หนี้สวาท_2 : ไม่ใช่ความฝัน

“เธอเป็นสินค้า.. ของฉัน”

ไม่ ไม่ ไม่จริง!!! เฮือก!!! ฉันสะดุ้งตื่น แล้วก็พบว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ เฟอร์นิเจอร์หรูหราในห้อง ย้ำเตือนว่าเมื่อกี้ไม่ใช่ฝันร้ายอย่างที่ฉันคิด

เพี้ยะ! ก่อนจะตบหน้าตัวเองเพื่อย้ำความมั่นใจ

“เจ็บ!”

“ไม่ใช่ความฝันหรอก” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นมา ต้นตอของเสียงอยู่ที่มุมห้องส่วนหัวเตียง คุณเรียวนั่งอยู่พร้อมกับกระดกเครื่องดื่มสีเหลืองอำพันแล้วมองหน้าฉัน

“..แปลว่าพ่อกับแม่”

“ถ้าอยากจะเป็นลูกที่ดี ก็ทำงานใช้หนี้แทนซะ”

“ไม่! เวลไม่ได้มาที่นี่เพื่อขายตัวนะคะ!”

“ต่อให้เธอกระโดดลงหน้าผาไป ก็เปลี่ยนความจริงเรื่องนี้ไม่ได้”

“…..”

“เธอถูกขายให้ฉัน ส่วนเรื่องเอกสารนั่น” เขาชี้ไปที่โต๊ะ มันคือซองเอกสารแจกแจงหนี้ที่ฉันหอบมา และเอกสารที่เตรียมพร้อมจะทำงานหากที่นี่ต้องการฉันจริงๆ “ก็แค่เรื่องที่แต่งขึ้น”

“คุณ คุณว่ายังไงนะคะ?”

“เธอเรียนที่เอแบค?”

“…ค่ะ” คุณเรียวก้มมองนาฬิกาข้อมือ แล้วก็มีเสียงรถเหมือนกับกำลังเข้ามาที่นี่

“คุณถามทำไมละคะ?”

“เสื้อผ้าของเธอ ชุดนักศึกษารวมกระทั่งของใช้ส่วนตัว ฉันจัดการให้หมดแล้ว”

“เดี๋ยว ช่วยอธิบายหน่อยค่ะ เวลงงไปหมดเเล้วนะ”

เรียวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ส่วนสูงของเขามีส่วนทำให้คนตัวเล็กอย่างเวลในตอนนี้ เริ่มมีความกลัว เพราะเธอรู้แล้วว่าเธออยู่ตรงนี้ ที่นี่เพราะอะไร ร่างบางถดตัวถอยจนหลังติดกับหัวเตียงไซส์ใหญ่

“เธอเรียนที่เดียวกับฉัน พรุ่งนี้ไปมหาลัยพร้อมกัน และหน้าที่ของเธอ”

“…อึ่ก~”

“คือมาหาฉันทันทีที่ฉันเรียกใช้”

“!!!!!”

“ส่วนกุญแจมือ… เอาติดตัวไปทุกที่ เพราะเธออาจได้ใช้มันแม้กระทั่ง ตอนอยู่มหาลัย”

“บ้าอะ! ไม่จริงหรอก! พ่อแม่ที่ไหนจะขายลูกตัวเองละ! เวลไม่เชื่อค่ะ เวลจะกลับไปถามพ่อกับแม่!”

“ถ้าพ่อแม่เธอบอกว่าให้มาที่นี่ ก็ไม่มีอะไรชัดเจนไปกว่านี้แล้ว”

“!!!!” คุณเรียวยืนมองหน้าฉัน ก่อนจะโยนการ์ดอะไรสักอย่างให้กัน มันมีสองใบ คีย์การ์ดห้องอันนึงส่วนอีกอัน… คือเอทีเอ็ม..

“เธอมีสิทธิ์กดเงินในนั้นได้ทุกบาททุกสตางค์ แต่ถ้าเธอใช้มัน.. เธอต้องคืนเงินฉันด้วยตัว”

“……”

“วงเงินสูงสุด”

“……” ร่างบางกลืนน้ำลาย

“ไม่อั้น”

“คุณกำลังล่อลวงเวลสินะ ไม่มีคนฉลาดที่ไหนยื่นเงินให้คนแปลกหน้าใช้แบบอันลิมิตแบบนี้หรอก! แถมการคืนเงินด้วยวิธีแบบนั้น…”

“เธอไม่ใช่คนแปลกหน้า”

“!!!!”

“ฉันไม่ชอบให้สินค้าของฉันทรุดโทรม เธอต้องใช้ร่างกาย เพราะงั้น.. ช่วยดูแลให้ดีด้วย”

“เพราะถ้าดูแลเองไม่ได้..” เรียวเดินเข้าหาเวลที่นั่งขดตัวเล็กเท่าก้อนตุ๊กตา เขาก้มลงในท่าล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนคนตัวเล็กรีบยกผ้านวมกั้นอาณาเขตระหว่างใบหน้า

พรึ่บ!

“ฉันจะเข้าไปดูแลเอง”