ตอนที่ 3
หนี้สวาท_3 : อยากรู้ อยากลอง
November 4, 2026
“จะทำอะไรคะ!”
“กำจัดขนค่ะ”
“มะ ไม่ต้องค่ะ คือเวลทำเองได้!”
“ไม่ต้องอายหรอกค่ะ นี่เป็นหน้าที่ของฉัน”
“แต่ว่า..”
“ไม่เป็นไรคะคุณ สิ่งที่คุณจะได้รับ คือสิ่งที่คุณเรียวเห็นว่าดี”
“!!!”
“มาค่ะ เรามาแว๊กซ์ขนกัน”
“แค่นี้ก็จะไม่มีให้แว๊กซ์แล้วค่ะ><“
“ไม่มีเลยเหรอคะ? หรือมีนิดเดียวก็ปล่อยไว้ไม่ได้ค่ะ คุณเรียวชอบความเรียบร้อย” นี่เราอยู่ในจุดพูดเรื่องกำจัดขนได้แบบ หน้าซื่อตาใสขนาดนี้เลยเหรอ? มันไม่ควรเป็นอย่างนี้สิ เวลพยายามทำความเข้าใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น กับสถานการณ์ตรงหน้า แล้วก็เหตุผล หยิบตรงนั้นชั่งตวงตรงนี้ ผลสรุปที่ได้ก็คือ
“ไม่ได้ค่ะ ของแบบนี้.. ใครเขาให้คนอื่นทำกันคะ!”
“เยอะแยะไป ตามคลินิก จะขนบนขนล่างเขาก็รับทำทั้งนั้น” เสียงผู้หญิงหน้าตาสวยสุดๆผุดขึ้นมา เธอเดินอยู่กับผู้หญิงอีกคนที่ผิวขาวโบ๊ะ ขาวเกินคำว่าขาวอมชมพู ขาวแบบจะขาวอมฟ้าอยู่แล้ว
“น้าพีมือเบากว่าเยอะ ทำซะเถอะ.. เดี๋ยวคุณเรียวจะหงุดหงิดเอา” ก่อนจะเดินผ่านหน้าฉันกับแม่บ้านไป ที่นี่มีแต่คนสวยๆก็จริง.. แต่พอรู้ว่าสวยเพราะอะไร สวยไปเพื่ออะไร ฉันก็รู้สึกไม่อยากจะสวยขึ้นมาทันที
“มาค่ะ เราเสียเวลาไปเยอะแล้ว”
“น้าคะ”
“ค่ะ”
“คือ คือถ้าคุณเรียวจะเช็คนี่ เช็คอะไรบ้างเหรอคะ?”
“ทุกอย่างและทุกซอกทุกมุม”
“….” ร่างบางกลืนน้ำลาย
“แล้ว.. หลังจากนั้นละคะ?”
“ก็อยู่ที่คุณเรียวจะตัดสินใจ ระหว่างส่งคุณให้กับลูกค้าวีไอพี หรือเก็บคุณไว้เล่นซะเอง”
“….”
“ซึ่งที่ผ่านมา.. คุณเรียวส่งทุกคนให้คนวีไอพีทั้งหมด”
“..เขาไม่มีแบบ กั๊กเก็บไว้เองเหรอคะ?”
“ถ้าชั่วคราวก็มี แต่ถ้าเป็นตัวเป็นตน ไม่เคยค่ะ”
“….”
“อยากเป็นผู้หญิงของคุณเรียวเหรอคะคุณ?”
“โน้ว! โนเลยค่ะ ไม่อยากเป็นค่ะ แล้วเวลก็ไม่อยากเป็นสินค้าให้ลูกค้าวีไอพีคนไหนด้วย”
“….”
“…เวล ถูกหลอกมาค่ะ หลอกมาใช้หนี้” ร่างบางเสียงเบาทันที เธอยืนนิ่งพลางเม้มปาก น้าพีแม่บ้านประจำที่นี่ถอนหายใจก่อนจะมองเวลอย่างเอ็นดู
“…ไม่เป็นไรนะคะ คุณเรียวนะ ไม่ได้โหดร้ายอย่างที่คุณคิด”
“ไม่โหดร้ายยังไงละคะ ..คุณเขานะ ค้ามนุษย์เลยนะคะแบบเนี่ย”
“จริงๆกับคุณเรียวจะใช้คำนั้นมันก็พูดได้ไม่เต็มปาก อันนี้ไม่ได้เข้าข้างนะ แต่คุณเรียวนะ ถึงจะพูดอะไรๆที่ทำให้คุณรู้สึกว่าไม่มีหัวใจ แต่ทุกครั้งก่อนจะส่งผู้หญิงที่มีออกไป คุณเรียวจะถามความสมัครใจก่อนเสมอ”
“..จริงเหรอคะ?”
“ไม่มีฉาก ฉุดกระชาก หรือฉากโหดร้ายแบบในละครหรอกนะคะ พูดไปคุณอาจจะไม่เชื่อ แต่ถ้าคุณเรียวไม่ใช่คนดี.. พวกคนอื่นๆคงไม่ซื่อสัตย์และยอมทำตามที่คุณเรียวสั่งทุกอย่างหรอกค่ะ”
“….” ก็ฉุดคิดอยู่นะ เพราะตั้งแต่เข้ามา คำพูดคำจาของผู้หญิงในห้องนั้น ก็ดูเคารพและพร้อมดูแลคุณเขาในทุกด้านจริงๆ ร่างบางยืนคิดอยู่นาน จนอยากจะรู้อะไรบางอย่างเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง
“น้าพีคะ.. ผู้หญิงในห้องนั้นนะ มีคนที่แบบ รับใช้คุณเรียวแบบ.. แบบนั้น.. หรือเปล่าคะ?”
“มีค่ะ แค่คนเดียว”
“คนเดียว? จากเก้าคนเหรอคะ?” เรื่องจริงหรือเนี่ย
“ค่ะ ตอนนี้คุณพริม ดูแลและรับใช้คุณเรียวในทุกๆเรื่องมากกว่าคนอื่นๆ”
“…คนไหนคะ คุณพริมที่ว่า”
“คนที่ดูสวยและใจดีที่สุด ถ้าคุณเคยเจอครบทั้งเก้าคนแล้ว คุณคงเดาได้ไม่ยาก”
“….” ใช่ เดาไม่ยากเลย ต้องเป็นคนที่จูงมือฉันเข้าห้องนั้นแน่ๆ หลังจากรู้เรื่องที่อยากจะรู้ เวลยังคงมีสีหน้ากังวลกับทุกสิ่ง ยังมีอีกหลายคำตอบที่เธอต้องการ
“อ้าว น้าพีคะยังไม่พาเวลไปเตรียมตัวอีกเหรอคะ? ถ้าช้าคุณเรียวจะหงุดหงิดเอานะ พรุ่งนี้คุณเรียวต้องไปมหาลัยด้วย” เพิ่งพูดถึงเมื่อกี้แท้ๆ เจ้าตัวก็โผล่มาแบบรู้จังหวะจริงๆ
เวลมองพริมที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีสุภาพและมีรอยยิ้มบาง เธอหยุดอยู่ตรงหน้าฉันพอดีแล้วส่งยิ้มบางๆให้
“ไปเตรียมตัวได้แล้วนะ”
“…พี่พริมคะ เอ่อ คุณ”
“เรียกพี่ก็ได้”
“…ค่ะพี่พริม คือเวล เวลไม่ทำได้ไหม เวลถูกหลอกมา เวลไม่รู้ว่าที่นี่”
“น้าพีคะ เดี๋ยวทางนี้พริมจัดการเอง น้าไปทำงานของน้าเถอะคะ ไม่ต้องห่วง”
“คะ” น้าแม่บ้านตอบอย่างสุภาพก่อนจะเดินจากไปง่ายๆ ให้ความรู้สึกเหมือนพี่พริมเป็นผู้หญิงหมายเลขหนึ่งของคุณเรียวเลย ก็สวยขนาดนี้ แถมยัง.. ดูใจดีมากจริงๆ
“ไงเรา ยังกลัวใช่ไหม”
“..ค่ะ”
“ทำใจสบายๆ เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง :)”
“ไม่เป็นแบบที่พี่บอกหรอกคะ.. เวลถูกหลอกมาที่นี่เพื่อขายใช้หนี้ให้กับพ่อแม่ แถมคนที่บอกให้เวลมา.. ก็เป็นพ่อแม่ตัวเองไปอีก”
“…..”
“เห็นเวลเป็นสิ่งของหรือไง”
“…ลองพูดกับคุณเรียวสิ ลองเสนอทางแลกเปลี่ยนอย่างอื่นดู เรายังเด็ก พี่ว่าคุณเรียวคงเข้าใจ”