ด้วยละครับเฮีย”เดมเคร์ทนไม่ไหวที่จะเอ่ยหยอกเย้าคนเย็นชาเล่น เพราะตั้งแต่จำความได้เขาก็แทบจะไม่เห็นพี่ชายคนนี้ยิ้มหรือส่งเสียงหัวเราะออกมาเลยสักครั้งเดียว ทำเป็นแต่ตาแก่ขี้งกที่หวงแต่กระทั้งรอยยิ้มของตัวเอง เดมเคร์ถึงกับส่ายศีรษะไม่วายที่จะแอบคิดไปเองว่าถ้าหากฟาร์ริกมีคู่ชีวิตขึ้นมา..ผู้หญิงคนนั้นจะต้องเป็นคนแบบไหน แต่ที่แน่ๆเธอคนนั้นคงจะทำกรรมหนัก!..ถึงต้องมาใช้ชีวิตกับคนไร้สีสันแบบฟาร์ริกในชาตินี้

“มีเรื่องอะไรถึงบอกให้กูว่าเหยียบที่นี่”ฟาร์ริกมองข้ามสายตากวนเบื้องล่างของเดมเคร์อย่างไม่สนใจ ก่อนจะรีบเข้าเรื่องที่มันชวนเขามาที่นี่ตั้งแต่หัววัน!..และเขาเองก็ดันมาตามความคำชวนของมันเสียด้วยสิ! ชักเริ่มไม่สบอารมณ์กับการที่ตัวเองเลือกมาที่นี่!..ทั้งที่ความจริงแล้วเขาควรจะเลือกกลับไปพักผ่อนที่เพ้นท์เฮ้าส์สุดหรูใจกลางกรุง หรือไม่..ก็กลับไปคฤหาสน์ตระกูล เรนย์ ที่ตั้งอยู่ชานเมืองตะวันตกตามชีวิตปกติของเขา

“โธ่เฮียยย~~ ทำไมถึงทำเหมือนที่นี่เป็นแหล่งมั่วสุมอย่างนั้นละครับ~”เจ้าของผับหรูถึงกับสำลักวอดก้าหน้าดำหน้าแดง..เมื่อตระหนักได้ว่าคำพูดราบเรียบแต่แฝงเร้นด้วยความร้ายกาจของฟาร์ริก กำลังกล่าวหาว่าผับหรูของเขาไม่สมควรที่ฤาษีแห่งพงไพรจะลงมาทอดกายเล่น นั้นจึงทำให้ออสตินถึงกับกรีดร้องโหยหวน..ตัดพ้อพี่ชายของกลุ่มทั้งคำพูดและสีหน้าที่เศร้าโศกทันที

“หรือมันไม่จริง?”แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่สามารถทำให้ฟาร์ริกเห็นใจได้เลย ริมฝีปากสีไวน์ก่ำแสยะยิ้มเย็นยะเยือก..ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สามารถกรีดหัวใจคนฟังจนช้ำเลือดช้ำหนองได้อย่างง่ายดาย

“ก็จริง!..แต่ทุกคนเข้ามาหาความสุขที่นี่ด้วยความสมัครใจทั้งนั้น..ตินก็แค่เป็นเจ้าบ้านที่ดี”ออสตินตีหน้ายุ่งเมื่อไม่สามารถทำให้พี่ชายสุดเย็นชาเกิดความสงสารได้ เขาถึงได้กลับมาเป็นตัวเองอย่างรวดเร็ว!..พร้อมทั้งยังสาธยายความขาวสะอาดของมอซิลล่าผับที่บิดาได้สร้างขึ้นมา เพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเองให้แก่ฟาร์ริกได้ฟังอย่างภาคภูมิใจ

“ปัญญาอ่อน!..แล้วคนอื่นๆ?”ฟาริกถึงกับกระแทกลมหายใจออกอย่างหงุดหงิด พร้อมกับสาดส่งคำด่าให้กับออสตินหนึ่งชุด..ก่อนท้ายประโยคจะเอ่ยถามถึงคนอื่นๆ ที่ไม่เห็นมารวมตัวสังสรรค์อยู่ที่นี่เหมือนเช่นทุกครั้ง

“ไม่ว่างเลยครับเฮีย..ติดงานวุ่นวายไปหมด! โดยเฉพาะไม่แฝดสาม!..สนุกกับของเล่นชิ้นใหม่ ไม่สนใจพวกเราเลย”เดมเคร์ได้โอกาสรีบฟ้องพี่ใหญ่ประจำกลุ่ม พร้อมกับร่ายยาววีรกรรมของแต่ละคนที่บังอาจเมินเฉยต่อคำเชิญของเขา แต่ก็ยังดีที่เฮียใหญ่ของกลุ่มดันมีอารมณ์มาตามคำชวน..นั้นจึงทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจที่สามารถลากฤาษีออกจากถ้ำตระกูลเรนย์ได้!

พรึบบบบ!!!!

“อ้าวว!!..จะไปไหนครับเฮีย!!”ออสตินรีบเอ่ยรั้งเฮียของตัวเองที่อยู่ๆก็พุดพลาดลุกขึ้นจากโซฟาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า และใบหน้าที่ติดจะหงุดหงิดนั้นก็บอกได้คำเดียวว่าประมุขใหม่แห่งตระกูล เรนย์ เบื่อแล้ว..!

“กลับ”เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆแต่ได้ใจความ ก่อนจะนาทีต่อมาจะลากสายตาคมกริบ..กลับมายังบุหรี่นอกที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกใสตรงหน้า ไม่รอช้าเอื้อมมือไปคว้ามันขึ้นมาเคาะกับปลายนิ้วเบาๆ..เพื่อเลือกบุหรี่หนึ่งในนั้นขึ้นมาคาบไว้บริเวณมุมปากของตัวเอง

“หืมมม…เฮียพึ่งมาถึงเองนะครับ..จะรีบกลับไปไหนเนี่ย”เดมเคร์รีบผละออกจากสาวงาม..แล้วขยับตัวเข้าไปคว้าไฟแช็กขึ้นมาบริการจุดปลายบุหรี่ให้เฮียของตัวเองอย่างเอาอกเอาใจ พร้อมกันนั้นก็เลียบเคียงถามถึงเหตุผลด้วยความอยากรู้…เพราะชีวิตของฟาร์ริกนั้นแทบจะเป็นความลับที่ทุกคนไม่สามารถล่วงรู้ได้เลย

“เสียเวลาชีวิต”คำพูดเจ็บปวดราวกับเข็มนับพันเล่ม!..ทิ่มแทงคนอยากเผือกชีวิตของเฮียใหญ่จนแทบสำลักเป็นลิ่มเลือด แต่มีหรือที่เดมเคร์จะยอมสลดไปกับคำพูดเหน็บแนมของฟาร์ริกได้นาน..เมื่อนาทีต่อมาเจ้าตัวระบายยิ้มร่าพร้อมกับตีหน้ามึนประหนึ่งหินพันปีสู้กลับ

พรึบบบ!!!

“โอ้ยยย~~ เจ็บอีกแล้วนะเฮียฟาร์!”และการละครอย่างออสตินก็ไม่มีทางที่จะยอมแพ้เพื่อน ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวก่อนจะแกล้งล้มตัวลงพิงอกอวบของแพ็ตตี้สาวร้องโหยหวนใกล้ตาย จนหมดมาดมาเฟียที่ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตา! ‘ช่างปัญญาอ่อนกันดีซะเหลือเกิน!’ ฟาร์ริกได้แต่สวดส่งทั้งคู่อยู่ภายในใจ..ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปแต่เสียงผีร้องขอส่วนบุญก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เฮียย~ งั้นอยู่ดื่มกับพวกผมสักขวดก่อนเถอะนะครับ เพื่อเป็นเกียรติสำหรับพวกผม”!

😱😱