05 ขอถามจริง ๆ เถอะ

“คุยกับพี่เคลิ้มแล้วนิ่มโดนด่าตลอดเลย เอะอะด่า เอะอะว่า อะไรนักก็ไม่รู้ แล้วนิ่มก็บอกไว้เลยว่านิ่มไม่สนใจพี่เคลิ้มหรอก ไม่ต้องมาแอบชอบนิ่ม นิ่มไม่ชอบนักเลง” ฉันพูดจบก็หันหน้าออกไปทางกระจกพร้อมกับกอดอกเชิด ๆ

“มึงนี่มันพูดไม่รู้เรื่อง หรือมึงพูดไม่รู้เรื่องกันแน่วะ กูเริ่มจะปวดประสาทกับมึงแล้ว”

“แล้วจะมายุ่งกับนิ่มทำไมล่ะ นิ่มอยู่ของนิ่มดี ๆ ก็ดีอยู่แล้ว แต่นี่พี่เล่นมาหานิ่มที่คณะ พรุ่งนี้ชีวิตของนิ่มต้องวุ่นวายแน่ ๆ” ฉันหันมาโวยวาย ในขณะที่พี่เคลิ้มเลี้ยวรถจอดที่หน้าร้านข้าวหมูแดงหน้าปากซอยบ้านฉัน

“จะสนใจทำเหี้ยอะไร ถ้าพวกไหนมันวุ่นวายมึงก็ด่าแม่งเลย ปากมึงหัดด่าคนอื่นบ้างไม่ใช่ร้องเอาแต่ใจแต่กับพี่ ๆ ของมึง แคร์แม่งแต่คนอื่น เสือกไม่แคร์ความรู้สึกตัวเอง อ้วนแล้วยังโง่”

“งั้นนิ่มเริ่มด่าพี่ก่อนเลยแล้วกันนะ ปากหมา ด่าเก่ง ตัวอันตราย จุดบ่อเกิดของความวุ่นวาย อยู่ที่ไหนก็มีปัญหาผู้หญิงตลอด”

“ก็กูหล่อ ใคร ๆ ก็อยากห่อกูกลับบ้าน” พี่เคลิ้มมันยกยอตัวเอง แล้วก็ดับเครื่องยนต์และลงจากรถ

“แต่นิ่มคนนึงที่ไม่อยากห่อ ขี้เกียจฟังคำบ่น ขี้หูเต้นระบำไปหมด” ฉันบอกและลงจากรถเช่นกัน

“ถามกูก่อนไหมว่ากูอยากห่อตัวเองให้มึงรึเปล่า”

“ก็คงอยากห่อแหละ งั้นจะมาส่งที่บ้านทำไม” ฉันเบ้ปากแล้วก็เดินเข้ามาในร้าน

“มึงควรเลิกอ่านนิยายบ้าบอของมึง” ไอ้พี่เคลิ้มเดินตามฉันมา

“อย่ามายุ่ง นั่นมันความสุขของนิ่ม พี่เลิกบ่นแล้วพูดมาว่าจะกินอะไร”

“แดกเหมือนมึงอะ มึงแดกอะไรกูก็แดกแบบนั้น” ไอ้พี่เคลิ้มตอบแล้วก็ล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมากด

“แดกเดิกอะไรพูดจาไม่เพราะเอาซะเลย บอกไว้เลยนะว่าถ้าจะมาเป็นน้องเขยของพี่ตั้มพี่ตามต้องพูดเพราะ ๆ ไม่งั้นไม่ผ่านนะจ๊ะ” ฉันยักคิ้วใส่พี่เคลิ้ม

“เดี๋ยวถ้ากูเจอมึงรอบหน้า จะหาซื้อยาลดความมโนมาให้ สต่งสติของมึงมันไปหมดแล้ว” ไอ้พี่เคลิ้มว่าฉันและยังคงก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือต่อ

“ชิ ว่าคนอื่นไม่ดูสติตัวเองเล้ย…ลุงคะเหมือนเดิมค่า” ฉันพึมพำใส่คนตรงหน้า แล้วก็ตะโกนบอกลุงเจ้าของร้าน ซึ่งนี่คือหนึ่งในเจ้าประจำของฉัน ลุงจะรู้ว่าฉันกินอะไร เพราะทุกครั้งที่มาฉันก็สั่งเมนูเดิม

“เรื่องของแดกนี่แหกปากเก่ง” ไอ้พี่เคลิ้มเหลือบสายตาขึ้นมามองฉันแล้วก็ส่ายหัวใส่

“ขอถามจริง ๆ เถอะพี่” ฉันเอามือทั้งสองข้างวางที่โต๊ะแล้วก็จ้องหน้าพี่เคลิ้มแบบจริงจัง

“อะไร?” พี่เคลิ้มขมวดคิ้ว

“คือเป็นไรกับนิ่มมากปะ ทำไมต้องด่า นี่เวลาพี่อยู่กับผู้หญิงพี่เป็นแบบนี้แล้วผู้หญิงโอเคได้ไง” ฉันจ้องหน้ารอคำตอบ

“กับผู้หญิงเวลาจะล่อกูพูดดีด้วย แต่กับมึงกูไม่คิดจะล่อ กูจะป้อให้เสียเวลาทำไม” พอตอบฉันแล้วก็ยักคิ้วใส่ฉันก่อนจะก้มลงไปกดโทรศัพท์มือถือของตัวเองเหมือนเดิม

“เบิ๋ดคำสิเว่า” ฉันพูดภาษาถิ่นฐานบ้านเกิด

“ภาษาอะไรของมึง แปลด้วยกูฟังไม่ออก”

“ภาษาบ้านเกิดแม่ของนิ่ม แล้วก็ไม่แปลด้วย คร่านเว่า”

“โอเค ไม่แปลก็ไม่แปล แต่อย่าพูดอะไรที่กูฟังไม่ออกอีก กูปวดประสาท”

“ย่านเฮาล่อด่าแม่นบ่”

“อ้วน… เดี๋ยวมึงจะโดน” พี่เคลิ้มเริ่มชักสีหน้า ส่วนฉันก็เล่นหูเล่นตากวนประสาทพี่มัน

ในที่สุดฉันก็ได้วิธีที่จะทำให้พี่เคลิ้มหัวร้อน

การที่พี่เคลิ้มมันฟังภาษาอีสานไม่ออก ถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับฉันที่จะเอาไว้หลอกด่าคนปากหมาเยี่ยงเพื่อนของพี่ชายคนนี้

“ได้แล้วหนูนุ่มนิ่ม ลุงทำให้พิเศษเลยนะ ว่าแต่นี่ใครล่ะ แฟนหนูเหรอ” ลุงเจ้าของร้านเอาข้าวมาวางที่โต๊ะให้ฉัน แล้วจากนั้นก็ถามถึงสถานะของผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับฉัน

“ไม่ใช่แฟนค่ะลุง เขาเป็นเพื่อนของพี่ตั้มกับพี่ตาม พอดีวันนี้คนขับรถที่บ้านไปทำธุระกับแม่ ส่วนพี่ชายทั้งสองก็ติดกิจกรรมที่มอ เพื่อนของพี่ชายก็เลยอาสามาส่งจ้ะ” ฉันพูดจบก็ฉีกยิ้มให้ลุงเจ้าของร้านข้าวหมูแดง

“อ่อ เป็นแบบนี้นี่เอง ลุงก็นึกว่าหนูนุ่มนิ่มจะมีแฟนแล้ว”

“หุ่นแบบนิ่มใครจะเอาจ๊ะลุง”

“ทำเป็นพูดไป หนูนุ่มนิ่มน่ารัก ลูกชายลุงยังชอบแอบมองอยู่บ่อย ๆ” ลุงเจ้าของร้านพูดถึงลูกชาย

ซึ่งหน้าตาเป็นยังไงก็ไม่รู้ ฉันไม่เคยเห็นหรอก

“ลุง… ข้าวหมูแดงห่อนึงจ้า” เสียงของลูกค้าตะโกนเรียก

“งั้นลุงไปขายข้าวต่อก่อนนะหนูนุ่มนิ่ม” ลุงพูดแล้วเดินออกไป ฉันก็เลยไม่ได้คิดจะถามถึงลูกชายที่ลุงพูดถึง