บทที่ 3

บทที่ 3 : นางมารร้ายผู้เงียบงัน

หลินเวยก้าวเท้าออกจากเรือนนอน โดยมีเสี่ยวชุ่ยเดินก้มหน้าตามหลังมาติดๆ

ทว่า... ยังไม่ทันจะพ้นเขตประตูเรือน สายตาของนางก็ปะทะเข้ากับกำแพงมนุษย์สีสันฉูดฉาด

สตรีสี่นางในอาภรณ์หลากสี ยืนเรียงหน้ากระดานขวางทางเดินอยู่ราวกับนัดหมายกันมา ใบหน้าของพวกนางถูกแต่งแต้มอย่างประณีตบรรจง แต่รอยยิ้มที่ส่งมานั้นกลับเคลือบแฝงไปด้วยความสะใจอย่างปิดไม่มิด

"อ้าว... พี่หญิง"

สตรีผู้ยืนอยู่ตรงกลางในชุดสีขาวบริสุทธิ์ดูบอบบางราวกับกิ่งหลิวลู่ลม ก้าวออกมาข้างหน้า นางคือ 'หลิวรั่วเหยียน' อนุภรรยาคนโปรดที่มักทำตัวอ่อนแอน่าสงสารต่อหน้าท่านแม่ทัพ

"ได้ข่าวว่าพี่หญิงพลัดตกลงไปในสระบัว เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? น้องตกใจแทบแย่ เป็นห่วงว่าท่านจะเป็นอะไรไป"

น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย พยายามบีบน้ำตาให้คลอเบ้า แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความขบขัน

"เจ้าจะไปถามนางทำไมกัน พี่หญิงรั่วเหยียน"

สตรีอีกนางในชุดสีแดงเพลิง 'หวังซินอี๋' หัวเราะเสียงแหลม แทรกขึ้นมาทันควัน "ดูจากท่าทางนางสิ ก็ดูสบายดีจะตาย... ข้าว่าสิ่งที่เราควรจะถาม ไม่ใช่อาการป่วยไข้ แต่เป็นเรื่อง 'หนังสือหย่า' ที่ท่านแม่ทัพเพิ่งประทานให้มากกว่ากระมัง!"

สิ้นเสียงนั้น อนุภรรยาทั้งสี่ก็พากันยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก หัวเราะคิกคักกันอย่างสนุกสนาน ราวกับกำลังชมมหรสพชั้นดี

หลินเวยหยุดเดิน

นางกวาดสายตามองสตรีทั้งสี่ตรงหน้าช้าๆ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สมองของดีไซเนอร์ประเมินพวกนางอย่างรวดเร็ว... การจับคู่สีเสื้อผ้าดูราคาถูก เครื่องประดับเยอะรุงรังไร้รสนิยม และกิริยามารยาทที่... ต่ำตม

ในความทรงจำเดิม ทุกครั้งที่ถูกยั่วยุเช่นนี้ เจ้าของร่างจะกรีดร้อง โวยวาย และพุ่งเข้าไปตบตี ซึ่งนั่นเข้าทางพวกนางพอดี เพราะท่านแม่ทัพมักจะมาเห็นฉากนั้นและรังเกียจนางมากขึ้น

แต่ครั้งนี้... มันต่างออกไป

"เฮ้อ..."

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังออกมาจากริมฝีปากบางสวยของหลินเวย เป็นเสียงถอนหายใจที่ไม่ได้แสดงความเศร้าโศก แต่เต็มไปด้วยความ 'เบื่อหน่าย' และ 'รำคาญ' ถึงขีดสุด

นางปรายตามองพวกนางราวกับกำลังมองฝูงแมลงวันที่บินว่อนอยู่รอบกองขยะ... น่ารังเกียจ และก็ไม่คุ้มค่าที่จะเอาตัวลงไปเกลือกกลั้วตบตีด้วย

"......"

หลินเวยไม่เอ่ยคำใดสักคำ นางเพียงแค่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ปรับองศาไหล่ให้สง่าผ่าเผย แล้วเดินแหวกวงล้อมของพวกนางออกไปดื้อๆ ราวกับพวกนางเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตน

ความเงียบของนาง... ดังยิ่งกว่าเสียงตะโกน

รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของหลิวรั่วเหยียนและพรรคพวกค่อยๆ เจื่อนลงจนจางหายไป

พวกนางยืนตะลึงงัน มองแผ่นหลังเหยียดตรงของอดีตฮูหยินเอกที่เดินจากไปอย่างไม่ไยดี

"นะ... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" หวังซินอี๋ถามเสียงสั่น "ทำไม... ทำไมนางไม่ด่าเรา? ทำไมนางไม่กรีดร้อง?"

"สายตาเมื่อกี้..." หลิวรั่วเหยียนพึมพำ มือที่กำผ้าเช็ดหน้าเริ่มสั่นเทา "สายตาที่นางมองพวกเรา... มันช่างเย็นชาและน่ากลัวเหลือเกิน ราวกับนางกำลังมอง... สิ่งของไร้ค่า"

ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นปราดขึ้นมาจากปลายเท้า

หลินเวยคนเดิมที่พวกนางเคยปั่นหัวเล่นได้ง่ายๆ... หายไปไหนแล้ว?

ตลอดทางเดินไปยังเรือนอักษร เสี่ยวชุ่ยลอบมองแผ่นหลังของผู้เป็นนายด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

ฮูหยินของนางเปลี่ยนไป... เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน จากสตรีที่มักจะฟูมฟาย เรียกร้องความสนใจ และพูดจาเจื้อยแจ้วไม่หยุดปาก บัดนี้กลับกลายเป็นนิ่งสงบ เยือกเย็น และประหยัดถ้อยคำ

นางหารู้ไม่ว่า วิญญาณที่สิงสถิตอยู่ในร่างนี้คือ 'แพรว' ดีไซเนอร์สาวผู้มีโลกส่วนตัวสูง ในวงการแฟชั่นทุกคนต่างรู้ดีว่านางเป็นคน "พูดน้อย ต่อยหนัก" หากไม่จำเป็น นางจะไม่ยอมเปลืองน้ำลายแม้แต่ครึ่งคำ

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงทหารยามหน้าห้องทำงานตวาดลั่น หอกยาวถูกยกขึ้นขวางทางหลินเวยเอาไว้

"ท่านแม่ทัพมีคำสั่งห้ามใครรบกวน โดยเฉพาะ... ฮูหยิน" ทหารยามพูดเสียงแข็ง สายตาเหยียดหยามชัดเจน

หลินเวยหยุดเดิน ใบหน้าเรียบเฉย นางไม่โวยวาย ไม่ด่าทอ เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดังพอที่จะให้คนข้างในได้ยิน

"ดี... งั้นข้าไม่เข้าก็ได้"

นางหมุนตัวกลับ ทำท่าเหมือนจะเดินออกไป แต่แล้วก็หยุดกึก หันกลับมาพูดกับทหารยามด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก

"แต่ข้าจะไปยืนตะโกนที่หน้าประตูจวนแม่ทัพแทน ป่าวประกาศให้ชาวบ้านรู้ว่า แม่ทัพเยว่เฉินผู้ยิ่งใหญ่ ทุบตีทำร้ายภรรยาจนปางตาย แล้วยังไล่ตะเพิดออกจากจวนอย่างเลือดเย็น!"

ทหารยามหน้าถอดสี