บทที่ 2

บทที่ 2 : ความทรงจำที่หายไป

เสี่ยวชุ่ยทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ใบหน้านองไปด้วยน้ำตา นางมองแผ่นกระดาษที่ถูกทิ้งไว้บนตักของหลินเวยด้วยสายตาตัดพ้อ

"ท่านแม่ทัพ... ทำเช่นนี้อีกแล้วหรือเจ้าคะ? เหตุใดเขาถึงใจร้ายไล่ท่านออกจากจวนอีกแล้ว"

คำว่า 'อีกแล้ว' สะดุดหูหลินเวยอย่างจัง

หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น ในหัวสมองยังคงว่างเปล่าราวกับลานหิมะขาวโพลน นางพยายามนึกให้ออกว่าเจ้าของร่างนี้เป็นใคร เจออะไรมาบ้าง แต่ยิ่งนึกก็ยิ่งปวดหนึบที่ขมับ

"นี่... เจ้าชื่อเสี่ยวชุ่ยใช่ไหม?" หลินเวยสูดหายใจลึก ตัดสินใจถามออกไปตรงๆ "เจ้ากับข้า... เราสนิทกันมากแค่ไหน?"

เสี่ยวชุ่ยเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นนายด้วยความตกใจ "ฮูหยิน... ท่านถามอะไรเช่นนั้นเจ้าคะ? บ่าวรับใช้ท่านมาตั้งแต่ท่านยังเป็นดรุณีน้อย เราเติบโตมาด้วยกัน บ่าวย่อมต้องภักดีต่อท่านยิ่งกว่าชีวิต"

"ดี..." หลินเวยพยักหน้า สีหน้าจริงจังขึ้น "ถ้าอย่างนั้น เจ้าต้องตั้งสติและฟังข้าให้ดี ตั้งแต่ข้าขึ้นมาจากน้ำ... ความทรงจำของข้ามันหายไปหมดแล้ว ข้าจำไม่ได้ว่าข้าเป็นใคร จำไม่ได้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือแม้แต่ผู้ชายใจร้ายคนเมื่อกี้เป็นใคร... ข้าก็จำไม่ได้"

"ฮูหยิน!" เสี่ยวชุ่ยอุทานลั่น ปิดปากแน่น น้ำตาไหลพรากหนักกว่าเดิมด้วยความเวทนา "โธ่... นายหญิงของบ่าว ท่านช่างอาภัพนัก"

"หยุดร้องก่อน เสี่ยวชุ่ย" หลินเวยปรามเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "เจ้าช่วยเล่าให้ข้าฟังที ว่าข้ามาแต่งงานกับเขาได้อย่างไร ดูจากสายตาที่เขามองข้าเมื่อครู่... ดูเหมือนเขาจะเกลียดข้าเข้ากระดูกดำ"

เสี่ยวชุ่ยสูดน้ำมูก พยายามกลั้นเสียงสะอื้น ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวความหลัง

"เดิมที... ท่านคือคุณหนูน้อยตระกูลหลิน บิดาของท่านคือคฤหบดีที่มั่งคั่งที่สุดในเมืองหลวงเจ้าค่ะ แม้ตระกูลจะร่ำรวยล้นฟ้า แต่ก็เป็นเพียงพ่อค้าวานิช ไร้ยศถาบรรดาศักดิ์ ย่อมมิอาจเทียบชั้นกับตระกูลแม่ทัพผู้สูงส่งได้"

"แล้วทำไม..."

"เพราะสงครามชายแดนเมื่อปีก่อนเจ้าค่ะ" เสี่ยวชุ่ยเล่าต่อ "ตอนนั้นกองทัพของท่านแม่ทัพเยว่เฉินขาดแคลนเสบียงอย่างหนัก บ้านเมืองวิกฤต นายท่านผู้เฒ่า... บิดาของท่าน ทราบดีว่าท่านหลงรักท่านแม่ทัพมานานแรมปี จึงได้ยื่นข้อเสนอต่อราชสำนัก จะมอบเสบียงและทรัพย์สินจำนวนมหาศาลเพื่อช่วยกองทัพ แลกกับการให้ท่านแม่ทัพแต่งงานกับท่านเป็นฮูหยินเอกเจ้าค่ะ"

หลินเวยถึงบางอ้อทันที... คลุมถุงชนฉบับเอาเงินฟาดหัวนี่เอง

"มิน่าล่ะ... เขาถึงได้มองข้าเหมือนเห็นกิ้งกือไส้เดือน" หลินเวยพึมพำกับตัวเอง "ไม่ได้รักกันสินะ"

ทันทีที่พูดประโยคนั้น จู่ๆ ความรู้สึกเจ็บแปลบก็แล่นปราดเข้ามาที่กลางอก มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความร้าวรานที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของร่างนี้... รักเขามากสินะ... รักมากจนยอมให้พ่อเอาเงินไปแลกตัวเขามา ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีใจ

หลินเวยก้มมองใบหย่าในมืออีกครั้ง ความรู้สึกขมขื่นตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอ

"แล้วเรื่องที่เขาบอกว่าข้าเรียกร้องความสนใจล่ะ?" หลินเวยถามต่อ พยายามสลัดความรู้สึกเศร้าทิ้งไป "เขาบอกว่าจวนวุ่นวายเพราะข้า... ข้าไปทำอะไรไว้นักหนา?"

เสี่ยวชุ่ยกำหมัดแน่น แววตาเปลี่ยนเป็นความเจ็บแค้น

"ท่านไม่ได้ทำอะไรเลยเจ้าค่ะ! เป็นเพราะพวกนางต่างหาก... อนุภรรยาทั้งสี่คนที่ท่านแม่ทัพรับเข้ามา!"

"สี่คน?" หลินเวยตาโต "เขา... มีเมียน้อยสี่คนเลยเหรอ?"

"เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพจงใจรับพวกนางเข้ามาเพื่อหยามเกียรติท่าน หวังจะกดดันให้ท่านทนไม่ไหวและขอหย่าไปเอง พวกอนุนางพวกนั้นร้ายกาจนัก ต่อหน้าท่านแม่ทัพพวกนางทำตัวอ่อนหวานน่าสงสาร แต่ลับหลังพวกนางรวมหัวกันกลั่นแกล้งท่านสารพัด ทั้งใส่ร้าย ป้ายสี วางกับดัก..."

"เดี๋ยวนะ..." หลินเวยยกมือเบรก "แล้วทำไมข้าไม่ฟ้องเขาล่ะ? ทำไมปล่อยให้เขาเข้าใจผิดว่าข้าเป็นคนก่อเรื่อง?"