บทที่ 5

พรึบบ!! หมับบบ!!

“อย่าส่งเสียง..” เพียงน้ำเสียงราบเรียบสุดแสนจะเย็นชาที่เปล่งออกมานั้น ก็สามารถทำให้ดอกรักรู้สึกเสมือนคนที่ถูกพรากลมหายใจออกไปต่อหน้าต่อตา หนังศีรษะของเธอในเวลานี้พลันชาวาบราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นๆจากขั้วโลกเหนือ ร่างกายทุกส่วนแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้ไปชั่วขณะ..ราวกับถูกตรึงด้วยน้ำเสียงและสัมผัสจากร่างสูงสง่าในความมืดสลัว เธอไม่กล้าพอแม้แต่จะเปล่งวาจาทักทายเขาออกไปตามมารยาทที่ดี..นั้นเพราะเธอในตอนนี้ยังไม่ทันได้ตั้งตัวหรือเตรียมใจ..ว่าจะต้องมาเผชิญหน้ากับเขาตั้งแต่วันแรกที่เดินทางมาถึง..!

กึกกก!!!

“…!!!” มือเล็กทั้งสองข้างที่ทิ้งข้างลำตัวค่อยๆกำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงเหงื่อเม็ดเล็กๆที่ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ดบริเวณฝ่ามือ..บ่งบอกว่าเธอนั้นรู้สึกประหม่าและหวาดกลัวต่อร่างสูงในเงามืดมากแค่ไหน

“หาไอ้นี่?”น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ!..บวกกับลมหายใจอุ่นร้อนที่ตกกระทบบริเวณหน้าผากมนของเธอ ทำเอาหัวใจดวงน้อยที่อยู่ภายใต้หน้าอกข้างซ้ายแทบจะหยุดเต้นไปเสียนาทีนั้น ดอกรักรู้สึกเหมือนตัวเองยืนอยู่ปากเหวลึก..โดยที่มีปีศาจร้ายอย่างเขาคอยไล่ต้อนให้เธอกระโดดลงไปตายอยู่เบื้องล่าง

พรึบพรับๆ

นาทีนี้ดอกรักทำได้เพียงแต่ขยับศีรษะทุยเล็กขึ้นและลงอย่างงึกงัก พร้อมกับภาวนาขอให้เขาไม่สนใจและเดินผ่านเธอไปเหมือนกับอากาศธาตุที่ไร้ตัวตนไม่ต่างจากในอดีต ที่เขามักจะทำเสมือนเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่ในสายตาของเขา..เธอเอาแต่วอนขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสถานที่แห่งนี้ ให้ช่วยปกป้องและคุ้มครองเธอให้ปลอดภัยจากเงื้อมมือซาตานไร้หัวใจตนนี้!

“รับไปสิ.”เสียงเข้มดุดันทรงอำนาจเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง เตะโด่งความคิดมากมายภายในหัวของเธอให้กระเจิดกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตาในความมืดสลัวสั่นระริก ดอกรักรีบฝืนกลืนความหวาดหวั่นทั้งหมดลงท้อง..ก่อนจะบังคับสายตาของตัวเองเลื่อนไปมองโทรศัพท์ของเธอที่บัดนี้ตกอยู่ในมือของเขา

หมับบบ!! ตึกๆๆๆ!!

และด้วยความกลัวที่มีต่อเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วนั้น จึงทำให้ดอกรักไม่รอช้าที่จะรีบเอื้อมมือไปคว้าเอาโทรศัพท์ในมือเขากลับคืนมา แล้วจากนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรให้มากความ รีบรวบรวมความกล้าทั้งหมดของตัวเอง..ใส่เกียร์หมาก้มหน้าก้มตาวิ่งหนีหางจุกตูดออกไปในทันที

“เด็กไร้มารยาท..!”แต่ยังไม่ทันที่ปลายเท้าเล็กจะได้สัมผัสกับบันไดวนกลางโถงคฤหาสน์ คำพูดต่อว่าในการกระทำไม่เห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่ของเธอก็ดังขึ้น..ทำเอาดอกรักรู้สึกราวกับถูกหอกพุ่งทะลุร่าง! ขาทั้งสองข้างของเธอพลันก้าวไม่ออกฉับพลัน..จนต้องยืนขาสั่นเกาะราวบันไดเพื่อพยุงร่างกายเอาไว้

กึกกก!!!บรรยากาศที่กดดันมหาศาลนี้ทำศีรษะทุยเล็กพลันเย็นวาบ ใบหน้าของเธอในตอนนี้คล้ายกับถูกสาดด้วยน้ำกรด เธอเจ็บปวดจนต้องกำหมัดแน่นและเก็บความไม่พอใจนั้นไว้..จากนั้นก็กัดฟันเอ่ยขอบคุณเขาออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“..ขอบคุณค่ะ..คุณฟาร์..”

“….”ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆกลับมานอกจากความเงียบและความอึดอัดที่แผ่กระจายไปรอบๆตัวของเธอในเวลานี้ สองมือเล็กกระชับชายเสื้อคลุมสีหวานแน่น..เพื่อสกัดกลั้นความประหม่าที่เข้ามาเกาะกุมหัวใจและจิตวิญญาณของเธอ ดอกรักพยายามเรียกสติของตัวเองกลับมาให้ได้มากที่สุด และได้ข้อสรุปว่า..ไม่ควรที่จะอยู่เกะกะในสายตาของเขา! เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็ไม่รอช้าที่จะรีบพากายหยาบไร้วิญญาณของตัวเอง..ระเห็จออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!

ตึกๆๆๆๆ!! แกร๊กกก!!

“หึ…!” เสียงแค่นหัวเราะเยาะในลำคอหนาดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว สายตาคมกริบสุดจะเย็นยะเยือกเหลือบมองไปยังชั้นสองของคฤหาสน์หลังใหญ่..ที่ก่อนหน้านี้มีร่างเล็กวิ่งหนีหางจุกตูดขึ้นไปหลบซ่อนตัวอยู่ภายในห้องของเธอ ไม่ต่างจากในอดีตที่เธอมักจะหดหัวหนีเขาหัวซุกหัวซุนไม่ต่างจากเต่าในกระดองสักนิด! ริมฝีปากสีไวน์ก่ำแสยะยิ้มเย้ยหยัน..ก่อนจะดึงสายตากลับมา แล้วพาตัวเองตรงไปยังบาร์เครื่องดื่มประจำคฤหาสน์หลังใหญ่ แล้วหยุดใช้ความคิดเพียงชั่วครู่..ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบขวดแชมเปญรสเลิศ ที่ประดับอยู่บนชั้นบนสุดมานานหลายปี..เพื่อมาเปิดลิ้มลองรสชาติของมันในค่ำคืนนี้!

กึกก!!

“หอมใช้ได้…แต่ไม่รู้ว่ารสชาติแท้จริงจะหอมหวานสมกับที่รอคอยมานานรึเปล่า..หึ..!”

😵‍💫😵‍💫