บทที่ 6

บทที่ 6 : เปลวเพลิงแห่งราคะ

เพล้ง!

ถ้วยชาเนื้อดีถูกปัดตกลงพื้นแตกกระจายเสียงดังสนั่นไปทั่วห้องหนังสือ

แม่ทัพเยว่เฉิน กัดฟันกรอดจนกรามปูดโปน มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อเพื่อเรียกสติ แต่มันแทบจะไม่ช่วยอะไรเลย ความร้อนรุ่มดั่งไฟบรรลัยกัลป์กำลังแผดเผาไปทั่วกาย เลือดลมสูบฉีดพล่านจนใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ เหงื่อไหลพรากราวกับเขื่อนแตก

"บัดซบ...!" เขาคำรามในลำคอด้วยความเจ็บใจ

ตลอดชีวิตการเป็นแม่ทัพ เขาใช้ชีวิตอยู่บนความระมัดระวังตัวเสมอ โดยเฉพาะเรื่องอาหารการกินและเล่ห์เหลี่ยมของสตรีในเรือนหลัง เขาไม่เคยพลาดท่าเสียทีให้กับยาปลุกกำหนัดชั้นต่ำพวกนี้มาก่อน

แต่วันนี้... วันนี้เขากลับพลาด!

เพียงเพราะจิตใจของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มัวแต่คิดฟุ้งซ่านเรื่องท่าทีที่เปลี่ยนไปของ หลินเวย ความหงุดหงิดที่นางทำหมางเมินใส่ทำให้สติสัมปชัญญะของเขาหย่อนยาน จนเผลอดื่มชาถ้วยนั้นลงไปโดยไม่ทันตรวจสอบ

"ท่านแม่ทัพ! ท่านเป็นอะไรไปขอรับ!"

มู่เฟิง ทหารคนสนิทรีบวิ่งเข้ามาดูอาการ เจ้านายของเขาหายใจหอบถี่ ดวงตาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง

"ยาปลุกกำหนัด... ข้าโดนยา..." เยว่เฉินเค้นเสียงรอดไรฟัน

"ข้าจะรีบไปตามท่านหมอหลวงเดี๋ยวนี้!" มู่เฟิงทำท่าจะพุ่งตัวออกไป แต่เสียงตวาดของเยว่เฉินหยุดเขาไว้เสียก่อน

"ไม่ต้อง!"

"แต่ท่านแม่ทัพ... ยานี้ดูท่าจะรุนแรงนัก หากท่านไม่ได้... เอ่อนั่นแหละ... ท่านอาจจะธาตุไฟเข้าแทรกถึงตายได้นะขอรับ!"

เยว่เฉินหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาที่เคยเฉียบคมบัดนี้พร่ามัวไปด้วยแรงอารมณ์ แต่สมองส่วนลึกยังคงคิดด้วยความเคียดแค้น

ใครกันที่กล้าทำเรื่องบัดสีเช่นนี้?

คำตอบผุดขึ้นมาในหัวทันที... หลินเวย!

นางเคยใช้วิธีสกปรกนี้กับเขามาแล้วครั้งหนึ่งในคืนวันแต่งงาน แต่ครั้งนั้นเขาไหวตัวทันและไม่ได้ดื่มมันเข้าไป ครั้งนี้คงเห็นว่าใกล้จะถูกหย่า นางจึงงัดไม้ตายเดิมออกมาใช้หวังจะรวบหัวรวบหางเขาก่อนจากไปงั้นสิ?

"หึ... สตรีแพศยา" เยว่เฉินแสยะยิ้มที่ดูน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจ "ในเมื่อนางปรารถนาในตัวข้านัก... ข้าก็จะสนองให้!"

"ท่านแม่ทัพ... ท่านจะ..."

"พยุงข้าไปที่เรือนของหลินเวยเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด "นางกล้าวางยาข้า นางก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ... ข้าจะทำให้นางรู้สำนึก ว่าการยั่วโทสะข้า ผลลัพธ์มันจะเป็นอย่างไร!"

ณ เรือนนอนของหลินเวย

หลินเวยกำลังนั่งพับผ้าชิ้นสุดท้ายลงหีบอย่างสบายใจ พรุ่งนี้เช้าคือกำหนดการย้ายบ้าน นางแทบจะรอให้ถึงเช้าวันพรุ่งนี้ไม่ไหว ชีวิตอิสระกำลังรออยู่แค่เอื้อม

ปัง!

เสียงประตูเรือนถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนบานประตูแทบหลุดจากบานพับ

หลินเวยสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองด้วยความตกใจ "ใครน่ะ!?"

ภาพที่เห็นคือร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพเยว่เฉินที่ยืนโงนเงนอยู่หน้าประตู โดยมีมู่เฟิงคอยประคองไว้ แต่สิ่งที่ทำให้หลินเวยขนลุกซู่คือสภาพของเขา...

"ท่านแม่ทัพ..." เสี่ยวชุ่ยร้องเสียงหลง รีบวิ่งเอาตัวเข้ามาบังเจ้านาย "ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ นี่มันยามวิกาลแล้วนะ..."

"ออกไป!" เยว่เฉินตวาดลั่น เสียงดังจนเรือนสะเทือน "มู่เฟิง! เอาตัวพวกบ่าวไพร่ไสหัวออกไปให้หมด!"

"ขอรับ!" มู่เฟิงแม้จะลำบากใจ แต่จำต้องปฏิบัติตามคำสั่ง เขารีบเข้ามาล็อคแขนเสี่ยวชุ่ยและสาวใช้อีกคน "ขออภัยแม่นางเสี่ยวชุ่ย นี่เป็นคำสั่งท่านแม่ทัพ"