บทที่ 5

บทที่ 5 : กายห่าง... ใจหมางเมิน

แสงตะวันยามอัสดงสาดทอประกายสีส้มแดงไปทั่วผืนฟ้า เป็นสัญญาณบอกเวลาพลบค่ำเมื่อรถม้าคันหรูของจวนแม่ทัพแล่นเข้ามาจอดเทียบท่า

หลินเวย ก้าวลงจากรถม้าด้วยความทุลักทุเล มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นนวดบั้นเอวเบาๆ ใบหน้าสวยหวานฉายแววอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด

"โอ๊ย... กระดูกกระเดี้ยวจะพังไหมเนี่ย"

นางบ่นอุบอิบกับตัวเองเบาๆ แม้ภายนอกจะดูสง่างามดุจคุณหนูผู้สูงศักดิ์ แต่ภายในใจของ แพรว กำลังกรีดร้อง การนั่งรถม้าบนถนนหินขรุขระในยุคโบราณไม่ใช่เรื่องตลก ไม่มีโช้คอัพ ไม่มีเบาะนุ่มเด้ง มีแต่แรงกระแทกที่ส่งตรงถึงกระดูกสันหลังทุกวินาที

เกือบสองสัปดาห์แล้วที่นางต้องทนใช้ชีวิตในร่างนี้... ยอมรับตามตรงว่ามัน 'ไม่ง่าย' เลย

ถึงแม้จะได้เดินชมเมือง สัมผัสสถาปัตยกรรมจีนโบราณที่งดงามราวกับภาพวาด ได้ไปไหว้พระขอพรที่วัดเก่าแก่บนยอดเขา สูดอากาศบริสุทธิ์ที่หาไม่ได้ในกรุงเทพฯ แต่ความเจริญทางวัตถุที่หายไปก็ทำให้นางแทบคลั่ง

ห้องน้ำแบบนั่งยองที่ไร้ระบบชักโครก... อาหารการกินที่เน้นรสจืดชืด มันเลี่ยน มีแต่แป้งกับผักต้ม...

"คิดถึงส้มตำปูปลาร้า... คิดถึงผัดกะเพราไข่ดาวกรอบๆ..." หลินเวยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลิ้นของนางโหยหารสชาติเผ็ดร้อนจัดจ้านของอาหารไทยเหลือเกิน

"แต่เอาเถอะ... อย่างน้อยเรื่องที่ซุกหัวนอนก็เรียบร้อยแล้ว"

นางถอนหายใจยาว พรุ่งนี้แล้วสินะ... ที่นางจะได้ย้ายออกจากจวนเฮงซวยแห่งนี้ไปเสียที บ้านหลังใหม่ที่นางเพิ่งตกลงซื้อขายเสร็จสิ้นในวันนี้ แม้จะต้องซ่อมแซมบ้าง แต่ก็กว้างขวางและเป็นสัดส่วน นางได้จ้างวานพ่อบ้านและบ่าวไพร่ชุดใหม่ไว้เรียบร้อย เตรียมพร้อมสำหรับการขนย้ายข้าวของในวันรุ่งขึ้น

หลินเวยเดินทอดน่องไปตามทางเดินหินที่คดเคี้ยวผ่านสวนหย่อม เพื่อมุ่งหน้ากลับเรือนพัก พลางคิดวางแผนตกแต่งบ้านใหม่ในหัว

ทว่า... สวรรค์ดูเหมือนจะยังอยากทดสอบความอดทนของนาง

ที่กลางสะพานข้ามสระบัว ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสีครามยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงนั้น แม่ทัพเยว่เฉิน กำลังยืนเอามือไพล่หลัง ทอดสายตามองหมู่ปลาในสระ แต่เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็หันกลับมา

ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตากลมโตของหลินเวย

ในความทรงจำเดิม หากเป็นเมื่อก่อน หลินเวยคงจะรีบวิ่งเข้าไปเกาะแขน ส่งเสียงหวานเจื้อยแจ้ว หรือไม่ก็แสร้งทำเป็นสะดุดล้มเพื่อให้เขารับไว้ในอ้อมกอด

แต่ หลินเวยคนปัจจุบัน กลับไม่ทำเช่นนั้น

นางชะงักฝีเท้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบนสายตามองผ่านไหล่เขาไปราวกับเขาเป็นเพียงต้นไม้ใบหญ้าข้างทาง ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ นางกระชับเสื้อคลุมเล็กน้อย แล้วเดินเลี่ยงไปอีกทางโดยไม่แม้แต่จะหยุดทำความเคารพ หรือเอ่ยทักทายตามมารยาท

นางเดินผ่านเขาไป... เหมือนเขาไม่มีตัวตน

สายลมยามเย็นพัดผ่านวูบหนึ่ง หอบเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งร่ำจากกายสาวลอยมาแตะจมูกแม่ทัพหนุ่ม ก่อนจะจางหายไปพร้อมกับแผ่นหลังบอบบางที่เดินห่างออกไปไกล

เยว่เฉินยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปม

"......"

ความรู้สึกหงุดหงิดแล่นพล่านขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ

ทำไม? ทำไมนางถึงทำเช่นนั้น? นางไม่เห็นเขาหรือ? เป็นไปไม่ได้... ทางเดินแคบเพียงนี้ นางจงใจเมินเขาชัดๆ!

‘ข้าควรจะดีใจไม่ใช่หรือที่นางเลิกวุ่นวาย’ เขาถามตัวเองในใจ ‘แต่ทำไม... ท่าทีเย็นชาของนางถึงทำให้ข้ารู้สึกไม่สบอารมณ์เช่นนี้’

มันเหมือนกับของตายที่เคยอยู่ในกำมือ จู่ๆ ก็ลุกขึ้นมามีปีกบินหนีไป แถมยังบินไปโดยไม่หันกลับมามองเจ้าของเดิมแม้แต่หางตา

เยว่เฉินมองตามหลังร่างนั้นจนลับสายตา ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น... มันไม่ใช่ความเสน่หา แต่มันคือ ความสงสัย และ ความพ่ายแพ้ เล็กๆ ที่แม่ทัพผู้ไม่เคยแพ้ใครอย่างเขาเพิ่งจะเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก

เสี่ยวชุ่ย เดินตามหลังผู้เป็นนายต้อยๆ ดวงตาจับจ้องแผ่นหลังบอบบางที่เดินเชิดหน้าอย่างมั่นคง