04 ไอ้พี่เคลิ้มบ้า

“นิ่มแค่คิด แค่จินตนาการภาพค่ะ ไม่ได้มโนสักหน่อย” ฉันเบ้ปากใส่พี่เคลิ้ม

อะไรนิดอะไรหน่อยก็ว่าแต่ฉันมโน

“แล้วจินตนาการกับมโนไม่เหมือนกันหรือไง มึงนี่เริ่มเพ้อเจ้อหนักนะอ้วน ควรไปเช็กสมองบ้างนะ”

“พี่เคลิ้ม! นิ่มจะโกรธพี่แล้วนะ” ฉันหันไปหน้าบึ้งใส่เขา

“กูต้องง้อไหม” พอเขาพูดแบบนี้ฉันก็ไม่พูดอะไรออกไปอีก ฉันเงียบแล้วหันมองออกนอกกระจก

นอกจากครอบครัวของฉัน มันก็ไม่มีใครง้อฉันอยู่แล้วแหละ ฉันมันไม่ได้มีความหมายกับใครขนาดนั้น

จากนั้นภายในรถก็เงียบลงไม่ได้มีเสียงถกเถียงอะไรออกมา

หลายนาทีต่อมา…

“หิวข้าวไหม” พี่เคลิ้มมันถามขึ้นมา แต่ฉันเงียบไม่พูดอะไรออกไป

“อ้วน”

“ไม่พูดก็ไม่ต้องพูด แต่กูหิวข้าว จะแวะแดกละ” พี่เคลิ้มทำทีชะลอรถ แต่ฉันก็ยังเฉย

“อยากแดกไร” แล้วเขาก็ถามฉันอีกครั้ง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาบอกเองว่าไม่พูดก็ไม่ต้องพูด

“…” แล้วจำเป็นอะไรที่ฉันต้องพูด

“พี่มึงบอกมึงชอบแดกโตเกียว กูมีเจ้านี้อร่อย อยากแดกไหม” ยังจะถามอีก ไอ้พี่บ้านี่มันจะถามบ้าอะไรนัก

แล้วมารู้ดีอีกฉันชอบโตเกียว

“ถ้ามึงไม่ตอบกู มึงจะพลาดโตเกียวเจ้าอร่อยมากอ้วน” ไอ้พี่เคลิ้มยังคงพูดต่อ

และการที่พี่เคลิ้มทำแบบนี้มันทำให้ฉันเข้าใจว่าเขาง้อฉันอยู่

“นี่คือวิธีการง้อของพี่เหรอ” ฉันหันไปมองหน้า

หลงตัวเองอีกละนุ่มนิ่ม มโนว่าตัวเองเป็นนางเอกนิยายอีกแล้ว

“เออ กูง้อ เลิกงอนกูได้แล้ว”

ตึก ตึก ตึก!!!

หัวใจนุ่มนิ่มคนนี้เต้นแรงมาก ไอ้พี่เคลิ้มมาพูดอะไรแบบนี้เนี่ย ตอนแรกฉันคิดว่ามันจะด่าฉันซะอีก

ไอ้ที่หัวใจฉันเต้นแรงแบบนี้มันเพราะอะไรกัน

หรือว่า…

“ทำไมหน้ามึงแดงอ้วน วันนี้ตากแดดเหรอ” พอรถจอดติดไฟแดง ไอ้พี่เคลิ้มก็กดเปิดไฟหาอะไรสักอย่างที่อยู่ในช่อง จากนั้นก็หันมามองหน้าฉัน

“อือ อื้อ” ฉันส่งเสียงออกไปแล้วเอามือมาจับที่แก้มทั้งสองข้าง

เป็นบ้าอะไรทำไมมันแดง วันนี้แทบไม่ได้โดนแดดเลย

“หรือว่าเบาหวานความดันจะขึ้นรึเปล่าวะ” ไอ้พี่เคลิ้มพูดพร้อมกับยื่นมือมาแตะที่หน้าผากฉัน

“ไอ้พี่บ้า!” ฉันปัดออกทันที ไอ้บ้านี่มาหาว่าฉันความดันขึ้น แล้วความดันขึ้นอะไรมาแตะหน้าผาก

ถึงฉันจะอ้วน แต่ฉันยังไม่มีโรคแทรกซ้อนเถอะ

เอ๊ะ!!! หรือว่ามี?

“เอ้า ด่ากูทำไมเนี่ย กูอุตส่าห์เป็นห่วง”

“เป็นห่วงก็ไม่ต้องมาวินิจฉัยล่วงหน้าก็ได้ไหม นิ่มไม่ได้อ้วนขนาดนั้น ชิ”

“เอ้า กูจะรู้เหรอ เผื่อว่าความดันขึ้นกูจะได้พาไปหาหมอไง”

“เลิกพูดเลยพี่เคลิ้ม ไฟเขียวแล้ว”

“สรุปกินไหมโตเกียว” ไอ้พี่เคลิ้มออกรถและหันมาถามฉัน

“ไม่เอา ดึกแล้วเดี๋ยวอ้วน”

“แดกโตเกียวเพิ่มไปอีกนิดหุ่นมึงก็คงไม่เกินกว่านี้หรอก”

“พูดมาก ๆ เดี๋ยวนิ่มจะลดความอ้วนละ น่ารำคาญเรียกอยู่ได้ อ้วน ๆ”

“อย่าเลย”

“ทำไม กลัวนิ่มสวยแล้วมีคนมาจีบนิ่มเหรอ” ฉันหันมองหน้าพี่เคลิ้ม

“เปล่า กูแค่กลัวร้านที่มึงไปเป็นลูกค้าประจำจะเจ๊งถ้าขาดมึง” ดูปากมันสิ ดูคำที่เพื่อนพี่ชายของฉันพ่นออกมา

“ไอ้พี่เคลิ้ม…” ฉันขมวดคิ้วใส่เขาอีกครั้ง

“ไม่ต้องลดหรอก แบบนี้ก็น่ารักดี”

ตึก ตึก ตึก!!!!!

นั่นไง… ไอ้พี่เคลิ้มทำหัวใจดวงน้อย ๆ ของนุ่มนิ่มเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว