ตอนที่ 25 คนอื่นทำไม่ได้ แต่ฉันทำได้!

“ผมทำเองได้ ขอบคุณนะ”

เสียงของหลินเซียวดังขึ้น

“…อืม!”

ฉินหว่านชิวถอนหายใจ

ความจริงแล้วเธอเกิดความรู้สึกโหวงๆ ขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

……

ตกดึก

หลังจากที่หลินเซียวทำการฝังเข็มรอบแรกเรียบร้อยแล้ว ผ่านไปไม่นานเขาก็ฝังเข็มอีกครั้ง

เวลาห่างกันไม่นานนัก คนปกติไม่สามารถจัดการได้แน่นอน

แม้แต่หลินเซียวเองก็ยังลำบากเล็กน้อย

แต่ตอนนี้ ความต้องการที่จะลุกขึ้นยืนให้ได้มีมากเหนือสิ่งอื่นใด

ดังนั้นแม้จะต้องทนทรมาน เขาก็จะต้องรีบทำการรักษามันให้ได้

“เห้อ!”

หลินเซียวเก็บเข็มเงินไว้ที่เดิม และถอนหายใจออกมายาวๆ

ทั้งตัวของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

“ไม่ได้ออกกำลังกายมาสองปี ร่างกายแย่มากจริงๆ ”

หลินเซียวยืนมือออกไปจับหัวเข่าก่อนจะพึมพัมกับตัวเอง

“อืม…”

เมื่อหลินเซียวกำลังเตรียมตัวพักผ่อนอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังขึ้น

เป็นเสียงของผู้หญิงที่มีสเน่ห์มาก

ราวกับ…

เมื่อฟังแล้วทำให้ต้องหน้าแดงรามไปยันหูกันเลยทีเดียว

เรื่องของสองสามีภรรยา หลินเซียวไม่อยากจะยุ่ง

แต่เสียงนี้มันคล้ายกับเสียงของฉินหว่านเซียวเสียมากกว่า

หลินเซียวขมวดคิ้ว เขาเข็นรถเข็นออกจากประตูห้องเบาๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ห้องของฉินหว่านชิว

ห้องนอนของฉินหว่านชิวอยู่ข้างๆ ห้องของหลินเซียว

เพราะฉินหว่านชิวดูแลหลินเซียวมาโดยตลอด ดังนั้นเธอจึงพักห้องที่ไม่ไกลกับเขามาก

หลินเซียวยิ่งเข้าใกล้ห้องของฉินหว่านชิว เสียงยั่วยวนนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

“ไม่ใช่แล้ว!”

เมื่อหลินเซียวตั้งใจฟังดีๆ แล้วก็รู้สึกว่าเสียงของฉินหว่านชิวเหมือนกับกำลังเจ็บปวดอยู่

“แกร่ก!”

หลินเซียวไม่รอช้า เขารีบเปิดประตูและมุ่งหน้าไปยังเตียงของเธอ

ฉินหว่านชิวที่สวมชุดนอนสีฟ้าอยู่บนเตียงทำให้เธอรูปร่างเธอดูสวยงามขึ้นไปอีก

แต่ในตอนนั้นเธอกลับนอนขดตัวกุมมือไว้ที่หน้าท้องอยู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ส่งเสียงร้องออกมาตลอดเวลา

บนหัวเตียงมีชาน้ำตาลทรายแดงเหลืออยู่ครึ่งแก้ว

หลินเซียวเมื่อเห็นอย่างนั้นจึงรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

ฉินหว่านชิวเจ็บท้องมาก ขนาดที่มีคนเข้ามาในห้องเธอยังไม่รู้เลย

“อืม…”

ฉินหว่านชิวกัดฟัน พยายามอดทนกับความเจ็บปวด

“หว่านชิว”

จู่ๆ มือของฉินหว่านชิวก็ถูกมือใหญ่แสนอบอุ่นกุมเอาไว้

มือนั้นทั้งใหญ่และอบอุ่น ทำให้เธอรู้สึกสบายขึ้นมาก

“หลินเซียว คุณ คุณมาได้ยังไง ออกไปเลยนะ!”

ฉินนหว่านชิวลืมตามามองเขาและร้องออกมาด้วยความตกใจ

“อย่าขยับ เดี๋ยวก็จะหายปวดแล้ว”

หลินเซียวจับมือเล็กๆ ของเธอเอาไว้เพื่อหาจุดเหอกู่ เขานวดเบาๆ

“หลินเซียวไม่ได้ผลหรอก”

“จุดแก้ปวดพวกนี้ฉันลองนวดหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่ได้”