ตอนที่ 1
หนี้สวาท_1 : สินค้า
November 4, 2026
DEBT LOVE | หนี้สวาท SM+
เรียว X เวล
_อีโรติกโรมานซ์_
เรียว
: เจ้าของธุรกิจสีเทาระดับประเทศ สุขุม เย็นชา ไร้ความรู้สึก มีรสนิยมทางเพศค่อนข้างหลากหลาย
เวล
: หญิงสาวตัวน้อย นักศึกษาปีสอง นุ่มนิ่ม โลกสวย ถูกหลอกมาขายเพื่อใช้หนี้หลักล้านให้กับครอบครัว
••••••••••
“ใช้มัน ต่อหน้าฉัน”
“อะ.. อะไรนะคะ!”
“ถ้าเธอไม่เล่นมัน.. ฉันจะเล่นเธอ”
••••••••••
W a r n i n g
นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาความรุนแรง เพศ และการใช้ภาษาค่อนข้างรุนแรง เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป หากมีการคัดลอกหรือนำไปดัดแปลง หากพบเจอจะ ดำเนินคดีตามกฎหมาย! ทันที
หาก‼️พบเจอการคัดลอกนิยาย สามารถแจ้งได้ที่
👉🏻FACEBOOK อะพอลโล่ พลูโตไม่มีไดโนเสาร์ 👈🏻
ฝากกด ถูกใจ🤍 คอมเมนต์ 💬 กันเยอะๆนะคะ
ทุกหัวใจ ทุกคอมเมนต์ คือกำลังของคนเขียนค่ะ เป็นเเรงขับเคลื่อนให้ไรท์มีแรงสรรสร้างนิยายเรื่องต่อๆไปอย่างเต็มที่เลยค่ะ💗💗💗
เขียน : อะพอลโล่_
เปิดเรื่องเมื่อ 27/7/2565
_______________
คฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้าฉัน ให้ความรู้สึกว่าฉันกำลังมาเยือนถิ่นแวมไพร์ไม่ผิดเพี้ยน… นี่ฉัน คงไม่ได้ทะลุมิติข้ามภพข้ามทวีปมาจ๊ะเอ๋กับแวมไพร์ที่นอนหลบแสงอยู่ในโลงหรอกใช่ไหม.. ก็ฉันมาตามโลเคชั่นที่ได้รับมานี่ แถมฟ้าฝนก็ช่างเป็นใจ นี่ถ้าฟ้าฝ่าอีกนิดแวมไพร์โผล่เลยนะเนี่ย
ปัง!!
“กรี๊ดดดด!!” อะไร! อะไร!!! ฉันก้มตัวลงนั่งยองๆกับพื้น ยกมือป้องหัวตัวเอง
“อยากตายหรือไง!”
“ไม่อยากค่าาา เวลยังไม่อยากตาย!!”
หมับ! พลันเสียงตอบของฉันสิ้นสุด แรงฉุดกระชากจากไหนไม่รู้ก็กระตุกตัวฉันขึ้น แล้วโลกก็หมุนตลบ พร้อมกับรู้สึกถึง.. เสียงของหัวใจ
ฉันลืมตาก่อนจะเงยหน้า ก็เห็นว่าเป็นชายปริศนาที่กำลังอุ้มฉันอยู่ แล้วประเด็นคือหล่อมากกกกกกก ดวงตาสีน้ำข้าว สันจมูกโด่งสวย ไรหนวดบางๆ ใจเอยใจบางมาก หัวใจเต้นแรงคูณร้อยไปอีก แต่ไอ้ที่ถูกอุ้มอยู่เนี่ยคงเพราะฉันตกใจแรงไปจนเขาสมเพชเวทนาละมั้ง
“อึ่ก~”
“เธอ.. เป็นใคร?”
“ฉะ ฉัน ฉันชื่อ เวล เป็นนักศึกษาปีสอง มหาวิทยาลัยเอแบค สัดส่วน 36 24 35 สะ..โสด! ไม่เคยผ่านมือชายใด คุณคือคนแร๊กกกก! เวลกลัวแล้วค๊าาาาาา”
เสียงดังเมื่อกี้ยังคงสะท้อนอยู่ในโสตประสาท คนตัวเล็กเลยยังสั่นคลอนด้วยความกลัว ขณะร่างสูงขมวดคิ้วหนาเป็นปมอย่างไม่ต้องพยายามสังเกต เขาจ้องมองร่างเล็กที่สวมชุดนักศึกษากระโปรงสั้นจิ๊ดริ๊ดเท่าแก้มก้นที่ตัวสั่นหงึกหงักอยู่ในอ้อมกอดของเขา
เปรี้ยง!!!!
“กรี๊ดดดด!!” เวลกรีดเสียงลั่น แต่ร่างสูงยังคงยืนนิ่ง แต่สีหน้าก็กำลังแสบแก้วหูกับเสียงของหญิงสาวที่เขาอุ้ม
“…น่ารำคานชะมัด”
“อย่าเพิ่งรำคานเลยค่ะ อยู่กับเวลก่อนนะ เวลไม่ชอบเสียงฟ้าฝ่าที่สุด”
“…..”
“นะคะ คุณ..” แต่เพราะสายตาอ้อนวอนของหญิงสาวตัวเล็ก ร่างสูงทำได้แค่ถอนหายใจก่อนจะมองไปรอบๆราวกับเช็คอะไรบางอย่าง แล้วจู่ๆก็ปล่อยฉันลง
“ยืน”
“ไม่ยืนได้ไหม..” น้องเวลคนนี้ยังเกาะคุณเขาเป็นลูกลิงอยู่เลยค่ะ
“หนัก”
“..เวลหนักแค่45เองนะ สูง167 ผู้ชายกล้ามโตตัวสูงอย่างคุณ ..ร่างกายของเวลไม่น่าทำให้คุณรู้สึกหนักได้นะคะ”
“ลงไป” ไม่ได้ผลสินะ.. ไม่มีน้ำใจเลยอะ ตัวสูงหน้าหล่อซะเปล่า..
ฉันลงยืนด้วยสองเท้าของฉันนี่แหละ รอบๆบรรยากาศน่ากลัววังเวงมาก ทั้งเปลี่ยว ทั้งฟ้าร้องฟ้าแล่บ เอาไงดี.. หรือจะถามเขา? ตั้งแต่เดินมาก็ไม่เห็นใครสักคน ถามเลยก็เเล้วกันตรงนี้ไม่มีใครนอกจากเขาแล้วนิ
“นี่.. ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”
“…อะไร”
“คือ ..เวลกำลังจะเข้าไปที่คฤหาสน์นั่นค่ะ แต่ว่ามันลึกลับซับซ้อนมาก หาทางเข้าไม่เจอ คุณพอจะรู้ไหม” ร่างสูงมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็เหมือนจะพิจารณาเพราะอะไรก็ไม่รู้
“เดี๋ยวพาไป”
“คุณรู้จริงๆด้วย! ขอบคุณนะคะ!”
เวล นักศึกษาปีสองอย่างที่เธอกล่าวอ้าง เดินตามร่างสูงผมสีเทาละมุนสายตา ผิวขาวๆ และกลิ่นตัวหอมๆ~
“คุณตัวหอมจังนะคะ”
“เป็นผู้หญิงประเภทไหนเที่ยวดมกลิ่นผู้ชายแปลกหน้าแบบนี้”
“ก็คุณตัวหอมจริงๆนิ คุณต้องรวยมากแน่ๆเลยใช่ไหมล่ะ เวลเคยอยู่ในกลุ่มของคนรวยๆ พวกเขายอมทุ่มเงินหลายบาทเพื่อซื้อน้ำหอมแพงๆ แล้วก็ตัวหอมเหมือนคุณเลย”
กึก! แต่อยู่ดีๆเขาก็หยุดเดินแล้วก็หันมามองหน้าฉัน ใช้สายตาราวกับตำหนิติเตียนกัน นี่ฉันพูดอะไรผิดไปงั้นเหรอ?
“..ตั้งใจมาที่นี่สินะ”
“ใช่ค่ะ มีคนบอกว่าถ้ามาที่นี่ เวลจะจ่ายหนี้ที่พ่อกับแม่เวลติดไว้ทั้งหมดได้ภายในระยะเวลาไม่นาน”
“…..”
“ว่าแต่ ที่นี่ทำได้แบบนั้นจริงๆเหรอคะ?”
“ได้.. ทุกคนที่เข้ามาที่นี่ ก็ใช้หนี้กันได้ทั้งนั้น”